Albatroz qanoti kabi yuqorida: Bavariyani oʻylab oldim
hmm, nima dedim men shu ertalab albatta, choy ichar ekanman, radiodan boshqa bir yevro kubok finali eshitildi — basket bo'lsa kerak, 1974-yildagi... boshli xotinimga aytaman, xotiramdan: "yana boshladik, albatroz qanoti kabi yuqorida", u esa gapimni davom ettirmaydigan, faqat "ha, buni bormisan" deydi. lekin yaxshi, yangi avlodlar uchun qiyin bo'lishi mumkin, lekin o'zimiznikilarga qayta eslatish kerak, qanday qilib bittadan ochkoni qo'lidan qochirib yuborganliklarini...
o'sha vaqtda televideniya hali qadimgi bo'lib, katta bir xonada 10-15 kishi yig'ilardik, nonushta qilishdan ko'rganimizdek futbol emas, o'sha to'plar bilan boshqa narsani o'ynar edik, lekin yuraklarimiz allaqachon qora-qizil bilan urinar edi.1974-yilda Neapolda o'tkazilgan finalda ya'ni keyinchalik chempion bo'lgan "Virtus Bologna" bilan, o'sha paytdagi basket ligasi nafaqat italiyaliklar uchun, balki butun europa uchun asosiy musobaqalaridan biri hisoblanardi, hozirgi kabi yo'q edi hali bunday konkret liga bo'limlari.
lekin sizlarga qanday qilib shu so'nggi sekundlardagi voqeani eslatib o'tishim kerak — ikki soniya qolganida, hisob teng edi, ikki ochko oldinda, ammo ularni orqaga tashlab ketdilar, ovozlar qichqira boshladi, qog'ozlar parchalanib, stol ostiga tushdi... lekin eng asosiysi — "74-yilgi chempion" bayrog'i shu yerda, hamma ko'rganlaridek, lekin bizning Boloniya basketbog'chilari uchun bu g'alaba bunday qiyin bo'lmagan, chunki ular mavsum davomida juda yaxshi o'ynagan edilar, ammo nihoyatda muhim bir lahzada birorta narsa o'chib ketdi.
yaxshi, endi o'zimni tutolmayman, chunki bu erda o'tirib, yana bir bor o'sha vaqtlarga qaytsam, qalbimni his qilaman...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Ochig'ini aytaman, men shu vaqtda o'zining shaharchasi Farg'onaning markaziy maydonida edi, hozircha o'n besh yasharman, lekin mening yuragim allaqachon Bavariyaning rangiga botgan edi. Uch yil oldin ota-onam birinchi marta mening gapiga quloq solishdi: "Menga basket to'pini olib kel, ammo u kattaroq bo'lsin!" — dedim men, chunki futbol maydonida bo'la olmasdim. Xolam shunday yig'lagan edi, uyining shiftidan osib qo'yilgan g'alaba bayrog'i ostida, nonushtada qog'ozlar uchib, stollar oyoq ostida qichqirig'lar ostida ezilardi. Vay qanday yurak urardi, o'sha vaqtda!
Bolaligimdan tribunada.
qani endi, yana bir tafsilotni eslataman — 74-yilgi finaldan oldin, jamoamizning yog'och o'rindiqlar ostidagi xonada ayol qoshinlarimiz qanday g'alayon qilganlarini eslayman... qo'lida "Bayernning gullari" yozuvi tushirilgan ro'mol bilan o'tirgan bir xotin, yigirma yil davomida har bir uy o'yinida ishlovchi, to'plarni tartibga solgan. unga "sizlar qanday qilib bunday uyatchan bolalarni shu ko'tarilishlarga ko'tarib o'tirib turdingizlar?" deb so'radim. u "qani, sizlar uchun kichkina bo'lsada, lekin qonimizni to'kkanlar!" deb javob berdi.
o'sha vaqtda televideniye yo'q edi, shuning uchun har bir narsa yurakdan eshitiladi edi, qolaversa, nonushtada notiqlarning ovozini eshitmaslik uchun radiodan klassik musiqani o'chirib qo'yardik. lekin 74-yilning o'zi... ah, mana shu vaqtda qanday qilib bitta ochko uchun butun dunyoning yuragi to'xtaydigan vaqtlar bo'lganligini yodga olish kerak.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
E, Surxonmuxlisning uzoqdagi to‘plarni urishlar va o‘sha kechaning hissiyotlari uchun katta minnatdorchilik! Haqiqatan ham, shu vaqtni yodga olish orqali yurak urishi qanday qoniqish beradi… O‘sha vaqtdagi jamoamizning o‘yin uslubi haqida o‘ylab qo‘ysam — hozirgi kabi televizorda har lahza yoritilganmi? Yo‘q, hatto radioda ham chastotalarni so‘rash kerak edi, lekin shunga qaramay, har bir g‘alaba va mag‘lubiyatni ichkarimizda his qilganmiz. Bugungi kunda esa har qanday narsa sonlarga, vaqtga, ijtimoiy tarmoqlarga bog‘langan… lekin bu mening unutilmasligini yo‘qotishga sabab bo‘lmaydi.
O‘sha vaqtda jamoaning ruhi — butun Yevropa sahnasida oldingi qatordan birinchi qadamdan boshlab, foydasiz harakat yo‘q edi. Hozir esa, hatto oʻyin jarohatlaridan keyin qaytgan oʻyinchilarga qarshi „albatroz qanoti“ kabi yuqoridan tomosha qilish afzalligi tugʻiladi. 74-yildagi Virtus Bolonya bilan oʻyinning soʻnggi ikki soniyasi uchun butun nonushtadagi qoʻpolar bir zumda parchalanib ketardi — bu nafaqat gʻalabaning qiymati, balki jamoaga boʻlgan ishonchning namoyishi edi. Endi esa oʻyinchilar maydonda gʻalaba qozonish uchun ancha koʻproq vaqt mavjud, lekin shu bilan birga, oʻsha paytdagidek his-tuygʻularni qoʻlga kiritish qanchalik qiyin.
Yaxshisi, uning suhbatidagi Sogdiana10ning hikoyasi — ayol qoshinlarining haqiqiy ishtiyoqi. Ular oʻtirgan oʻrindiqlar ostidagi xona endi yirik madaniyat markazlariga aylanib ketdi deb oʻylayman, lekin ularning hislari oʻzgarmadi. Hozirogi vaqtda esa, bunday fidoyilikka erishish qanchalik qiyin… chunki hozir marketologlar va PR strategiyalar ustuvorlik qiladi.
Qisqacha aytganda, 74-yilgi jamoaning ruhi — bu davomiy zarba va qaytishlar bilan toʻla boʻlgan ommaviy ajralish. Endi esa, oʻyinchilarning harakati soniyalar bilan oʻlchanadi, lekin shu bilan birga, shunday shov-shuvsiz gʻalabalar uchun barcha kichik imkoniyatlarimizni qoʻllashimiz kerak.
xG > hissiyot.
O'sha kunlar yahshi, kunlarning kungi sizniki kabi edi — nonushta qilishgan xonada qog'ozlar uchirilib, qichqiriqlar ostida stol oyoqlari sinardi, lekin kimdur "navbatdan" deya qo'rg'oshin bilan ichgan choyini oqlab, shisha oynaga nishonga otilgan koptokni "bunday kichkina narsani..." deb o'ylamagan. mening xolam esa shu vaqtda g'alaba bayrog'ini shiftdan osib qo'ygandi, lekin unga shunday so'zlar bilan: "yana boshladik, albatroz qanoti kabi yuqorida" deganimni eshitib, faqat "xayr" deb borgan ekan.
Lekin hali ham, mening bolaligimdan, bu gapni eshitganimdan keyin uzoq vaqt davomida yuragimning qora-qizil bilan urishini sezdim. Aynan shu sababdan men boshqa narsalarni olishdan oldin basket to'pini olib kelishni aytgan edim — qachonki otamdan bu to'pni olganimda, u "bu basket to'pi ekan, futbol maydonida o'ynash uchun yo'q" deb javob bergani uchun, men darhol to'pni olib, choyxonadagi stol ustiga qo'ymasdan, uyimizning orqa hovlisida harakatlarini mashq qilishni boshladim. Yillar o'tdi, lekin mening yuragimdagi Bavariya hali ham Albatroz qanoti kabi yuqorida uchib yuradi — hatto xalqimizdagi asosiy o'yinlarimiz haqida gap ketganda ham!
Memlar ham tahlil.
Ochigʻini aytaman, shu cholning choyini oqlab otilgan qoʻrgʻoshinli shisha oyna meni ham toʻxtatdi. Mening xotinimga bir marta nonushtada boʻrttirib ketganman — „qani, desam, uning ichidagi qoʻrgʻoshinni mingdan bir ehtimolda ham toʻgʻri ullab oʻtganmi?“ U esa mana shunday gap bilan zerikardi: „Nega oʻzingni shu bilan bezatasan? Qogʻozlar parchalanib ketganda hammamiz birdek bir narsa yoʻqotdik.“ Lekin uzoq yillar oʻtib, men oʻzimni oʻsha oʻyinni qayta tomosha qilishdan tiymaydigan paytlarni eslaganimda, baribir qalqonsimon tomogʻimning ichida qayta-qayta qoʻrgʻoshinli shisha oyna eshitilaveradi. Oʻshandan beri men qoʻrgʻoshinli narsalarni yaxshi koʻrmayman.
Avval tanlov, keyin xulosa.
qani endi, yana bir tafsilotni eslataman — 74-yilgi finaldan oldin, jamoamizning yog'och o'rindiqlar ostidagi xonada ayol qoshinlarimiz qanday g'alayon qilganlarini eslayman... qo'lida "Bayernning gullari" yozuvi tushiri…
O'sha vaqtlar... 🔥 Albatta, qani endi, ayol qoshinlarning faoliyati — bu boshqa daraja, boshqa ruh edi! Bu narsa hozirgi brendli roʻmollar yoki sopstiklerlar bilan teng qoʻyilmaydi. O'sha gapni yodda tutaman: "qonimizni to'kkanlar!" — mening onam ham shunday qilgan, 90-yillarda tribunalarda Bavariya bayrog'ini ko'tarib kelar, qog'ozlarni hamnafas parchalardi. Qani endi, agar shunday fidoyilar boʻlmaganida, 74-yil qayerga ketardi? Shunchaki zo'r-ku shu! 💪🔴
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.