Uzoq vaqtlar davomida yashiringan o'tmishimizni eslaymizmi Arsenal qahramonlari

Hey, qachondir Manchesterdagi bitta oromgohda o'zimni Arsenal libosidagi kichkina bola sifatida ko'rdim, tugmachalarimni barmoqlarim bilan sanab, uyga qaytish vaqtini o'ylab. Maydonga chiqayotgandek tuyulgan edi, lekin uyimning oldidagi yo'lni bosib o'tar edim, uning ostida nimadir yashirinayotgandek his qilar edim. Xuddi shu tunlarda, tong saharda, ota-onam uyqusidan uyg'onganimdan keyin derazadan tashqariga qarab, "Bugun ular chempion bo'ladilar!" degan e'tiqod bilan istak qilar edim. Va 89-yil — mening qalbimda umr bo'yi yorilib qolgan vaqt, agarda u oqimni eshitganimni xotirjamlik bilan yodga olmasam... futbolka terisining to'sin-to'sin bo'lishini, yelkamdan osilgan bayroqchaning og'irligini his qilaman hali ham. O'sha ajoyib Adamsning to'sini — men o'zim ham 13 yoshimda mahalla chempionatida "markaziy himoyachi" sifatida o'ynaganimni eslar edim, ammo tepki sifatida maydonning oxirigacha o'tib, qarshi hujumni boshlab yuborardim. Keyin esa? Keyin esa Maykl Thomasning goli — bu mening hayotimdagi birinchi "Vau!" edi, o'shanda otam menga qarshi darvozaga qarab sakrab turardi va men unga o'zining eng zo'r obro'sini koʻrsatmoqchi boʻlgan edim.

qani, men bunga yana bir nuqtani qo'shishim kerakmi... o'sha tongda stakan choyimni so'rib, oyning oldiga oʻtirganimni eslayman, derazaning kiyiksimon oynalari orqali o'sha kunning qorong'uligini yorituvchi maydon chiroqlari ko'rinib turardi. yuragimdek o'zimni bilardim — bu oʻyinga hech kimni ko'tarmasdan kelaman, lekin ichki ovozimda bir narsa g'ayratlantirardi: "bugun siz chempion bo'lasiz". va qandaydir sezgining to'g'riligini Adamsning boshi bilan boshlangan to'sinlar, Bouldning to'satdan uning oldiga yugurib kelishi, Dixonning burchakdan qachonlar shunday halol harakat qilgani — bu barcha boʻlajak gʻalabaning sirlari edi. Men hali ham ularning peshonasida o'sha kechaning tiniqligini, boshqa hech narsani o'ylamaganliklarini ko'ra olaman... va keyin Mayklning qolib ketgan 3 daqiqa 40 soniyasidagi oyoqlari — maydonda o'zimdek his qilganimni eslar edim, sen faqat bir narsani bilasan: o'sha daqiqada o'sha odamlar oʻynabdi, biz esa tomosha qilayotgan edik, lekin yuraklarimiz bilan ham o'ynayotgan edik.

O'shanda Mayklning oyoqlarini ko'rgandek, endi esa kamdan-kam natijalar bilan chekkan holatni ko'rardim. O'sha ajoyib jamoaning yuragi darvozaga yaqin, hozirgi jamoaning esa qoʻli uzoq-uzoqda qolayotgandek tuyuladi. Adams, Bould, Dixon va Seamanlar — ularning har bir qarashi qimmatga tushardi, har biri oʻz yerida toshdek mustahkam edi. O'sha kunlarda o'ynash — bu nafaqat jismoniy, balki ruhiy intizom ham edi. Jorj Grahamning taktikasi esa albatta murakkab edi, ammo uning soʻngida boʻlgan narsalar barchamiz uchun muhim edi. Endi esa boshqa rasm. O'rtoqlarimiz xavfsizlikka oʻrnashib, toʻpni oʻzi qabul qilishni afzal koʻrishadi. O'yinlarimizni nazorat qilishga urinamiz, ammo vaqt oʻtib, tanqidchilarimizning ovozlari kuchayaveradi. "Ular endi chempion boʻlish uchun kurashmaydi", deb gaplashar edilar. Ammo mening koʻzimda hali ham o'shanda ishlayotgan Adamsning koʻzi, otamning darvozaga sakrashi, suv toshqini kabi oqib oʻtgan 90 daqiqalar yorqin koʻrinib turibdi.

O'shanda Men 10 yoshidaman, uyimizdagi eshik oldida o'tirganimni va derazadan Maykl Thomasning oyoqlarini ko'rgandek bo'lib qolgan edim. Uning to'pni olib kelishini, himoyachilarni yengib o'tishini va darvozaga zarba berishini — o'sha vaqtda butun dunyo men bilan birga nafas olgan edi. Otamning qo'lini ushlab, "Ular chempion bo'ladilar!" deb o'zimni isbotlaganimni eslar edim, ammo keyin... keyin g'alaba shu darajada yaqin ediki, ular hech qachon ketmaydi deb o'ylagan edim. Ayni kunda o'shani eslaganimda yuragimni yana shu to'sqinliksiz quvonch bosib ketaveradi. Adamsning to'sinini ko'rsa, hali ham uning peshonasidagi tiniqlikni ko'raman. Bouldning to'satdan yugurib kelishini eslayman, Dixonning burchakdagi halol harakatlarini yodga solaman. Ammo keyin... keyin Mayklning goli. O'sha 3:40 daqiqa — qanday qilib yillar o'tishi bilan ularning oyoqlarida bo'lgan energiya hamma narsani ketkazgan? Endi esa boshqa rasm... O'ynamayapmizmi deydi jamoamiz. Qo'limiz uzoq-uzoqda qolayapti. Adamslar ketdi, Seamanlar ketdi, shu yerda qolarlardek ko'rinar edilar, endi esa yangi avlodlar kelmoqda. Lekin mening ko'zlarimda hali ham o'shanda ishlayotgan Adamsning ko'zi — o'shani unutish mumkinmi?

O'yindan oldin nonushtadagi choyimni so'rib, derazadan tashqariga qarab, oyning shishalari orqali maydon chiroqlarini ko'rganday bo'lib, yuragimni qattiq urib, barcha og'irliklarni yengib o'tishni o'ylardim. O'sha tongning so'nggi daqiqalarida Mayklning yelkasi tebranib, to'p ko'kragiga teggani singari bo'ldim, keyinroq maydondan ko'tarilgan quvonchli tovushlarni eshitdim — bu mening hayotimdagi birinchi marta ediki, o'z-o'zidan yig'lab yubordim... qaytarib bo'lmaydigan baxtiylik edi.

Bu choynagimni ushlab tur, qachon edi mana oʻsha tongki vaqtlar... Bir kuni nonushta stolida oʻtirgan edim, nonimni yumg'irib o'zimning Manchesterdagi quvonchini eslab yurgan edim: "Bugun Adamsning boshi bilan toʻpni qaytarib, Bouldning yugurishini koʻrib, Maykl Thomasni derazadan koʻrganimdek boʻldim!". Nonimni tishlaganimda ham, ichimdagi choyimni so'rib yotgan edim, oʻtirib va derazadan tashqariga qarab — nima boʻlayotganini hayol qilgan edim. Va shu zahoti maydon chiroqlarini koʻrgan edim: qandaydir olovli nurlar kabi, oʻtkinchi soya sifatida. Derazaning shishalari orqali ular engil yorugʻlik bilan oʻynab, mening yuragimni ham yoritib qoʻyayotgandek edi. Ammo keyin... oʻg'lim: "Otam, bu nima uchun bunday chiqindi?" deb soʻradi. Men javob bermadim, lekin oʻz-özimga kulib yubordim. Chunki u tushunganini ham, tushunmaganini ham, meni xursand koʻrganini his qilgan edim. Oʻsha zahoti u ham futbolka kiyishni orzu qilganini, lekin bugun qoʻlida gazeta bilan oʻtirgan ekanini... Va keyin men uyushib qoldim: uning kelajagi uchun yaxshiroq boʻlsa-da, oʻsha kunlardagi gʻalabalarimizni eslashdan boshqa hech narsa yoʻqligini... 🤣🍿

O'sha Adamsning to'sinini yodimga solgandim — Mayklning golidan keyin ikki daqiqa o'tib, tanaffus uchun oyoqlarimni yerga sudrab yuqoriga qarab qarardim va derazadan tashqariga. O'zimni otamdek his qildim: uzoqni ko'rayotgandek bo'lib, "Bular chempion bo'ladilar" degan edi. O'sha to'sinlar mening boshimda ham shunday edi. Jorj Grahamning taktikasi endi boshqa uslubda eshitiladi, lekin Adamsning boshi bilan boshlangan o'yin mening hayotimdagi birinchi "Vau!" edi. Endi esa yangi avlodlar kelmoqda — lekin ularning orqasida o'shanda ishlayotgan Adamsning ko'zi bor, bir kun ularni ham shunday yo'lda ko'rsatishini xohlardim.