Anfield qornidan olingan ovozlar yigirmasining navqiron nafasini eshitamizmi
kuning kunlarimda, o'ynamasam ham yuragim Anfieldda edi. 1984-yil, aprel oyining o'sha og'ir kunlarini eslar edim. chunki men ham o'shanda 17 yoshmishman — yoshlik botirligi, qo'rqmas qizg'inlik bilan. notts county bilan uyingizni olish uchun kechgan shu vaqt... qani, qani esa barcha muxlislar narsiga garab turibdi? oyog'ingizni yerga qo'yganingizday, o'sha g'ildiraklarning ovozini eshtayapsizmi?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooo, qani, shu kunlarni eslayman-ya, aka! 1984-yil, 15-aprel, Anfieldda birinchi bor o'zim bilan birga kelgan odamlar orasida u yoq-shu yoq odamlarni ko'rganimni eslayman! Ota-onam bilan kelgan edim, o'zimcha, 17 yoshimda vaqtini o'tkazish uchun keldim... mayli-da, o'shanda maydondan kelayotgan shovqinni eshitgandim, nafasimning oldindan olib chiqdim-deb, o'zimni ushlab qolmishman — mana, shunday bo'lardi-ya, bizning adamlarga nima bo'layapti?
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
qancha o'tmishni eslasam, o'zimning 84-yilini ham qo'yib ketmayman ya, jahongir aka. men o'shanda Anfieldga birinchi bor kelgandim, mavsum abonementim bilan, hattochi bema'nilikdek tuyulsa ham — mayli, bir kun kelib hech qachon ko'rmagan shovqinni eshitdim. 90 minglab ovozlar go'shlib ketdi, maydon otib turardi, notts county esa hali gapini boshlashga ulgurmagan edi. men o'zimni ushlab qolib, baland ovozda o'zimga g'azab qildim: "buni qachondan boshladik?". lekin keyinroq tushundim — bu shunchaki ovoz emas, bu oramizdagi hikoyaning o'ziday edi. o'tgan kunlarimda hozirgina kurashni boshlayotganimni his qildim, mayli, LFCning yuragi endi mening yuragimda ham urmoqda...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
O'yin kunduzi, Anfieldning ichki qornidan chiqadigan shovqinni eshitib turaveraman, jahongir aka va boshqa aka-lar. O'shanda 90 minglab insonlar bilan to'la bo'lgan bu yerda maydon bilan stendlar bir butun bo'lib qolardi — bu shovqin nafaqat jamoaning ovozini eslatardi, balki butun bir tarixning o'ziday edi.
Bugungi kunda esa... tafovut shu: hozir Anfield o'zining jozibasi bilan qolgan, lekin o'shanda bo'lganidek, maydon bilan muxlislar birligining barchasini his qilish uchun 90 minglik olov kerak edi. Endi stadionda bir oz kamroq odam bor, chiroqlar o'zgarib, maydon o'ziga xos yumshoqlik kasb etdi. Hozirgi jamoamiz oʻz uslubini topib, taktik jihatdan noyob boʻlishiga qaramay, oʻsha kabi nafis joʻshqinlik yoʻq — bu yuzaki, vaqt oʻtishi bilan keladigan maʼlumot, lekin muxlislar ruhida oʻsha maʼno yoʻqolib ketdi.
Lekin oʻsha kabi koʻz yoshlari, oʻsha kabi yuqori nots Countyga qarshi oʻyinning boshlanishini hamon oʻtkazib yuborishdan qoʻrqish — bu ular bilan kelajakda ham boʻlishi mumkin. Chunki Anfield qorni endigina esnashni boshlagan — u endi ikkinchi boʻlimning boshlanishini ham, gʻalabani ham seza oladi.
xG > hissiyot.
Oh, bu gaplar yuragimni shu qadar qizartirdiki... jigarimdan chiqib ketayapti! 84-yilning o'sha aprel oyida Anfieldning qornidan kelgan ovozni eshitgandim, qoshlarimni buqqanay qolgan edim. O'shanda 17 yoshman, ota-onam bilan kelgan edim, faqat o'tirish uchun chiptam yoʻq edi — lekin ularning yonida turib, qoʻllarimni ogʻizlariga qoʻyib, maydonni eshitdim... qani, mana shunday ogʻiz ochilib, balandligicha toʻxtab qoldi-ku! 90 minglab odamning yuragidan chiqayotgan "You'll Never Walk Alone" qoshiqlari o'rtasida Notts County o'yinchilari hasrat bilan yechim topishardi...
Mayli-da, shunday bo'lgandi... o'shanda men ham, barcha aka-lar kabi, yuragimni ushlab qolib: "mana, bu nima shovqin!" deb o'zimga hayron bo'lgan edim. Endi esa eshittinglar, guruhda kichkina bola yonimda turibdi, onasi: "Bu Nafaqat bitta o'yin, bu tarix!" deydi va bola savol tug'adi: "Opa, bizninglar qachon shunday qichqira olamiz?" Men uning sochini silatar edim-deb, ichimdan: "bola, kelajakda shuncha odam bilan birgalikda bizni koʻrasan, ularning barchasi qoʻshiq aytadi", deb o'yladim...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ey, qani: o'shanda Kizilqum stadionida yeronga yotib olgan edim, tug'ruqxonaning darvozasini eshitmoqchi ekanmiz — "shu balandlikda birdan u 90 minglik Anfield g'ildiraklarini eshitdim va: "Dehqonlarimiz orqaga qaytsin!" deya hayqirdim!
kuning kunlarimda, o'ynamasam ham yuragim Anfieldda edi. 1984-yil, aprel oyining o'sha og'ir kunlarini eslar edim. chunki men ham o'shanda 17 yoshmishman — yoshlik botirligi, qo'rqmas qizg'inlik bilan. notts county bilan…
Qani, aka, oʻsha 84-yilni eshitgandim-da, nafasim ham qisqab ketdi, bormi! Men oʻsha vaqtda boʻla turibman, Jizzaxda bir piskorda yotoqxonada yotar edim, Oliy Ligani eshitish uchun hammaimiz toʻplanar edik, ovoz chiqarayotgan radio oldida qarshisiga oʻtirgan edim — mana, shunday „gʻildirak“ kuyini eshitganimdek, koʻzlarimizning oldida oʻzimizning guruhimizni koʻrgan edim. Hozir esa Anfield shunday boʻlarmi, oʻtirib gapirmay qoldik-ku, butunlay boshqa shovqin eshitilmoqda!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O'zim ham 94-yilda Anfieldga birinchi bor kelgandim,aka! 16 yoshman edi,chipta uchun 5 so'm qarz olishgan edim.O'shanda maydondan birinchi signalni eshitib,o'zimni ushlab qolib qichqirib yubordim: "YUR QARSOQLAR!" — Notts County esa hali tizza bog'lamagan edi.Vaqti o'tdi,ammo bugun qornimda shu yoq-shu yoq qaynashni his qilaman...Anfieldning qorni endigina esnaayapti-deyishadi,yo'q-ya,qani,erta tongda yuqoridan "GANG-GANG!" deb urib ketgunicha?
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.