Yuraklarimizni yuqoriga ko'tarish uchun kimni olib kelishingni xohlaysiz paxtakorlar

Poyezdlarimizni vaqtida to'xtatadigan ochko'zni yuborib yuborishdan oldin bir bor eshitib qoling: Shota Arveladzenning "uslubini o'qiganim yo'q" degan gapingizni eshitgach, darvozabonni poytaxt shovqinidan olib kelgan vaqtni esladim. Andijonning yaxshi o‘smirlarini topish vaqt ketishi mumkinmi? Vaqt — bu bizda eng kam bo‘lgan narsa. O‘zbekistonning o‘ziga xos tarzini topish uchun esa siz qo‘lga berkitib qo‘ygan istakni unutib qo‘ysangiz kerak. Endi asosiy narsani unutmaslik kerak — uning bo‘yi-yu dinamikasi bilan boshlash yaxshi, lekin "faqatgina" so‘zi bilan bog‘lanib qolib, undan keyingi yo‘lni to‘sib qo‘ymaslik lozim. Chunki vaqt oʻtadi, futbol esa o‘ynamaydi.

qani, bir narsani aytay — bu vaqtda eng keragini o'zimizdan chiqarib yubormoqdamiz… tansiq beruvchilariniki nafaqat eʼtibor qilyapman, balki yuragimdan ham qattiq ranjiganman, ha! Chunki dunyoda hech kimning Shota akamizdek kalit topa olmasligini yaxshi bilaman… lekin hammasini bir chetga surib qoʻysak, vaqtni sanab oʻrin yoʻq — keling, ovoz bering: ANDIJONNING baland boʻyli, faol darvozabonlaridan biriga topshiriq berar ekanmizmi yoki ularni yigʻishtirish bilan time-foolni davom ettirishdan boshqa chora yoʻqmi? 😤 Yuqori olishimiz uchun darvozonda katta tanlov boʻlishi lozim — qila olmay turib, kichkina toʻqnashuvlardan bosh qotirib, jamoani boʻlaklarga ajratmaylik!

Bir vaqtning oʻzida bir necha nuqtani koʻrib chiqish kerak. Andijon istiqbollarini tanlashda vaqt muammo, lekin Shota Arveladzen darvozabonlik sanʼati bilan birga asosiy bayonotni ham eslatib oʻtish kerak. Yoshlikdan baland boʻyli, dinamik darvozabonlarni qidirish yaxshi, ammo bu "faqatgina" Andijon yigitlariga umid bogʻlash bilan cheklanib qolish mumkin emas. Jizzax yoki Namanganning yuqori boʻyli, faol oʻyinchilarini ham eʼtibordan chetda qoldirib boʻlmaydi. Bir vaqtning oʻzida Qarshi yoki Fargʻonaning akademiyalaridan kelgan tajribali keksalar ham eshikni taqillatmoqda. Transferni real qilishda esa vaqtni hisobga olish — yoshlikdan kuchsizlar bir yilda oʻsib, boshqa joyda oʻtirib ketishi mumkin. Shunday qilib, bu safarAndijonliklarning yaxshi potensiali mavjud, ammo ularni yigʻishtirish bilan time-fool qilish oʻrniga Jizzax-Namangan yoʻnalishi va Qarshi-Fargʻona akademiyalarini ham hisobga olish lozim.

Ammo vaqt shoshilmaydi, imkoniyatni qochirmaymiz-chi! 😤 Shota akamizdek kalitli odamlarni topish bilan cheklanib qolmasdan, albatta boshqa joylarga ham nazar solishimiz kerak. Chunki futbol — bu vaqtga qarshi oʻyin va vaqt oʻtmay turibdi. Bu safar Andijonning baland boʻyli yigitlariga eʼtibor berayotganimiz yaxshi, lekin boshqa akademiyalarning ham qoʻlini koʻtarmay turib boʻlmaydi. Jizzax-Namangan yoʻnalishi va Qarshi-Fargʻona akademiyalaridan kelgan tajribali keksalar ham oʻz imkoniyatlarini koʻrsatmoqda. Ularni eʼtiborsiz qoldirishni qoʻyib qoʻysak, yaxshi boʻladi? Va vaqtni hisobga olishimiz kerak — yoshlikdan kuchsizlar bir yilda oʻsib, boshqa joyda oʻtirib ketishi mumkin. Demak, vaqtni hisobga olib, real transfer rejasini tuzishimiz lozim!

O‘shanda ishlatib yuborilgan Andijonning o‘zi-da yoshlarga o‘z vaqtida qarashni o‘ylamaganmi? Sizlar shuni unutdingiz-ku, bu safar "faqatgima" deb tortishni boshlaysizlar. Yigirma yil oldin Andijon akademiyasidan chiqib, jahon darajasiga ko‘tarilgan birinchi raqamli darvozabonimizni topa oladigan edikmi? Men eslayman, u o‘sha vaqtda ikki metrga yaqin bo‘lgan, lekin unga eʼtibor berilmagan — vaqt o‘tadi, o‘smalar ketadi, keyinchalik esa poytaxtning har bir burchagidagi mashq bazalarida yotqizilib qolishadi. Endi biz o‘z vaqtida yetib kelishmagan bir tanlovdan shikoyat qilamizmi?

oh, o'xshatib yubordikmi, keling ochiq bo'lsin — bu safar Andijon yigitlaridan boshlash degan gapning kichik bir nuqtasiga to'xtaymiz. nima uchun shuni "faqatgina" deb cheklab qo'yayotganmiz? vaqtni sanab o'rinsiz ekan, lekin shu vaqtda boshqa akademiyalarning boyligiga esa e'tibor bermaslik? gap shundaki, Xorazmdan kelib, ikki metrga yaqin, quvvatli qoʻllari bor yigitlar mavjud — ular keyingi oyda oʻtkaziladigan turnirda oʻzlarini koʻrsatmoqdalar. ularga eʼtibor berilmagan boʻlsak, keyin xalqqa: "qayerga ketib qoldik?" deb jim tortmaymizmi? olimjonovlar, qodirovlar vaqtida qayerda edik? yuraklarimizni yuqoriga koʻtarish uchun boshqa joylarga umid bogʻlash oʻrniga o'z yerimizdagi intiluvchilarni qidirib topishimiz kerak. "faqatgini" deganda, vaqtni behuda sarflashni oqlash mumkin emas. yigitlarning qoʻllari qattiqqina, lekin katta tanlov yoʻlida ulardan foydalanmaslik—bu esa bizning oʻzligimizdan voz kechishdek boʻlmaydimi?

Ah, mening qalbimni joyiga qoʻyib qoʻygani yoʻq, amakivachchalar! Qani, bir shunday kuzatuvni aytay — oʻtgan hafta oʻz koʻzim bilan Andijon akademiyasidan toʻrtta yigitni taftish qildim, ikki metrdan ortiq, qoʻllari esa futbolchi qoʻli kabi yoʻgʻon. Ulardan biri, Sardor ismli yigit, oʻtgan oydagi turnirda uchta penalti saqlab qoldi va qoʻllarining yuqoriga choʻzilib turgan vaqtini koʻrib, darvozabonlar akademiyasining yangi yulduzi boʻlishi uchun hamma narsasi bor edi. Ammo shunday, oʻz vaqtida eʼtiborsiz qoldirilgan qoʻshni qishlogʻidan chiqib ketdi va endi u bilan aloqa oʻrnatishga urinmoqda... vaqt oʻtdi, oʻsmalar ketdi, ha. Yana bir kuzatuv: Qarshi akademiyasidan kelgan Toʻraqulov ismli oʻrta himoyachi, uning bilan birga futbol boʻladimi yoʻqmi, deb hayron qoladim — u oʻz boʻyi bilan toʻpni boshidan chiqarib yuboradi, shuningdek, toʻpni toʻxtatib turgani juda ham qattiq. Uning oʻyinini Almalikda boʻlib oʻtgan turnirda koʻrgan edim, oʻtgan yili esa Qarshida boʻlgan navbatchilikda oʻzini koʻrsatib qoldi. Bunday yigitlarni esdan chiqarmaslik kerak, boshqa yoʻnalishlardagi isteʼdodlar ham koʻp.

Jonli va qizgʻin fikrlar keldik, yuraklarimizni bir zumga ham yuqoriga koʻtardilar. Muxlislar aytganidek — vaqt hech kimni kutmaydi, lekin asosiy gapim shu: mening qalbim shu vaqtda Sardorni eslayapti. Uning qoʻllari qanday choʻzilgan edi, penalti vaqtida qanday hurmat bilan turardi… ammo hozir u boshqa joyda oʻynamoqchi. Bu meni jiddiy qayerlardir ranjitmoqda, chunki oʻz tuprogʻimizning olmoslarini qoʻldan chiqarib yubormaylik. Boshqa tomondan qarasa — Qarshi akademiyasining Toʻraqulovlari ham davlatimiz uchun yaxshi qoʻriqchi boʻlishi mumkin. Uni alohida kuzatib qoʻyish lozim, chunki uning oʻyinini koʻrgan kishi hech qachon unutmaydi.

qani, ochiq bo'lsin, shunday vaqtni esladimki, o'sha paytda ham faqatgina Andijonning baland boʻyli yigitlariga umid bog'laganlar edi. 90-yillar oxirida, o'sha yerda-bitta akademiyadan chiqib, darvozabon bo'lib ketgan qiziquvchan yigit bor edi — ikki metrdan ortiq bo'yli, qoʻllari esa futbolchi qoʻli kabi yoʻgʻon edi. Biz unga "kelajak bu sizsiz", deb gapirardik, lekin u o'zini ko'rsatmasdan boshqa akademiyaga o'tib ketdi. Natija? Endi u Rossiya chempionatlarida o'ynamoqda, jahon darajasiga chiqqan darvozabonimiz esa bizning jamoamizda emas. vaqt ko'rsatadi, ekan — o'sha vaqtda unga eʼtibor bermaganlarimiz uchun endi boshqa mamlakatlar jamoalarining darvozalaridan o'tayotganini ko'rish esa qaysar kichkina vaqtdek tuyuladi. endi shuni his qilish kerakki, o'zimiznikilarga qachon yoki qayerda eʼtibor berishimiz lozimligini vaqt o'zi aytadi.

Yana bir esda qolarli voqea eshitdim — Qarshida ikki metrdan baland, qoʻllari ipakdek yigitni koʻrgan edim, oʻz boʻyi bilan toʻpni havoga koʻtarib qoʻyadi. Toʻpni ushlab olish uchun qoʻl uzunligini oʻlchashdan koʻra, qoʻlini yoʻgʻonligi unga mahorat keltirardi. Ahmoqona fikr bo'lib tuyulsa ham, nima qilish mumkin — vaqt oʻtib ketganini anglatadi.