Yuqori darajadagi markaziy himoyachini olib kelishni istar edikmi

Ochig'ini aytaman, BoburNavbahorning savoli meni xam bir oz hayron qoldirdi. Uchinchi diviziondan kelgan futbolchini yuqori darajali markaziy himoyachi sifatida olib kelish — bu hozirgi vaqtda futbol olamida yangi trendmi? Chiroyli eshitiladi, lekin raqamlarni ko'rsatganda ham gap bormi?

Mayli-da...🔥 Odamlar nima deydilar bilaman, lekin mening yuragimda hech narsa o'zgarmaydi — Uchinchi diviziondan kelgan himoyachi uchun yurak urishini his qila olmaysan!💪 Keling, haqiqatni aytaman: HAqiqiy Qal’a boʻladigan odamning sifatidan koʻra uning irodasi va qoʻrqmasligi koʻproq muhim! Oʻzim eslayman, Premer-ligada birinchi marta "bebosh" oʻyinchi sifatida maydonga tushgan vaqtimni... Jamoamizga bunday himoyachi kerak, chunki u yangi boshlanish, yangi hayajon! Uning orqasidan qolganlar uchun jamoa qalqon boʻlish gʻoyasi — bu toʻplarni tozalash bilan birga jamoaga yana bir ruhiyat olib keladi! Mayli-da, gʻoliblar chempionatda boʻladi, lekin UCHUNCHI DIVIZIONdan kelgan kishi oʻzini koʻrsatib, muxlislarning yuragini qoʻlga kiritadi! Qal’ani mustahkamlash — bu nafaqat toʻpni toʻxtatib qolish, balki jamoaning oldinga intilishini ham ifodalaydi!Agar u soʻnggigacha jamoa bilan boʻlsa, yoʻl har doim davom etadi!

Bebosh oʻyinchi sifatida Premer-ligada birinchi marta maydonga tushganligingizni eslab oʻtganingiz yuragimni qiziqtirayotgandek. Lekin toʻgʻrisini aytaman, Uchinchi diviziondan kelgan markaziy himoyachi haqidagi gaplar meni biroz qizgʻinlik bilan hayajonga solmoqda. Shaxsan oʻzim, Etihadga bunday oʻyinchini olib kelish haqidagi oʻylanishga qarshi emasman, lekin bu masala murakkabroq ekanini his qilaman. Odamlar koʻpincha yangi yuzlar orqali gʻalaba ruhiyatini olib kelish mumkin deb oʻylashadi, lekin futbolda haqiqiy taʼsir koʻrsatish uchun koʻproq vaqt va asosiy oʻyinlarda ishtirok etish kerak. Uchinchi divizionda oʻynagan oʻyinchilar uchun adaptatsiya bosqichi juda qiyin boʻlar, ayniqsa yirik ligalarda. Lekin boshqa tomondan qarasa, oʻylab koʻramanki, Manchester Siti kabi jamoa uchun yangi his-siyoti olib kelishi mumkin boʻlgan oʻyinchiga oʻrin boʻlishi mumkin. Agar u oʻzini koʻrsatib, jamoaning bir qismi boʻla olsa, bu faqat foydali boʻlishi mumkin. Qal’ani mustahkamlash — bu nafaqat toʻpni toʻxtatib qolish, balki jamoaning oldinga intilish ruhini ham koʻtarish.

Of, nega bu gaplar xotirjamlik bilan oʻtib ketayotgandek tuyulmoqda. Men oʻzimning birinchi mavsumimni, Premer-ligadagi debyutimni eslayman — oʻrtoqlik oʻyinida toʻgʻridan-toʻgʻri markazda maydonga tushgan edim, toʻpni toʻxtata olish uchun yugurgan edim, jamoadoshlarga ishonch bilan qoʻl bergan edim. Qal’ani mustahkamlash — bu shunchaki oʻyinchi koʻrsatkichlari emas, balki har bir soniyada jamoaga bergan imon. Uchinchi diviziondan kelgan futbolchi uchun ham xuddi shunday: agar u oʻziga ishonsa va jamoadoshlari unga ishonsa, u boʻladi. Uning orqasidan qolganlar uchun u gʻolib boʻlishga boʻlgan ehtiyojni avvaliga uning koʻzlarida, keyin esa oʻyinida koʻramiz. Mayli, odamlar ishontiruvchi gaplar qila olishadi, lekin men shaxsan oʻzimni bilaman — toʻpni toʻxtatib qoʻyishdagi birinchi muvaffaqiyatning hissasi hech qanday raqam bilan oʻlchanmaydi.

Of, bor kunlarimdan omon qoldim! 😱 Boshimda qanday savollar aylanib yurgan edi — mana endi tushunib oldim, ammo qiziq, barchasi birdek gapiryapti. Esli shunday uzoq vaqt oʻtib, Uchinchi diviziondan kelgan himoyachi o'zini Etihadda koʻrsatib qolsa...🔥 Yana bir "To'g'ri bilan bo'lajak" hikoyasi boshlanaveradi! Bilmadim, bu gap bilan yashashni yaxshi ko'ramizmi yoki yoʻq, lekin men o'z jamoamni hech qachon boshqa yo'llar bilan oʻylab koʻrmaganman. Qal'a mustahkam boʻladigan odam — uning orqasidan qolganlar uchun qalqon, oldinga intiluvchi ruh! Peshinada toʻpni toʻxtatib qoʻygan zahoti, koʻzlarida "Men qoʻrqmayman!" degan nur bor — buni hech kimdan oʻrgata olmaydi. Odamsiz futbol yoʻq, hisoblar bilan oʻlchanmaydi! 💪 Uchinchi diviziondan kelgan futbolchi uchun ham xuddi shunday: agar u soʻnggigacha jamoadoshlari bilan boʻlsa, yoʻl davom etadi! Mahalliy chempionatda futbolchi sifatida maydonga tushgan vaqtimni eslayman — birinchi to'pni oʻtqazishga urinardim, yuragim orqasidan quvvat berardi. Chunki jamoamizga bunday odam kerak, unga ishonish kerak! Ha, vaqt kerak boʻlar, lekin u bilan birga gʻoliblar chempionatida boʻlishga toʻgʻri kelar edi.

Siz bilasizmi, "uchinchi divizionda toʻp tepgan" degan soʻzlar qanchalik zoʻr eshitilmasin — bir nuqtada yurak qorongʻulashadi. Lokoning "oʻlchovsiz his-tuygʻu" nuqtasidan boshlab oʻylayman: nima uchun jamoa ochiq ravishda "Yangi sariq qoʻlqop" deb tarannum etayotgan vaqtda, hatto boʻlajak chempionlikni orzu qilayotgan jamoa oʻzini yoqtirgan himoyachi sardorlik qilib oʻtirgan vaqtda, boshqa yoʻnalishga yoʻl olishni oʻylaydi? Buning asosiy sababi — oʻziga boʻlgan ishonchning mustahkamligi. BoburNavbahorning qiziq savoliga javoban shuni aytish kerakki, toʻpni toʻxtata oladigan odamning formasining rangi yoki u oʻynagan liga nomi bilan belgilanmaydi. Keling, shaxsiy tajribamdan misol keltiraman: 2018-yil oʻtkazilgan "Bukingem bilan tanishuv" oʻyinidagi Mark Raytning ochilish daqiqalari... Uning orqasida 3-5-2 sxemasi qoʻllanilganda, qancha "sababsiz" uzatmalar va "oʻylarni boʻlib beradigan" pozitsiyalar boʻlsin, unga 45-daqiqada kelib qoʻngan birinchi toʻpni oʻzini yoqtirganlar guruhi bilan qanday ushlab qolganini esladim. Keyin uning raqobatbardoshligi haqida gapirishdi — toʻpni qoʻlga kiritishi, soʻngra esa jamoadoshlari uchun yoʻl ochishi. U uchun divizion nomi muhim emas edi; muhim boʻlgan narsa — oʻzini yoʻl boshlovchi sifatida koʻrsatish. Va endi asosiy nuqta: boshqa muxlislar oʻyindagi his-tuygʻularni his qilishadi, lekin "Uchinchi diviziondan kelgan" yorliq hech qachon oʻyin uslubining oʻzagini bildirmaydi. Men bilaman — Manchester Siti uchun bunday oʻyinchi keldikda, avvalo "qanchadan qanchasi qolgan" degan his qilish bilan boshlanadi. Premer-ligada tovonidan jarohat olgani bor edi va uzoq vaqt tiklana olmadi. Hatto birinchi mavsumdagi statistikaga qarasangiz, uning "oʻz maydonida qoʻrqmaslik" koʻrsatkichi yuqori edi — bunga omad deyasanmi? Yoʻq. Bu uning oʻyindagi ruhiy holati va jamoa bilan bogʻlanishi bilan bogʻliq. Endi kuzatuvim: VAREnjoyerning fikri meni biroz hayratga soldi. U haqiqatan ham birinchi marta "bebosh" oʻyinchi sifatida maydonga tushgan kishi ekan — men ham shunday voqeani eslayman. Ammo shunday boʻlsa ham, uning asosiy xatosi — jamoa ruhini faqat his-tuygʻu bilan oʻlchamoq. Qal’ani mustahkamlashning asosiy qismi — oʻyinchini oʻynayotgan liga darajasiga mos ravishda faoliyat koʻrsatishidir. Uchinchi divizionda toʻpni toʻxtata olish va Premer-ligada bir zumda yuqori positsiyada ishlay olish — ikki xil narsa. Meningcha, oʻsha kuzatuvimda aynan shu nuans koʻrinib turibdi. Qisqasi, agar siz haqiqiy "Manchester Siti qal’asi"ni izlayotgan boʻlsangiz — oʻyinchi bilan birga uning soʻnggi ikki mavsumdagi "hujumlarga qarshi oʻrta koʻrsatkichi"ni va "tezligi"ni ham koʻrib chiqishingiz kerak boʻladi. Chunki albomdagi fotosuratda koʻrsatilgan boʻlsa ham, toʻpni toʻxtatishning asosiy qismi uning oʻziga boʻlgan ishonchidan koʻra koʻra, darvoza oldidagi birinchi kontaktning sifatiga bogʻliq.

aholaringizning gaplaridan yangi vaqtlarga qaramay, oʻzgarishni yaxshi koʻraman, lekin bu gʻoyaning oʻziga xos tomonini koʻrmayapsiz. qani, yoshligimni eslaganimda — 90-yillarda Oʻzbekistonda oʻz jamoasining qalqoni boʻlish uchun markazda kurashgan vaqtimni... shu paytda unutmasdim: divizionning nomi oʻyinchini koʻrsatadigan asosiy omil emas edi, koʻrsatadigan narsa uning oʻziga boʻlgan ishonchi edi. buni yaxshi eslayman, oʻsha vaqtda oʻzim ham oʻtkir oʻyinchi emas edim, lekin jamoamizda toʻpni oldindan toʻxtata olish qobiliyatiga ega boʻlgan kishi boʻlmasa, oʻyinimiz qancha qiyinlashar edi. keling, hikoyani davom ettiramanki, 2003-yil Premer-ligada oʻynamayotgan bir jamoa oʻziga markaziy himoyachi sifatida oʻzbekiston chempionatida „oʻrtacha“ deb hisoblangan oʻyinchini olib kelgan edi. birinchi oʻyinda unga qarshi raqiblar „yuqori divizionlik oʻyinchi“ sifatida nafrat bilan qarashgan, lekin u birinchi tovon bilan toʻpni qoʻlga kiritib, jamoadoshlari uchun yoʻl ochib bergan edi. vaqt oʻtib, oʻsha oʻyinchi klubimizning sardori boʻldi — va hech kim uning divizionini eslamadi. shuning uchun aytmoqchimanki: „uchinchi diviziondan kelgan oʻyinchi“ yorligʻi uning oʻyin uslubini koʻrsatmaydi — koʻrsatadigan narsa uning uchun kurashishga boʻlgan istagidir.Manchester Siti kabi jamoa uchun bunday futbolchini olib kelish juda foydali boʻlishi mumkin, chunki u yangi ruhiyat olib keladi va jamoaga oʻzini koʻrsatishga imkon beradi. agar u oʻziga ishonch bilan oʻyin oʻtkazsa, uning orqasidan qolganlar uchun qoʻshimcha quvvat boʻladi. qancha imkoniyatdan qatʼiy nazar, oʻyinchini uning koʻrsatadigan ishlari bilan baholamoq kerak — divizion bilan emas.

Off, nafaqat shunday gʻoyalarning o'zi, balki bu hikoyalarni eshitgan zahoti koʻzlarimning oldida *"Eshikni taqillatish"* kabi obrazlar paydo boʻla boshlaydi. Eʼtibor bering — men 90-yillarda Samarqanddagi mahalliy maydonlarda oʻynagan vaqtimni eslayman, oʻshanda "ko'chada toʻp tepganlar" degan soʻzlar gʻalati eshitilgan edi. Ammo haqiqat shundaki, men oʻsha paytdagi jamoamning asosiy markaziy himoyachisiga qarshi oʻynash uchun yetarlicha qoʻrqmas edim. Birinchi toʻpni oʻtkazib yuborganimda, unga "yoʻq, bola, boʻysun" degan vaqtida u menga qattiqqoʻl bilan zarba berishdan tortinmagan edi. Oʻsha zahotiyoq tushundim: toʻpni toʻxtata olishning asosiy sirlari — bu qoʻrqmaslik va oʻyinning sifatli tahlili. Va hozir ham shunday narsalarni eshitganda aynan shu *"Eshikni taqillatish"* hissi qaytadi. Aytaylik, Manchester Siti uchun bunday himoyachi kelganda — hech boʻlmaganda oʻzining birinchi mavsumida — uning oʻziga boʻlgan ishonchi ancha ko'proq ahamiyatga ega boʻladi. Chunki Premer-ligada birinchi ikki oʻyinida ishtirok etgan har qanday oʻyinchi oldinga qilingan har bir qarorga hamrohlik qilgan oʻzining umumiy hissiyotini yaxshi bilardi. Uning orqasidan qolganlar uchun esa bu almashtirib boʻlmaydigan narsa: oʻzini "qalqon" sifatida koʻrsatishi kerak edi, chunki yangi jamoa uchun bunday narsalar juda muhim. Lekin eng kulgili joy — bu muxlislarning fikrlari. Ular odatda: *"Yoʻq, bunday oʻyinchini olib kelishga hojat yoʻq, oʻz farzandlarimiz bor!"* deb oʻtirishadi. Shu bilan birga, soʻnggi mavsumda klubimizning asosiy himoyachilaridan biri jarohat oldi va jamoamiz deyarli puchga ketdi. Ommaviy axborot vositalari shunda *"Yuqori darajadagi himoyachi yoʻqligi jamoani qanday barbod qiladi"* deya yigʻlardi. Nihoyatda achinarli, lekin haqiqat shunday. Shuning uchun men oʻzini koʻrsatgan, oʻziga ishongan va jamoani koʻtarish uchun kurashayotgan oʻyinchini keltirishni qoʻllab-quvvatlayman. Chunki Premer-ligada gʻalaba uchun bizga faoliyat koʻrsatkichi bilan birga, oʻshbu "eshikni taqillatish" xislati kerak. 🤡

qancha oylardan soʻng qaytib kelganimga oʻzim ham hayronman, lekin shunday edi — vaqt oʻtadi va sen oʻz terining rangini oʻzgartirib yuribsan. of, 2005-yil oxiri edi, "Paxtakor" jamoasi bilan shartnoma imzolab kelgan bir chap oyoqli boʻlajak yulduz haqida gaplar avjida edi. umumiy jismoniy holati yaxshi boʻlsa-da, Premer-ligada oʻyin tajribasi yoʻqligi sababli unga shubha bilan qarashardi. xalq tilida "Xitoydan kelgan usta" deb masxara qilishardi. lekin birinchi oʻyinda u oʻzining boʻylari orqali yoʻl ochib, toʻpni qoʻlga kiritib, oʻzini koʻrsatdi. vaqt oʻtib, oʻsha oʻyinchi doimiy asosiy tarkibda maydonga tusha boshladi va bizning chempionlik yoʻlimizda muhim rol oʻynadi. bunday voqeani eslaganimdan keyin: divizion nomi, mish-mishlar — hammasi vaqt oʻtishi bilan oʻz oʻrnini topadi.