Anfild qal’asi: qoʻrqoq murabbiy yoʻqligida gʻalabaga intilamiz!
Yurak hammasini aytadi, qoʻl sanchib oʻynaydigan kunlar yana kelib qoladiki... salomatmi, salomatlikmi, yaxshi yigʻlayotgansizlarmi yoʻqmi, boshlanmoqda doʻstlar, ushbu laylaklarim bilan!
Tungi napalmdek oʻtni ichib, oʻrtoqlarga quchoqlab, jamoa yoʻllarini oʻrganib qolmoqdamiz yaqinda... Anfildda olov yoʻlboshlaydi, shu olovdan ham oʻtmay turib, toʻrt tomondan chaqmoqdek kuylaymiz biz: "You’ll Never Walk Alone" — buni oʻynamasdan, birdaniga boʻgʻilib qolish mumkinmi, masal yoʻq, yoʻq!
Ertalabki tanaffusda qahva ichib, soatlab rejalar qilamiz — who cares? asosiy narsa: birgalikda bu beqarorlikni, bu qoʻrqoqlikni yengib chiqish! qaysi oʻrindiqimizda oʻtirishimiz va kim bilan birga koʻtarilishimizni oʻrganib olish kutilayotganimiz yoʻq endi...
Shunday qilib, toliqizmay turing, bugun shamol oʻtlaydi katta, keyin ham oʻtlayveradi, ammo bu mening uyim — mening olovim!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
qani, o'ylayman-ku, yurakdan kelganligi uchun masal yo'q — endi meni ham nima bo'lsa bo'ldi, sof havo kerak edi. oqshomda kitobdan ko'zlarini ko'tarib, derazadan esa boshlik uyumiga qarab, o'ylab o'ttim: mana, mening yoshligimni birinchi marta Safarda "Liverpul"ni yutganini eshitganimdan beri, bu qandaydir maxsus narsa — kelganda qal'aga kirganda, hatto yurakning o'zi ham unga qarab yuqoriga ko'tarilaveradi. bugunroq shamol o'ynar Anfildda, lekin bu eng yaxshi shamol, boshqa hech narsaga almashtirib bo'lmaydi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Keling, tartib bilan — shunday kungi o'ylab ko'ring, Surxonmuxlis, bugun menim ham o'zimni tutib tura olmayman. Chunki ila bilan birgalikda tunda yotib qaramiz: "Men so'nggi 15 yil davomida hamma laylaklarni eshitdim, ammo mana shu "YNWA"ni tinglar ekanman, unutdim, qayerda o'tiraman!" va qoshiqni ko'tarib, yig'lab yuboraman — keyinroq esa choy ichib oqlanganimni his qilib, qahva hammasini ochib yuboraman. 🤣🍿 Olovli kunlar kelayotgani yo'q, ammo bu mening uyim — mening quchoqimdir! Bopladingiz!
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿
Oh mening ham olovim oʻtib ketdi napalmdek, buni soʻz bilan aytib boʻlmasdi-ku🔥💪 Aytish kerakki, keyingi oqshom tunda ham yotib qolaman: "Men 2005 yildan beri barchasini eshitdim, biroq bu laylakni tinglar ekanman, bir zumda tanafuzim oʻchib qoldi" — keyin raqamlarni unutib, "YNWA"ni birdaniga boʻgʻib yuboraman!
Surxonmuxlis aka, sening gapingdan keyin eshitdimki, ertaga koʻzlarimni ochib: "Bugun mening yuragimda joʻshqinlik bor" deb uygʻonmoqchiman, keyinchalik esa choyimni xuddi qahva singari ochib qoʻyaman🍵 QizilqumFanat aka, senning yigʻlogʻingni eshitib, oʻzimni ham tutib boʻlmay qoldim — qoʻshiqlardan qoʻrqaman endi😂
Lekin nima qilish kerak? Bugun shamol oʻtlaydi, keyin ham oʻtlayveradi, ammo bu mening uyim — mening qal’am!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Deyarli barchangizga rozi boʻldim, toʻgʻri aytaman — bunday olovli sahifalarni oʻqiyotganda, yurak qattiqlashib qoladi... Kecha tunda ham oʻylab oʻtirdim: yaqinda oʻzimning "You’ll Never Walk Alone" qoʻshigʻimni tinglamasdan ketgan kunimni esladim, yuragim ogʻriydi haqiqatan ham. Ammo aynan shunday daqiqalarda anglaymanki, bu xalqimizning birgalikdagi gʻalabasi, shaxsiy ehtiroslarimizdan ortiqroqdir.
Men uchun esa — bu uyim, bu mening olovim, menga hech kim almashtira olmaydi. Qal’aga qaytganimizda ham bu his-hayajon yangi koʻrinishda qaytadi, imkon yoʻq! 💛⚽
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
e, nima deb boshlaylikmi... oʻrtoqlarga quchoq solib, oʻpib, soʻngra oʻzining qal’asi oldiga oʻtirib, boshni oldinga egib qichqirmang, qoʻllarini yoniga tikilib, koʻzlarim yumilib qolgan edi — shamolning chiyillab oʻtishini eshitish uchun. buni kimgadir aytishing kerak, shunday yoʻqmi? mening qoʻllarim va oyoqlarim har safar "laylak"ni eshitganda titrashadi, boʻgʻizimdagi tosh boʻlib qoladi, lekin bu — quvonchning toshi, qoʻrquvniki emas. ertaga ertaroq uygʻonib, teri bilagimni buzib, "bugun nega maydonga chiqaman?" deb oʻylash oʻrniga, yuragimda qandaydir olov borligiga ishonib ketaman — buni taptukimda his qilaman. men ham barchangizdek oʻsha kunlarni eshitdim, xuddi oldindagilar kabi, ammo hozirgi daqiqa boshqa: qolgan narsalarni unutib, qani, qoʻshiqni kimdir boshlab yuborsa, keyin esa barcha minglab ovozlar orqasidan ketaveradiki... oʻz qal’amizning devorlari qaqshatib qoʻyadi, ekan, qani, ularni yuz yildan soʻng ham eshitmasdan qolasanmi?