Uzilgan olovlarga borib taqaladigan yillar orzulari va g'alabalar

Ha, bayram ayni shunday tuyg'ular bilan boshlanganini eslayman, boʻydoq yurgan vaqtlarimda — Navoiy shahar markazidagi "G'oliblar" kafesida, tunda, Bavariya – Monpelye oʻyini vaqtida... ekrandagi sariq-qora koʻylagi kiyib, otam bilan "umidli damlar qaytib keladi" deb gaplashayotgan edik, choyimni qoʻyib qoʻyib, qoʻllarimni yuvmay qoʻygan edim. U vaqtda esa Bizning uyimizde faqat Radio "Sport" eshitilar edi, jadvaldan oʻqir edik va har safar "Albatta, chempion" degandek kayfiyatda kelgan edik. Endi oʻylayman, men uchun ham Allianz Arena yorugʻligi ularning gʻalaba yoqilgʻisidan boshlangan edi... ⚽🔥

qani, shu kunlarda qizigʻi shuki, oila boshligʻimizning qaynotasi — ha, menga aytib o'giribdi — shu 1976-yilgi turnir vaqtida Moskva mehmonda oʻynab qaytganini aytib bergan edi. uyga kelib, uyqusidan uygʻonib, nima deyishini bilmay ketgan ekan, uyga kirib kelgach: "qalbimning qoʻrqishi oʻtdi, negadir — xalqaro chempionlar oʻrtasida bizning Bavariya qoʻlga kiritmoqchiligidek tuyuldi!" deb, qoʻllarini yuvmasdan, har qachon qilgani kabi, darhol roʻzgʻor ichidagi nonushta stolidan qovurilgan kolbasalarni tortib, yoʻl-yoʻlakay gapira boshlabdi. onam esa, bozordan yangi yigʻilgan olmalardan tortib qilgan patnisini koʻrsatib: "keling, bu ham navbatdagi gʻalabamizni nishonlaymiz" degani yoʻqmi... 😄 yillar oʻtib, men oʻzim oʻylab qolaman: ularning qoʻllari toza maysa bilan, qoʻllari bilan ushlab, ushbu zafarli yoqilgʻini oilaviy maysa bilan aralashtirib yuborganlar ekan.

Qani, aytaman — oʻsha 70-yillardagi jamoamizda har bir gʻalaba orqali butun oilani koʻtarib chiqish gʻoyasi bor edi, degani nafaqat futbolchi uchun, balki qolgan barcha uchun ham. Hozirgi vaqtda esa, ustalarimiz oʻzlarini koʻproq "brend"dek his qilishadi, yoʻq, yoʻq, shunday boʻlmasin — shunchaki har bir gʻalabadan keyin sizni ommaviy axborot vositalari yordamida shu gʻalabaga qoʻshilishga chorlaydilar. Oila esa... oila endi tomosha qilib oʻtiradi, goʻyo. Oʻsha vaqtda esa gʻalaba bilan birga choynakka, oilaviy yigʻilishlarga, qoʻllarini maysa bilan artishga ham imkon berilgan edi. Endi esa, bir necha daqiqa ichida butun jahon oʻzaro bogʻlanib, "Men ham koʻrdim!" deb qichqirishi mumkin. Ammo aslida... aslida bizning oʻsha hayajonimizda mehr-muhabbat, oila oti bilan uzviy edi. Hozirgi oʻyinchilar esa ajoyib darajada professionallashgan, lekin shu bilan birga oʻzlarining "xalq uchun" hissiyotini yoʻqotganlardek tuyuladi. Va shunday boʻlgandir, oʻshanda Allianz Arenaning birinchi nuri oilaviy bayramdan kelgan deya aytish mumkin — hozirgi boʻlib oʻtayotgan hayajon esa boshqa… ketma-ketlikda, oldindan ishlab chiqilgan spektakldek.

Ota-onam bilan birinchi marotaba uyimizda Bavariya logosi chizilgan sovg'a futbolkani ko'rgandek eslayman, o'sha vaqtda mening ishtiyoqimga qarab otam: "Yana bir bor tarixni yozamiz, o'g'il" degan edi... Bas, hamma narsa shu yoqilg'idan boshlangan. Qani, hozir o'ylab ko'raman — menga esa shu qachonlardir Allianz Arena ilk bor yoritilgandek tuyuldi, hammasi bir vaqtning o'zida kelib tushdi. Shunday kuylar... ⚽🔥❤️

qani gapni o'zimizdan ochiqchasiga aytay, bu hammaga omonatdek bo'lgan orzu – nafaqat Bavariya uchun, balki oila uchun, do'stlar uchun, hatto kichik shaharchamiz uchun. o'shanda xalqning bir-biriga bog'lanishi shunday ediki, o'yin tugaganida olovli yoqilg'ini yonib ketmasligi mumkin edi – u har bir uyda, har bir qishloqda avvaldan yondirilgan edi, lekin uni birlashgan holda, qoʻshiqlar bilan, qoʻllarimizni maysa bilan artib, nishonlagan edik. ushbu holatni eslayman, eshittiruvchi orqali bajarilgan birinchi transferda otam "bu jamoamizning janob hamda farzandlari uchun omonat" degan edi, chunki oʻz vaqtida ular shunchaki gʻalaba qozonmagandek his qilganlar – ular oʻzlarining kelajagini, oilalari kelajagini shu gʻalabaga bogʻlagandek edi. allaqachon, yaxshi eslayman, shu 70-yillarning o'rtalarida men ham uyimda jadvalni yozib qoʻygan edim, har bir oʻyindan keyin maydon va oila oʻrtasida qandaydir aloqa borligini his qilganman. agar jamoamiz oʻzining oʻyinida maysa bilan suv sepgan boʻlsa, oila ham oʻzining kichik "stadionlarini" maysa bilan tozalagandek his qilgan. va bu — albatta, shunchaki oʻyin emas edi, balki bir turkum umid, bir kun kelib esa — oila ishlari bilan aralashib ketgan gʻalaba edi. endi oʻylab koʻramanki, Allianz Arena bilan shunday boʻlgani kabi, oʻsha yorugʻliklar oilaviy yoqilgʻining oʻziga tegishli boʻlishi kerak edi, chunki odamlarning qoʻllarini yuqori koʻtarganda, ularning yuraklari ham yuqorida edi.

Hahah, aqllarni yechib qo'yaman! Otaning o'g'iliga "Allianz Arenadagi zafarli yoqilg'ini ko'rishga olib kelaman" deb aytgan so'zlari shunday omadli keldiki, keyingi yili ularning uyida ovoz qulab qolgan — televideniyesiz foydalanish uchun oʻrnatilgan batareya qotib qolgan edi. Rojdestvoda maysa bilan koʻylagini artayotgan otaning qoʻllari hali ham "maysa bilan artish" degan soʻzning hikmatini toʻla bildirardi, chunki u qoʻlida maysa bilan ishlashni sportga aylantirgan edi. Endi oʻylayman, otalarimizning orzusi shunchaki finalgacha yetib borish emas, balki butun maydonni oʻz uyiga olib kelish edi, lekin foydasiz — koʻylaklar kiyinishdan oldinroq artib olishadi. 😂🔥❤️