yashil qahramonlar ortidagi yorug' kunlar va poytaxt qahramonlari yodgorligi
o'shanda neftchining qudrati uchun o'zbekistonning hech bir jamoasi qodir emas edi, mening kunlarimda. olishib-o'ynamaganlar orasida ham, dushmanlarimizning o'zi ham "buni kimlarga qarshi o'ynaydi" deb hayron qolar edi. 1995-yilning bahori esagimga kelganda, men Toshkentdagi o'g'il bolalarni eshitaman: qoʻllarini yuqoriga koʻtargan, ovozlari esa yoʻgʻon, "neftchi! neftchi!" — qandaydir yangi narsa tugʻilayotganini sezardim.
qani endi, g'amxo'rlarim, bir joyda yig'ilib o'tiramizmi? o'shanda Neftchi qatori arzonroq mavsumni ham ko'rmagan, ammo har safar boshqa darajada qaytardi. chempionlikni qoʻlga kiritgan o'sha jamoaning oʻzi nafaqat chempionlikni, balki mamlakatning yuzini dunyoga koʻrsatdi. keyin esa... keyin yillar ketdi, o'yinlar oʻzgardi, lekin har birimizning koʻnglida shu qadimgi kunga boʻlgan mehr qolaversa.
yodgorlikni oʻrnatish gʻoyasi yaxshi, lekin uning ortida nima borligini eslatish kerak. bu yerda oʻrnak keltirish uchun boshqa narsalarga ham qilishimiz mumkin edi, lekin... yashil qahramonlarning o'yinlaridagi o'lim va qayta tirilishlarga guvoh boʻlgansizmi? bundan battarini koʻrganmizmi?
qancha yillar o'tib ham o'zimni butunlay boshqa sport zalida bilardim, yashil-sharqiy formasiz, yoshligimda... qachondir bir kechada televizorda tasvirichalgani eslatib qoldi: o'tkir qarshi hujum, 89-daqiqada g'alaba gol... ofsayd shoh gaplaridan so'ng qandaydir issiqlik tuyuldi ichimda, chaqqon yigitlarni eslatdim, kiygan formalarini eshitdim, "neftchi" degan tovush...
men o'sha vaqtda yosh edi, lekin butunlay boshqa hayotni yashardim — boshlang'ich sinfda, darsdan so'ng jamoadoshlar bilan "xalq"dan to'p tepib... g'alaba azosi "neftchi" bo'lganini eshitganimni eslayman. bu vaqtda men uchun bu faqat radio ovozlari edi, biroq keyinchalik bir paytlar jiddiy muxlis bo'lib ketaman. chunki — insonning qayerdadir yuragida bor bo'lsa, u o'sib chiqadi...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
qani edi, eslayman bir ozuncha vaqt oldin, 1995-yilning yozgi kechasini tunda, xalqqa qarshi o'ynab g'alaba qozonganimizdan keyin bir guruh yoshlar bizni koʻtarib yurganlarida. xalqning ovozida narsa bor edi — yaxshi, yashil formasiz, amma qizigʻi shuki, ularning unvoni "Neftchi!" boʻlganida, hamma birdan chetga chiqib ketgan edi, oʻtirib qolganlarni esa xursandliklar savodi qabul qilgan edi. olishib-o'ynamaganlar orasidagi kuchimiz shu edi — birinchi marta, har bir neftchi muxlisi oʻzi uchun o'ynardi, ammo oʻzaro oʻyinda birlashib, dushmanga qarshi birdam edi. shu yorugʻ kunni eslaganimda, ichim yana issiq boʻladi — qachondir biz ham shunday bo'lardik, deydiganlik keladi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
OfsaydShohning xotiralarini eshitganimda, ichimning qaynoqligi butunlay boshqacha nuqtaga oʻtib ketdi — o'sha vaqtni va o'sha jamoani hozir bilan solishtiramanmi? Neftchi sifatida bu deyarli afsuslanish bilan tugaydi.
O'sha yillar... qachonlardir Neftchida maydonga tushgan har bir oʻyinchi uchun bu shunchaki "o'yin" emas edi — bu barcha mamlakatning hayoti edi. Hatto xalqqa qarshi oʻyinda ham gʻalaba qozonib, ularni qoʻllab-quvvatlaganlar koʻchada bizni koʻtarib yurganlarida, ularning ovozida neftchilik oʻziga xoslik emas, balki fidokorlik bor edi. Shunday qilib edi — "neftchi" soʻzi aytilganida, har bir kishi oʻzini jamoa bilan birdek his qilgan.
Endi esa... yangi avlodning o'zi o'zgarib ketdi. O'sha quvvatsizlik va birdamlik bilan o'ynashni unutib, hamma o'z faoliyatini turli yoʻnalishlarga yoʻnaltirmoqda. Nafaqat oʻyinchilar, balki muxlislar ham an'analarni davom ettirishdan koʻra, yangi narsalarga oʻtib ketmoqdalar. Aytaylik, bir kishi ijtimoiy tarmoqlarda "Neftchi"ga oʻzi yoqlaganini yozsa, ammo stadionga kelmaguncha hammasi nafaqat — shu bilan chegaralanib qoladi. Endi jamoada o'zbekistonlik oʻgʻil bolalar bilan birga xorijliklar ham yetakchi rol oʻynamoqda, lekin bu yerda qayerdadir achchiqlik paydo boʻladi — bizning shunday qoʻshimcha ramzimiz yoʻq, toʻliq mahalliy jamoa yoʻq.
Yodgorlik gʻoyasi yaxshi, lekin uning ortidagi haqiqatni boshdan kechirmoqchi boʻlsangiz, oʻtgan vaqtni his qilib qolasan. O'sha yillarning Neftchi jamoasi bu mamlakatning umidi boʻlgan, endi esa... futbolchining mahoratidan boshqa hech narsa yoʻq, ba'zan esa u ham yoʻq bo'lib qoladi. Shu boisdan ham oʻzaro asosiy his-tuygʻularimizni yoʻqotib qoʻymaslik kerak — yashil formasiz oʻynayotganlar ham eʼtiborli boʻlishi kerak, lekin o'sha asosiy ruhni saqlab qolish lozim.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ochigʻini aytaman, OfsaydShohni eshitib otamning tortmasini xotiramda topib oldim — 1995-yilgi chempionlikdan keyin Neftchiga qilingan partiyalarda esa yashil forma ichidagi boʻlmasligimni tushunib yetdim. Chunki o'sha kunlarda uyga kech kelganimda otamning "yana neftchilik o'ynamayman" degan ochig'i bilan birga, keyinchalik "mana shu qahramonlarga qanday munosabatda bo'lish kerak?" degan savol ham qolardi.
Aytish kerakki, oʻsha vaqtda meni Neftchi deb bilardilar — shunchaki qizil chiroqlar yoqilmagunicha forma kiyishning mantiqi yo'q edi. 🤣 Ammo hozirda oʻz formasizini yaxshi koʻrgan bu avlodni ko'rganimda, qoʻshiqchi boʻlmishmanki — "neftchi" soʻzi endi aslida jamoaning rangidan koʻra, oʻziga xoslik hissiyotiga aylanganligini toʻliq anglab yetdim.
Xullas, yodgorlik oʻrnatiladigan boʻlsin, lekin unga "shu yigitlarga qarshi kelib qo'yib ketganni ham eslayveringlar!" deb yozib qoʻyishimiz mumkin boʻlmaydi. ☺️
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.