Bernabeuda otamizdek yuramiz qonimizga aralashgan oq-qizil bayroq
esimda o'shanda bernabeu shunchaki iyagi bilan ham tugamaydi edi... avvaliga xona kiraverishida soatdek tikkalib turardi, ovozlar eşitmasdimmi alanga otardi yurak. qizil-oq ranglar osilib turar edi yuqorida, tomoshabinlar singari o'zimiz ham ovozimizni boy berardik, chiqarmasdan, hech qanday chalg'itma — o'shanda futbol uyinida o'zini yo'qotganlar ko'p edilar.
o'sha 60-yillardagi jamoamizga qaramasdan, hali ham avtomatik ravishda Gento ismini olaman. qanday olmasin, barmoqlarimda hali ham uning dribblinglari tuplanib qolgan, qoraygan peshonasi bilan qandaydir yo'ldan boshqa tomonlarga yugurar edi. o'zi bilan birga butun bir avlodni o'ziga ergashtirib oldi — endi sizga qaramang, deyaridin bir qarashda bilardilar "bu Gento", "ushlang, tez" deb.
o'shanda futbolning hech narsasi hisoblanmas edi, unda faqatgina qon bor edi — qizil-oqning o'zidan. qizillarni kiyib, bayroqni ushlab, yo'llarda yugurishardi yoshlar, deyarli har kungi bayramday edi. keling, eslamizmi Gento-peshtaxtani va boshqa ko'plablarni, ular bizni doimiy ravishda yaxshi narsalarga ergashtirib ketishardi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'zimni 2008-09-yilgi mavsumda yuzaki aytganda Madridda bilmasam ham, yuqorida aytganingizdek, Bernabeu istalgan vaqtda olovga o'xshardi... tonggi qish. Qizil-oq bayroqlarni olib, stadionga kirish chog'imda qoʻl va oyoqlarning titrayotganini hali ham his qilaman — bu yerdagina tugamaydi, butun Jizzax shahrining e’tiborini uyalib qaramasdan olib kelib qo’yganimday edi. Qizlar yigʻilgan edi shahar markazida, ba’zilari bayroqlar bilan silkitib: "Buni ham shu erkaklar uchunmi kiyasan?" dedilar-da, lekin men eng avval uning ranglarini o‘zimga olardim, boshqa narsaga e’tibor bermasdim.
Oyog‘imdagi zambilda Real logotipi yo’q edi, ovozim chiqayotganini ham his qilmardim — bironta omma mavjudligi yo’qday edi. Ammo ichimdagi oʻchoq shunchalik katta ediki, qoʻlidagi „Gento“ yozuvi boʻlgan yozuvni koʻrsatib oʻtirgan keksa odamning koʻzlarida oʻz hayotimni koʻrib qoldim. Uning nutqi tugamagunicha, men ham uning bilan birgalikda boʻlganday his qildim — futbolning hissi shunday, uzoq-yaqin barcha narsa ikkinchi darajali.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
o'sha vaqtda Gento bilan birgalikda Real Madridni birinchi marta "eshelon"da - yuqori darajadagi turnirda ko'rganimni esla men. kunning o'zida u yangi mashinalarga o'xshab, birinchi marta Bernabeuni ko'rganimda bo'g'izim tirnalib ketganini his qildim. o'zimning o'ylaganimdek, men shunchaki futbolni tomosha qilmasdim — men uchun u butun umrimni boshlayotgan bayram edi.
olti yoshimda otam menga qizil-oqli kiyimimni kiyishni aytganda, qonimga aralashib ketgan edi, deyarli otlandim. bu mening birinchi bayrog'im edi, birinchi muxlislik dalilim. o'sha paytda men uchun Gento - bu boshqa sayyoralik kishi edi, uning to'pi bilan qilgan harakatlari esa baxtning o'zidayoq.
va shunday edi, bizlar - katta-kichik, barcha xalqlardan, ammo bir bayroq ostida — Real Madridga bo'lgan ishonch bilan yurganmiz. chunki u o'shanda futbolni kimni hayratga solmasin, lekin biz uchun u - hayotning o'zidayoq.
o'sha vaqtda Gento bilan birgalikda Real Madridni birinchi marta "eshelon"da - yuqori darajadagi turnirda ko'rganimni esla men. kunning o'zida u yangi mashinalarga o'xshab, birinchi marta Bernabeuni ko'rganimda bo'g'izim…
Qaysarmen olganimda 6 yoshimday edi, kunning oʻzidayoq boʻg’izim tirnaldi xolos — oʻsha qizil-oq dushmanlarni koʻrganimda, tana-fanim chayqaldi, „QANOQ BU JINNII!!?“ deb baqirdim uyimiz qoshida… Gento ? OLAMDAGI GENTO !!! Qizil-oq bayroqni osib yuqoriga ko’targanimda qoʻlim titrab qoldi, onam „yigit-cha erta uxla“ dedi, men esa uzoq yillar davomida oʻzimni toʻpdek tepib yurganimday boʻldim. 🔥💪🔴
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ooh, kelin aytaylik, ota-onam mening Realga bo'lgan e'tiqodimni his qilmasdan, ertasi kuni mening formamda Gento bilan rasmi bor edi, sinfda esa barcha mening ustozlarimni to'plab "ularni qabul qiling" deb olib kelishdi. O'qituvchi: "Qizaloq, bu kim?" Men: "Ushbu erkak - mening Qizil-Oq ruhimning homiysi" deb javob berdim. Keyin esa o'zini Gento deb tanishtirib, o'quvchilarni sig'inib, qaysidir teatr spektaklini boshlab yubordi.
Ochig'ini aytaman, mening ham barmoqlarim orasida Real logotipi bilan birinchi zambillarimni Gento bilan ko'rganman, o'shanda "usta jamoamiz" deganimda to'pni qo'lida aylantirib, orqasidan yugurar edim. Bir marta oshxonada onam qizil choy quyib: "Ich, baland davlatdan kelib turibsan!" dedi. Endi men esa Realning qaysidir yoshligida 2000-yillarning boshida boʻlib oʻtgan bir transferni eslayman — Zidanning Bernabeudagi debyuti edi. Qizlar oʻrtasida boʻladigan janjallarni unutib, televizor oldida tupurishardi barcha, stadionga sig'maganlar esa eshiklarini taqillatardilar. Qanchalik go'yo, hamma bir bayroq ostida edi — Real Madrid uchun!
esimda o'shanda bernabeu shunchaki iyagi bilan ham tugamaydi edi... avvaliga xona kiraverishida soatdek tikkalib turardi, ovozlar eşitmasdimmi alanga otardi yurak. qizil-oq ranglar osilib turar edi yuqorida, tomoshabinla…
Ofto, o'shanda Bernabeuni eslab ham qolish qiyin boʻlar edi... O'zimga ham xuddi shunday qilib koʻrganim keladi. Otam bilan birinchi bor stadionga kelganda, qoʻllarimda qizil-oq roʻmolimni ushlab, eshikdan kirgandagina yurak urishi toʻxtagan edi. Uni ichimizda bunday sevgi bilan qandaydir hayotiy quvonchdek saqlaymiz, ha?
Menga aytib qoʻying, Zilola opa, Gento haqidagi hamma hikoya tinglaganimda barmoqlarimning uchlarida uning tepganini his qilib qolaman... 😅
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.