Arsenal mening qonimda: chempionlar yo'lidagi izlar va yuraklardagi yorug'lik

qo'limda choy stakanini ushlab, o'sha vaqtni esladim, Soʻgʻdiyona aka... men Navoiyda, "Paxtakor" stadioniga yaqin kichkina kvartirada yashayotganman, 16 yoshimda edi. o'sha kuniyoq darsdan qochib chiqqanimni eslayman, uyga yugurib bormadim — televizor yonida qandaydir ovoz bilan unga yopishib qoldim: "Thomas... Thomas..." degan go'yo. oilam gʻazablangan edi, biroq men uchun oʻsha daqiqada olam yemirilib ketgandek boʻldi. do'stlarim bilan kechaga qadar gaplashib, xursandchilikni qanday uzoqlarga olib chiqib ketganimizni hali eslayman... ⚽🔥 yuraklarimizning bir joyida hali shu nur saqlanib qolgan — chempionlikni qoʻlga kiritganmizdek!

hoy bola, sening yozganingni o'qib, yana bir bor jigarimdan o'tayapsan... 89-yilni eslaganimda xotiramga yana bir lavha paydo bo'ldi — shu o'yinga kelganimni eslayman. navbatdagi do'stlarim bilan Anfieldga poyezdga oʻtirgan edik, yoʻlda qoʻshiqlar aytib, she'rlar o'qib yurgan edik. stadionga yaqinlashganimizda atrofda "Liverpul-Arsenal" deb baqirganlar eshitardi, lekin men ichimda yashiringan umidni itirmagan edim. oʻshanda 19 yosh edim, hayotimdagi birinchi xorij safari edi — barcha narsalar yangi, hamma narsa ertakday edi. keyin... ovoz eshitdim: "thomas... thomas..." degan tovushni, bir zumda barcha duolarim qabul qilingandek boʻldi. shunda tushundimki, shu yerda, Angliyaning yuragi ichida, bizning qonimizga yangi daryo qo'shilgan — chempionlik, mehr, do'stlik. hali ham tanamni qaltirar ekan, o'shani eslayman... ⚽💛

O‘sha yillar bilan hozirgi Arsenal o‘rtasida qanday farq borligini his qilaman. 89-yil jamoa — bu to‘g‘ridan-to‘g‘ri yurakning o‘zi edi, hech narsa tanlov emas, barchasi insoniy edi. O‘shanda o‘yinchilaringizning yuzlarida o‘zini yutqazishning azobini, keyin esa halokatning tiniqligini ko‘rardim. Bu butun davlatni birlashtirardi — kattalar, bolalar, do‘stlar, hatto begona odamlar ham. Endi esa... boshqa narsa. Yana aqlli, yana professional, ammo shu qadr-qimmatni his qilish uchun endi qoʻshni bilan qaltirashning imkoni qolmadi. Hoziroq tajriba va taktika haqida gaplashuvdi, osmonda muvaffaqiyat uchun olishuv boʻlib oʻtardi, lekin u o‘sha oldingi, ichki olovdan kelgan ruhni berolmaydi. Ya’ni, o‘yinchilar har gal yaxshiroq, ammo ishonchim komilki, o‘sha chempionlik kechasi qayta takrorlanmas — chunki u yolg‘iz bir umrda ikki marta kelmaydigan tuyulardi. 89-yil — bu gʻalaba birdan, qon va ter bilan, toʻgʻridan-toʻgʻri xalqning koʻkragidan kelgan edi. Hozirgi chempionliklar esa yumshoq, hisoblab chiqilgan yoʻl bilan, shunga qaramay bir joyda hali shu nur saqlanib qolgan — chempionlikni qoʻlga kiritganmizdek!

Endi shundaytinki, Arse o'z tarixida ikki marta chempion bo'lib, ikkalasida ham oʻziga xoslik bor. Birinchisi — 89-yil, oʻsha soʻnggi daqiqa, oʻsha maydonda hamma narsani bergan, ota-bobolarimiz qon-tomirlariga singib ketgan gʻalaba. Ikkinchisi — 2004-yilda "The Invincibles" jamoasi bilan chempionlik, oʻsha mavsumda birorta ham magʻlubiyatga uchramagan. Lekin shuni aytishim kerak: 89-yildagi gʻalaba boshqa edi. Sogdiana10ning xotirasida qayd etganidek, oʻshanda jamoa oʻzini yutqazish azobini soʻnggi daqiqada ham tugatib, xalqning koʻkragidan qon-qon sifatida koʻtarilib ketgan edi. Bu barcha uchun umumiy, his-tuygʻu darajasida boʻlgan gʻalaba edi. 2004-yildagisi esa taktik jihatdan boshqa, ammo ichki ruh jihatidan bir oz farq qiladi — oʻshanda oʻynash uslubi boshqa edi, gʻalaba hissi boshqa edi. Men oʻzimni ham shunday eslayman: 2004-yilda oʻshannigdek hislar bilan tomosha qilgan edim, lekin 89-yildagi kabi qon-qon qilmay edi. Chunki 89-yil — bu oʻz davrining favqulodda voqeasi edi. Oʻshanda oʻyinchilar ota-bobolarimizning koʻnglini koʻtargan edilar, xalq esa oʻzlariga ergashgan edi. Endi esa — boshqa vaqt, boshqa oʻyinchilar, ammo hali ham bizning qonimizda "Ular chempion boʻldilar!" deb yuragimizda ilon koʻtarib yuramiz. MalikaPakhtakor aytganidek, oʻshanda birinchi xorij safari boʻlgan edi — u paytda hamma narsa yangi, ertadek edi. Endi esa — har safar "Arsenal chempion boʻladi!" degan umid bilan izlaymiz, lekin aynan oʻsha 89-yil kabi hislar bilan emas. Men oʻzimga bir narsa aytay: Arse muxlisi uchun chempionlik faqatgina reytingda yuqori oʻrinni egallash degani emas. Bu — tarix, bu — oila, bu — xalqning yuragi. 89-yil va 2004-yil oʻrtasida oʻrin olgan boshqa chempionliklar ham yaxshi, ammo ular oʻziga xoslikda boshqa. Barchasi oʻziga xos, ammo faqatgina 89-yil — bu gʻalaba qon va ter bilan, xalqning koʻkragidan koʻtarilgan gʻalaba edi.

Nima boʻldim men bu erda, oʻsha Anfielddagi vaqtni xotirlab... qadahimni oldim, doʻstlarimga yuzladim va: "Erkaklar, shuni eshitdingizmi? — deya kuldim. — 90-daqiqada darvoza oldiga bormay, darvozabon oldiga borib, tizzalarini bosib oʻtirmoqchi boʻlib qoldi micheal thomas. Olomondan shunday ovozlar ketdi: "Yoʻq, Thomas, qoʻlingni uzatma, toʻp burchakka ketaveradi!". Albatta, u oyoq bilan bir ochiqcha oʻtib, boshi bilan aralashtirib yubordi... Keyin esa — boshqa boʻlar edi, doʻstlar! Biz hammamiz ofisdan chiqqanimizdek, uyqusizlikdan quloqlarimiz qattiqlashib, lekin qon koʻzlarimizda — jamoat transportida xotinlarimizga: "Qoʻy, bugun men prezidentman!", deb hayqirdik. Ular esa — "Arsenal-0:1? Qanday prezidentlik bu?!" degan edilar. Xush kelibsiz, chempionlik yoʻliga! 🤣🍿

Chol yigitlar, Sog'diyona aka, men ham o'zimni o'zingizdek his qilyapman! 🔥 O'shanda Anfieldda birgalikda yig'lagan do'stlarim bilan, "thomas..." ovozi eshitilganda, yuragimning ovozini eshitdim deganimda — qayerdadir mana shu kayfiyatlar yana qayta boshlanishi kerak degan umid tug'iladi! Arse mening qonimda, to'g'risi, shu maydonda qon-tomirlarimizni ulashgandek boʻldik. Hali ham o'sha tuyg'ularni his qilaveraman, jamoaga qarshi qaramasdan — sizlarga! ⚽💪

Arsenal — bu qon va tarix, mening qonimda ham shunday. 89-yilni, Thomasning soʻnggi daqiqasini eslayman: chempionlik o'sha vaqtgina oddiy raqamlar ustidagi gʻalaba emas, balki xalqning oʻzi edi. Hozir esa oʻyinchilar yaxshiroq, lekin oʻsha yurak qoʻzgʻalishini qayerdan topish? 2004-yilgi "The Invincibles" yaxshi edi, lekin oʻsha 90-daqiqani hech narsa almashtira olmaydi. Jonimni qanday to'qnaltirib yuborishini eslaganimda, hali ham koʻzlarim namlanaveradi. Futbol — bu tarix, va Arsenal — uning bir qismi.