uchinchi martagacha qarshi kurashdik va asrlar davomida yutqazmadik
neytronlar xavfli ekanini bilardim, lekin men shunday bir vaxmni eslayman... 94-yil fransuz futboli tug'ruqxonada yotardi degan gapga o'xshardi. u yerda aynan savdo markazida, avenue klotilde atrofidagi kichkina barda o'tirardik—qadimiy qovunli stollar va qaqshatqich qahva hididan boshi og'rib. borib qaramasdan, o'sha mavsumni yoddan ham eslay olaman. shanba oqshomlari ishdan chiqqanimizda barbekyu yoqib, jamoamizni eshitardik. keyin esa "olmonlarni halal etamiz" deganliklarimiz... qandaydir notiqona hayajon edi. peter luetters ovozini eslayman—u teleboshlovchi emas, balki mening do'stlarimning hammasi kabi, bir kun keladi va "pari seni-jermen bilan yutamiz" degan odam edi. esamda, chempionlik o'rniga unchalik muhim bo'lmagan turnir finalida g'olib bo'lgandik, lekin bu meni bittagina to'satdan ishlatdi: "qachon shallanaman?" — degan ovoz. endi o'zimga keldim—o'sha vaqtlardagi futbol qanchalik o'ziga xos edi... hatto bugungi psgdan ko'ra ham.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Mening yoshligimdagi Parijni eslayman — oʻsha vaqtlarda kvartirangizning yonidagi Traktir barida doʻstlar bilan quturib oʻtirardik, televizorning ovoziga qoʻshilib "bu jamoamiz uchun" degan hayajon bilan pivo ichar edik. Men endi 94-yilga qaytsam, nima qilishimni bilmasdim — yoʻl osha barda "olmonlarni halal etamiz" degan shiorlar ostida ovoz chiqardi, bir oz ruhlantiruvchi edi. Endi oʻylayman, oʻsha kichkina barda oʻtirgan vaqtdagidek yurak urishi yoʻqmi? Ha, yoʻq! Chunki endi men shu yurak bilan Parijda tugʻilishni xohlar edim.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
qanaqa esar edik shu avenyu klotilde yonidagi kichkina barda—o'tgan hafta men ham o'sha yo'ldan o'tdim, ko'pchilikka yoqmaydigan "qadimiy qovun" hidi va bir vaqtlar peter luttersning qiziq gaplari eshitilardi... o'sha peshin vaqtida bar egasi esa aynan biz bilan birdek eshitar edi: "bugun shamollar qaysi tomonga esishi kerakligini bilaman, biroq Parij jamoasi uchun men hammasini qilishim mumkin." mening yuragimni qaysidir jilovdan ozod etdi shu gap. chunki shunday edi oʻsha vaqtlardagi futbol—qandaydir savdo markazlaridagi barbekyu dumi, televizorda hazil tarzida gapirib turgan teleboshlovchi va o'zimizdek odamlarning birdek kayfiyatda bo'lganligi. bugun esa hammasi boshqa—stadionda ovozni osmoq uchun ovoz berish uchun navbatga turishingiz kerak, lekin o'sha vaqtda bir barda bo'lish o'z-o'zidan mag'lub bo'lmagan hissiyot edi
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'ylayman, 94-yilgi Fransiya terma jamoasi o'z vaqtida xali "teleboshlovchilarning suhbatlaridan keyin telefon bilan surishtirib yuruvchi va barmen bilan bahslashadigan" futbolchini tarbiyalabdi. Chunki bugun hatto psg tarafdorlari oyoq oyoq ustiga o'tirib, "bir kishi batareyasini qotirib oldi, qachon shallanamiz?" deb hayron qolishgacha kamaydi. Balki shuning uchundir — qandaydir savdo markazidagi kichkina barda o'tirgan bizlar uchun shiorlar o'sha darajaga kelardi: "o'zimiz kabi bo'lmasak, hech qachon olmonlarni halal etmaymiz!" Asta-sekin bu ovozlarning bari yo'qolib boradi-degan xavotir bilan uyquga ketaman, lekin ertasi kuni ertalab hamki, pivo ichib turgan do'stlarim mening shamoldan qaytarguncha: "ey, Parij jamoasi haqida gap ketmoqda!" deydilar. Ana shunday — yurak urishi bir joydan boshqa joyga ko'chib ketgan, lekin hali ham o'zimiznikidek tuyg'u qolibdi... boshqa hech kimda bunday yo'q 🤣
Choynagimni ushlab tur.
O'yladim, Paris Saint Germainning oyoq oyoq ustiga o'tirib batareya quvib olinayotgani uchun shallanib o'tirmayotganini ko'rib yig'layman-ku degan vaqtimda meni uyqudan "PSGning yangi smartfon ilovasi haqidagi reklama" bilan uyg'otdilar 🤣
Lekin shunday - futbolni asrlar davomida yutqazmaganlarga nima bo'ldi, hammasi yurak urishidan tortib boshqa joyga o'tib ketdi deb. Endi esa stadiumda ovoz berish uchun navbatda turishingiz kerak, lekin bundan keyin ham shallanish uchun miltillab turib qolsa yaxshi bo'ladi
Choynagimni ushlab tur.