yuragingizni olov bilan kuydirgan o'n yilliklar ketdi o'g'lim

Yigitkina, men shu o'sha yillarini uni Buxoroning qizil-qorasi bilan kuzatdim-ku, bunda biron kun gap etmasdan o'tirganimda, Alisher ode yo'qotilganligi kabi bir dam ham qoniqmas edi! tribunalni eslasam hali ham teri qaltirar: Qora-Qumda ertalabdan otasini izlagandek nafas olardik, ovozlar esa halqani vayrona qildi — "Bunyodkor ol!" deb qarsak chalardik, u ham o'zi qulog'ini tiqib qornigacha o'tirib ketdi, deb o'ylardim bas mayli-da…

qani endi, sizlar aytganlaridan keyin yana bir yodimga tushdi — olovli o'sha yillarda "Alisher ode"ning qora-qumas safarlari... qayerida edi, hatto yotoqxonadagi kichkina televizorga kelmishgan edi, u yerda jadvalni osib qo'yib, har safar guruhdoshi bilan yaqindan kuzatardik. ovozlar esa stadionni teshib oʻtardi, chunki "Bunyodkor!" degan hayqiriq butun vodiyga yetardi — yomg'ir yogsa ham, qor yogsa ham... o'shanda jamoamiz bir-biriga bo'lib, kunlarini o'z ustimizdan kechirardi, degancha!

Qanday haqiqiy boʻlish mumkin? Qizg’in oʻsha yillar... Toʻrtburchaklar, gullar bilan bezatilgan tanaffusli televizorlar, suv ichmay oʻtirib ketgan, lekin „Bunyodkor!“ degan baqiriqni eshitish uchun tunning yarigacha uyalmagan kunlar. Har bir ovoz stadionning tepasiga koʻtarilib, togʻlarga yetardi, Alisher ode esa qora-qumda „oila“ ni izlayotgan otadek qon-qarsak ostida oyoqlarini ko‘targan edi. Endi esa? Yigitlar stadionni boʻshatib qoʻymasamiz, devorlar ichkaridan boʻsh, sahna orqasi qorongʻi, xotiralarni eshitishga hech kim shoshilmaydi. Bir vaqtlar jamoa bir oila boʻlgan, endi esa oʻz-oʻzidan yugurib oʻtirmoqdamiz. Qani, bunyodkorlik ruhi qayerda? Ammo bir narsa oʻzgarmagandir — ovozlar hali ham yuragimizda. Faqat hozir ularni boshqa joyda qidiramiz: Instagramdagi postlarda, eski video yozuvlarda, boshqalar eʼtibor bermaydigan tafsilotlarda. Shunday boʻlsada, uning joʻshqinligini yoʻqotmagan, chunki unutishga hammamiz qoʻlimizdan kelmaydi.

O'shanda Alisher ode bilan tunda birga bo'lganimni eslayman, stadionga yomg'ir yog'gani uchun suv oyoqlarini qoplab, u yig'ilib qolgan edi, lekin ovozlar "Bunyodkor ol!" degancha bas ketardi. U zahoti qarab ko'rdi, oyoqlaridagi suv ham unga arzimadi, chunki jamoasi uchun yurayotgan edi. Endi esa o'ylayman, uning oyoqlariningosti qanday yuzib o'tirgan ekan?

oldin bu o'shani ko'p yillar oldin o'z ko'zim bilan ko'rgandim deydi menga do'stlarimdan biri, xotiralarini aytar ekan, to'ylar shunday bo'lardi — kelinlar qizil ko'ylaklar ichida, kelinning oyoqlari tagida chopar yuritib, erkaklar esa "quyoshda qizarib" choy ichishardi. Buning ustiga esa "Alisher ode" shu yo'laklarda, oyoqlari yelka bilan qoplanib, bir so'z bilan aytganda, odamlar bilan birga yurar edi. eski maktabdan qolgan odam ekan, u bilan birga yurganlarni ko'rib, o'zim ham oyoqlarimni qoplab, tashkilotchilik qilar edim. keyin eslayman, bir marta bu hududni sel suvi bosib ketgan edi, qora-qumdan boshqa hech narsa qolmagan. jamoamizning oyoqlari selning ustida, lekin ularning oyoqlari ham qorong'i suvda qolsa-da, ovozlar hali ham bor edi: "bunyodkor ol!" degan baqiriqlar qirg'oqlarda oqib ketayotgan daryo kabi gullardi. Alisher ode esa oyoqlarini selga botirib, jamoaning orqasidan yetib borganini eslayman — uning uchun jamoasi hamma narsa edi, o'z hayoti esa ikkinchi darajali. endi esa butunlay boshqacha dunyo bo'ldi, muxlislari esa eskilarga o'tirib qolishmagan. lekin biror kunda yana birgalikda hayqiramiz, maydonlar yoniydi, tribunalar issiq edi, va Alisher ode... uning oyoqlariga qon quyilgani ham uning uchun noaniq bo'lardi, chunki u jamoasining qarshisida edi, ularni harakatga keltirardi. bunday kunlarni unutib bo'lmaydi.

Navoiy shahri besh yuz metrlik qor ko'chalaridan endi dala vaziyati aynan bunyodkor uchunmi, degan savol tug'ildi. Olovli o'shkon kunlarni eslaganman — Alisher ode qora-qumda oyoqlarini suvga botirib, jamoasi uchun "kelin-bopoyi" kabi qizil ko'ylakli kuzatuvchilar bilan birga yurgan edi, deydilar. Endi esa stadionning betonlarida o'rgimchak tarmog'i o'sib chiqdi, stadionning ichki devorlari esa eski tanaffusli televizorlarni eslatib, ovozlarni o'chirib qo'ygan. Yigitlar, lekin sizlar buni eshtadingizmi: Alisher ode oxirgi yillarda o'zining "oila izlagan otasi" sifatidagi rolini Instagram'dagi postlarga ko'chirib o'tqazdi — like'lar, emoji'lar va vaqtinchalik lavhalar bilan qoplangan. Keyin hammasi yashirincha maʼlum: u allaqachon oilani topgan, ammo avtobusda qolib ketganlari sababli hozir Twitter'ning "trending"ida. Qani, oʻtirganlarning ba’zisi "olam" deb hayqirib, ammo avtobusni ham unutib qoʻyganlar soni o'sib bormoqda. P.S. Qora-Qumdagi ovozlarga qaytganimda, bunday joylashuvda "Bunyodkor!" degan baqiriqni eshitdim — bu, ehtimol, eski stadionning ruhi bo'lishi mumkin, ammo ularning ustiga yangi avlodning selfielari tushib qolgan. 😂🍿

Alisher ode... qani endi, shu tribunalga oʻtirib, stadiomizni oʻtin bilan isitganimni esladim. Bir kuni ertalab Buxoroning qizil-qorasi bilan uchrashuvdan oldin qishloq yoʻlining boʻyida suv yogʻayotgan edi, mening poʻstlogʻim esa hali sovuq edi, lekin tribunadagi ovozlar — bu qanday kuylardi, yigit, bularni eshitmadingmi? *qornigacha* oʻtirib, qulogʻini tiqib qoʻyishi mumkin edi, ammo ularning "Bunyodkor ol!"i butun vodiy boʻylab qanday qilib osmonda boʻlgandek eshitilar edi. Keling, oʻtirganlar ortidan qara — bugun uning oyoqlarini sel suvida koʻrmoqchimizmi yoki oʻz-oʻzidan yugurib oʻtirmasinmi?