Uzoq yillar oldin boshlangan jinnat o'yinlarga yangi janr ochgan Arsenalning qizil oq…
tamom, koʻp vaqt oʻtmayman, lekin shu qizil oq yorugʻlikni koʻrganimda, hali ham yuragim qoʻziqorin boʻlib qoladi. o'sha kunlarning xotirasi oʻynamasdan keladi — pivo qoʻlida, dushanba kechasida ham olomon bilan, yaqinlarga qarab: "yana birini qoʻyaman, buni qoʻymanglar". vaqti kelib, asosiy narsa avvalgi oʻyindagi omad emas, balki oʻzining qattiqqoʻlligi edi.
2003-2004, xullas... yoki qisqasi, unda aytish kerakki, agar oʻsha mavsum boʻlmaganida, men uchun Arsenalning oʻzi ham boshqa edi. Xullas, chempionlik ularga allaqachon yoʻq edi deb oʻylaganlar bor edi — mana, yozuvchilari ham odatdagidek, boshlanganda soxta bashoratlar tarqaldi. ammo shu murabbiy — Wenger, yigitlar bilan birga, derazadan oynani sindirib yubormadi, balki janoblar singari oʻyindan keyingi anjir pishgani kabi gʻalabalar bilan oqib ketdi.
nafaqat chempionlik, balki ularning shuhrati birdan butun dunyoga tarqalib ketdi — oq-qizil bayroqlarni koʻtarganlar Londonni bosib oldi. lekin mening xotiramda esa asosiy narsa bu 49 o'yinlik seriya. qachondir bir oʻyinni oʻynaydigan odamlar bilan birga oʻtirib, qoʻrqoqlardek: "nafaqat biz bilamiz, balki boshqa hech kim bilmas" — shunday oʻzlariga ishonardik.
va keyin oʻtgan kunlardagi kabi, "go'shlardan oʻtish" degan soʻz paydo boʻldi. bu atama endi butun dunyoda ishlatiladi, ammo oʻsha vaqtda buni faqat biz bir-birimizga aytardik, chet elliklarga esa gʻamxoʻrlik bilan "o'yin qoʻpol edi" deb aytardik.
hozir oʻsha maydonlarga qarab oʻtirganda, hali ham olishuvlarni eslayman. pivo qoʻlida, dushanba kechasida ham olomon bilan, yaqinlarga qarab: "yana birini qoʻyaman, buni qoʻymanglar".
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Nima desam, men oʻsha vaqtda Anqara chekkasidagi kichkina kafedada edi, portretlarimizni qoʻllarimga olishib, ekrandan oʻtayotgan oʻz "jamoamizni" koʻrib qoldim — 5-0 boʻlsa, qizillar xursandchiligini oʻz koʻzim bilan koʻrib, bir vaqtning oʻzida qoqshol qovurgʻalarimni tutib oldim: "Yo rahm... qachondir shunday boʻlardi deb umid qilgan edimmi!". Pivo qoʻlimda, yaqinlarga qarab: "Ushbu mavsum ham oʻtib ketadi, ammo shu seriyani hech kim oʻchira olmaydi!" deya hayqirdim. Hali ham ovozimda oʻsha tunda boʻlgan gʻamginlik bor — yigitlar, chempionlikni qoʻldan boy berishga qiynalgan vaqtlarimiz bor edi, ammo "Invincibles" bu barcha ishlarni ortda qoldirib, oʻzlariga yangi tarix yozishdi. Va hozir shu oʻtgan kunlarga qarab oʻtirganda, yana pivo qoʻlida, yigitlarga: "Qilaylik, yana bir nashr qoʻyaylik, ammo bu safar boshqa — tarixni shu oʻyinlar bilan eslaylik!" deb baqiraman.
Bir klub, bir umr ❤️
hahaha, meni Anqara qahvaxonasidagi o'sha kecha eslab qoldim — qizillar 5:0 qoʻyib yuborganda, qoʻllarimdagi Arsenalning samolyot modelini bildirib qoʻygan edim, qovurgʻalarim ogʻrib qolgan edi, lekin achchiq ham edim. o'zimni quchoqlab, oʻtirgandim va aytmadimmi: "yigitlar, mana shu kunlar uchun ozgina kuting, qachondir boshqa kelsin", ammo keyin — zang! ularning darvozasiga ikkita tosh urildi, xalq esa uyi oldida bayram qiladi deya oʻtirmoqchi bo'lgan edilar.
o'sha kechada chempionlikni qoʻldan boy berishdan qoʻrqib o'tirganimni eslayman, lekin "Invincibles"ni ko'rganimda — hamma narsani unutdim. pivo qoʻlimda, do'stlarimga: "bu jamoani tanishtiring, ular tarix yozayotganliklarini bilishmayapti!" deya baqirgan edim, hayajonlanib. hali ham o'sha gʻalabani taniganlar bilan birga oʻtirib, qalbimdagi bu narsani qayta yashayman — bas, ketdi-ku, ketdi, lekin yuragimda qoladi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O'sha vaqtlar... ular boshqa narsa edi. Hozirgi ayollar terma jamoasi kabi yoʻq, bu shunchaki boshqa narsa. Bu nima degani? Hozirgi jamoaning o'yinchilari aslida o'zlarining o'yinlariga qarshi boshqa narsalarni himoya qilishadi — reklama shartnomalari, mashhurlik, shaxsiy brendlar. 2003-2004-yilgi "Invincibles" esa o'zining qattiqqo'lligi bilan o'ynardi — maydonda o'tkazgan 49 o'yinda hech kim ularga g'alaba qozonishga muvaffaq bo'lmadi, chunki ular o'zi uchun o'ynashardi. Hali ham o'ylab ko'raylik: boshqa guruhlar uchun chempionlik asosiy narsa bo'lishi mumkin, ammo ularning asosiy siri shu seriyada edi — ular hech qachon o'zlarini shunday his qilmagan edilar.
Bugungi kungacha qaramiz: o'sha vaqtlarda murabbiyimiz Wenger jamoani barcha qiyinchiliklardan o'tkazib, birgalikda tarix yozish uchun yetaklayotgan edi. Hozirgi vaqtda esa murabbiylar o'zlarining o'yinchilarini "faqat chempionlik uchun" deb o'qitadilar, ammo o'sha yillardek mehr-muhabbat yo'q. O'sha vaqtlardagi futbolchi sifatida ular o'zlarining jamoasi uchun o'ynashardi — maydonda yurganlarida ham, o'zlari bilan ham. Endi esa ba'zi o'yinchilar boshqa narsalarni o'ylab o'ynashadi, shuning uchun hozirgi jamoa faqat natijaga intilmoqda, ammo ularning o'yinlariga boshqa narsalar ham kirib qolgan.
O'ynamasdan aytaman: 49 o'yinlik seriya davomida ular boshqa jamoalar bilan o'ynashar edi, chunki ular boshqa narsani bilishmaydilar. Hozirgi vaqtda esa ba'zi jamoalar shunchaki o'zlarining an'analarini davom ettirib, boshqa narsalarni qilishadi.
Avval sana, keyin bahslash.
salom, shaxsan men o'sha kunlardagi g'ildirakli radio bilan Anqaraning eng pastidagi kichkina maysazoriga chiqib ketganman — pivo ham yo'q, faqat do'stimning oldida ishlatadigan shisha tarak, yonidagi gapirar-eshikda uning otasi quloq solardi: "bu jamoani ko'rish uchun 49 o'yin kerak edi, ya'ni hammasi muqarrar edi" deya maynauzen yurgan edim. lekin ularning maydonlariga qarab oʻtirgandim, hali ham qoʻrqoqlardek qoʻlimdan pivo qulab ketayotgandek bo'lardim, yaxshi koʻravermasdan, boshqa hech narsa yoʻqligini bilardim — mana, bu shunday va boshqa yoʻli yoʻq. olomon esa orqamdan: "buni qoʻymanglar! yana birini qoʻy!" degani eshitilar edi, men esa ichimdagi ogʻriqni uxlatish uchun boshqa-tomonni ko'zdan kechirardim.
o'sha 49 ta o'yinda hali bitta ham mag'lubiyatsiz oʻtganliklarini o'ylab yurganimda, qo'shnimning 11 yoshli qizi: "amaki, sizning jamoningiz qizilmi?" deganida, qattiqqo'lligimdan unutdim, yuragimdan savolni boshqa narsaga burdim — ularning qizillariga qaramay, bizda ham oʻzining yo'li bor edi. lekin keyin — zang! shu o'yinlardagi qattiqlikni his qilganman — yuqoridagi radioxoning chizigʻini koʻrsatib, qo'ng'iroq qilishni xohlaganman, lekin do'stimning otasi: "bola, bu allaqachon tarix!" deb to'sa olmadi, shunda man ham: "ketdik-ku, ketdik, mana shu yerda!" deb qichqirib yubordim.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Oyoq ostida qoldirib, bir piyola "Arsenal" pivosini toʻkib yuborishga arzimas gunoh ish qilganman — shunday qilib qoʻygan edim, yigitlar, xolos. Sababi: oʻtgan kecha uyimga yerosti sardori Baddielning eshitilmagan konsertidan "Three Lions"ning 2004-yilgi remiksi kirib kelgan edi. Men xonadonda yurib, "Ole ole ole olaaaa" deganimda, uyqudagi itim ham qoʻziqorin boʻlib qolib, uxlab qoldi. Keyinroq uning oʻzining "chempionlik bilan aloqasi yoʻq" deganini tushundim. Endi esa uxlab yotgan maymunim bilan birga futbol tarixida shunday bir seriya eshitib qolamizki, "goʻsh" soʻzi boshqa hech qachon oyoq osti boʻla olmaydi, deydigan boʻldim.
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿