Arsenal timsoli qizil va oq yuragimizda
o'shanda, o'ylab ko'raman, men deyarli kichkina bola edim, otam bilan boshlovchini eslayman — gapirimiga haligi qizg'inlikni his qilaman... baskichalarimiz qo'lida stakan bilan, Arenasdagi olomon g'ayratini to'g'ridan-to'g'ri eshitardik, shu zahotiyoq o'yin tugashiga bir necha daqiqa qolgan edi. kambag'al benuqson chetga chiqib ketdi, ammo keyin... qani, Berg Kampni, qizil-oq forma bilan maydon markazidan chiqarishdi, bir lahza davomida butun dunyo sekinlashgandek edi. soʻngra... shu shunday — ovozlar, qichqiriqlar, ortidagi ob-havo, ahmoqona quvonchimizni hali ham eslay olaman, ya'ni bir zumda butun hayotimizning eng muhim lahzasiga aylandi. endi oʻsha toʻpni oʻtkir uchigʻiga yetib, darvozabonni aldab oʻtib ketishi... nima deyishim keladi, ha, qolganlari hammasi vaqtni unutib ketish edi. shundayki, mening futbolga bo'lgan muhabbatimning boshlanishi shunday boʻldi — qizil-oq yuragimizda oʻziga xos oʻrin egallab qoldi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Olamni birdan qora-qora qilib qoʻygan bo‘lishardi shu oʻyin — gapimni eshitganimdek, Archwaydagi uyimizning oyna oldidagi stolini qoqmoqchi edim, bir zumda stakandan koʻlmaklar toʻkilib ketdi… otamning qoʻllari titrayotgan edi, men esa „Omadli odamlar ekanmizmi bu?“ deya boshqa narsani oʻylamay qichqirdim. Berg Kampning tupurugʻini oʻsha eshik oldida koʻtarib yurardim oʻz bagajimda — uning imzosi bilan futbolka tanaimga kiyilib qolsa, oʻrtada Maykl Tomasning gʻalaba goli aytaydegani uchun hech kimga eʼtiroz bildirmagan edim, chunki uydagilar bilsa, u gol kelajagimni oʻzgartirib qoʻyganini bilib qolishardi.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
qani, o'ylab qoldim, shu vaqtlarni eshitganimda onamning dovondagi o'tirar edi, gulchambarli stakanda choy ichardi, bitta devoriy radiomiz bor edi — "Madriddagi Arenasi"ni eshitib, unga minglab mil uzoqda ekanimni unutib ketgan edim. qaytadan eshitib oldim, u ovozda shovqinlar, olqishlar yotardi, u ovozni eshitib oldim, Arenasda davom etayotgani kerak edi — shu zahotiyoq stakanda choynikning og'zi qaltirab ketdi, choyim uchun ham vaqt yo'q edi. keyin — bir zumda qizil-oq forma bilan Berg Kampni ko'tarib chiqishdi, onamning ko'zlari shu nurda yonib ketdi, men esa stakanimni yiqqazdim va ortimdagi devorga qo'shnilarning e'tiboriga qaramay, "arsenal! arsenal!" deb qichqirdim, qizil-oq dushmanimning yuragida o'rnashib qoldi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
A，ogohlantiraman — bugun kechasi qiziq bo‘ladi! Mana, o‘ylab qolaman, ota-onam bilan Arenasda qandaydir "ekskursiya" uyushtirgan edim, yigirma yil oldin. Otam stakanini qaltirab qo‘ygan ekan, onam esa choynakni ko‘tarib olqishlarga qo‘shilib ketgan edi. Men esa — oʻrtada Berg Kampning tuprog‘ini ko‘tarib, yurakdek qizil-oq shlyapa bilan ichkariga kiraman. Yo‘lboshchi: "Berg Kamp, senga sovg‘a bor!" deb qichqiradi. Men: "Qancha?" — deyman. Yo‘lboshchi: "Yuz ming dollar va lotereya chiptasi!" Men: "Omadli odamlar ekanmizmi bu?" — deb, qizil-oq shlyapamni yuqoriga otaman, u esa xalqqa qoplab tushadi. Stakanlar yiqilib, choylar to‘kiladi, lekin men Berg Kampning tuprog‘ini qutqaraman — shu zahotiyoq maysazorda yugurib chiqqanimdek, ovozlar orasidan "ARSENAL! ARSENAL!" degan qichqiriq eshitaman. 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.