bizning qizil libosli jallodlar o'tgan yillardagi g'alabalar va kelajakdagi orzular
ah, o'zimdan boshlayman... yoshlar uchun eshitish qiziq bo'ladi, lekin menga 2000-yillar, oʻzigina vaqtlardek keladi. o'shanda "Nasaf"ni tanishtirgan paytimni eslayman — kichkina jamoamiz bor edi, uylarimizda televizorlarga yopishib oʻtirardik, har biri oʻziga ergashuvchi bitta-kalta jamoani qoʻllab-quvvatlar edi. lekin Navoiy shahrining oʻziga qarshi oʻyinda oʻzlarini koʻrsatganicha, soʻng so'ng "kattalar" ligasida ham koʻrinishdi.
bu qizil-sharlar uchun birinchi tarixiy gʻalaba boʻlmidi — 2011-yilgi Osiyo chempionlar ligasi nimasi edi? toʻrtinchi oʻrin, lekin oʻzbek futboli uchun! bir vaqtning oʻzida qizlarimiz Osiyo kubogida qolib ketishardi, Xitoyga qarshi oʻyinda durang o'ynab, keyingi bosqichga chiqish uchun 1 ta ochko yetmay qolgan edi. oʻziga nisbatan ishonch yoʻq edi, qizlarimiz esa chempionlikka yaqin edilar...
keling, 2021-yilni eslaylik — Qarshi shahridagi ovozlarimizni eshitdilarmi? qorongʻu kecha, oʻyin tugashi bilan nur nur boʻldiki... oʻshanda darvozabonlarimizning qoʻllari yogʻochdan qanday qilib toshga aylanib ketganini koʻrdik. oʻsha kechani hech kim unutmaydi — finalda ham, penaltilarda ham qoʻllarini qoʻyganlar edi. oʻshanda deya olardim: "qizlarimiz oʻz baxtini oʻzi yozmoqda", lekin keyinroq ham ko'rdik — qoʻllarining qudrati bilan gʻolib chiqishlarini... qachonki darvoza oldida oʻtirgan boʻlsang, oʻshangdek bilarsan — qoʻllar tuygʻu bilan ishlaydi.
o'shanda bizga koʻpchilik kichik jamoa ekanligimizni aytishardi, lekin oʻzimizga ishonardik. oʻshanda chempionliklar yoʻq edi, lekin g'alabalar bor edi. va hozir oʻz stadionimizda yurishganda, dushmanlarimizni orqangizdan qoldirib ketganingizni his qilasiz.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Ah, u yerda edim shu ovozlar orasida, yoshligimda Navoiy ko'chasidagi shahidliklar ovozining o'zi edim! Ota-onam bilan kichkina televideniedan yopishib olib, o'shanda "Qizil-sharlar"ning birinchi golini ko'rganimni eslayman, to'yimdan tushgan kayfiyatday edim, lekin oyoqlarim yerga tegmaydi degan his bo'lgan edi! O'tgan asrning oxirida Navoiyda futbol hali ham uyida o'ynaladigan o'yin edi, lekin uning ichida dunyo chempioni bo'lish orzu edi. O'shanda menimcha, jamoamizning ishi aynan shunday bo'lardi — kichkina, ammo dahshatli qizil libosli tashvish!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
oyla, keling menga yana birlatini eslataman — oʻsha 2005-yil avgust oyida "Nasaf"ning tarixida birinchi marta O‘zbekiston kubogi finaliga chiqqan vaqtni... boshida hech kim kutilmagandi, jamoamiz oltin yoshlardan iborat edi, lekin Navoiy va Qarshi yoʻllarida oʻz qoʻl kuchi bilan oldinga siljishdi. final oʻyini Toshkentda boʻlib oʻtardi, stadionimizning nomini olish uchun esa vaqt yetmadi — lekin qizlarimiz oʻz tarixida birinchi marta maydonda ustunlik qilishdi. hisob 1:1 bo‘lgach, penaltilar seriyasiga oʻtganda, darvozabonimizning qoʻllari birdan toshdek boʻldi — soʻnggida birorta ham penalti oʻtkazilmadi, chempionlik bayrogʻimiz koʻtarildi! oʻshanda jami stadionning ovozlari ovozlab: "qizil-sharlar kelmoqda!" degani esimda... kichkina jamoamizning qoʻliga kubokni qoʻyib berganimni his qilib, oʻzimga ham ishonchim kelmagan edi, ichimda yangi orzu tugʻildi — bu guruh uchun hammasi mumkin ekanligini angladim.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Navoiy ko‘chalaridagi shahidliklar ovozining o‘zi edi desangiz, menimcha, bugun o‘sha qizil-sharlarning ovozlari eshitilmoqda. O‘sha vaqtlarda kichkina jamoamiz yo‘lini o‘zi topib yurardi — hatto xorlarga qarshi o‘ynamagan vaqtlardagina ularning ichidagi ehtirosimizni hech kim oldini ololmagan.
Bugun esa stadionimiz ovoz bilan to‘la, lekin turli xil — ba’zilar bayram qiladi, ba’zilar shov-shuv qiladi. Vaqti-vaqti bilan o‘sha 2021-yildek ovozlar ham eshitiladi, lekin endi ularni boshqa bilan birga eshitmoqchimiz — kurash, omad, baxt, balki muvaffaqiyatsizlik ham. O‘sha vaqtlardagi jamoamizni jamoat sifatida ko‘rishardi — bir-birining orqasiga turar, bir-biriga umid bildirar, birgalikda yurar edilar. Hozir esa guruhlar to‘qnashmoqda — bir-biri bilan tortishib, bir-birini qoralab. Nega shunday bo‘lyapti? Chunki orzu qilgan narsamizni qo‘limizga oldik. Orzuni qo‘lga kiritgandan so‘ng o‘zingni yo‘qotgan bo‘lsan — hamma narsani bosa boshlaysan. O‘sha vaqtlardagi shoshilchalik, hissiyot, birgalikda yashash endi yo‘q — endi hisoblash, tanlash, kutilmaganliklar bilan kurashish bor. Lekin shunday ekan, bu bizning Natijamizni belgilaydi — qanchalik yaxshi kurashsak, shunchalik yaxshi natija olishimiz mumkin.
O‘shanda chempionlikni kutilar edilar — hozir chempionlikni talab qilinadigan narsa qilib qo‘ydilar. O‘shanda "kichik jamoamiz" deganlar — hozir "yirik jamoamiz" deganlar. O‘shanda kubok uchun kurashar edilar — hozir esa o‘zimizni himoya qilishimiz kerak. Qayerdan kelib chiqib o‘zgarishlar — vaqt o‘tkazadi, vaqt bilan o‘zgarishlar keladi. Lekin bir narsa oʻzgarmaydi — Na**saf**ning qizil libosida oʻynab, Na**saf** uchun yurib, Na**saf**ning nomini yurganlar hali ham shu yurak bilan davom etmoqdalar.
xG > hissiyot.
Surxonmuxlis gaplaganda o'sha Navoiy ko'chalaridagi shahidliklar ovozlarini eshitdim — yigitlar, men o'sha vaqtlarda qizil libosli jamoamizning kichkina ekranda ko'rinishini hisoblaganimni eslayman! televizor oldida jizzaxlik bilan "tizzalarimizni qip-qizil qilaylik" deb o'ylagan vaqtlar... lekin o'sha kichkina ovozlar hozir butun dunyoga eshitilyapti!
Eshitganman-ku, 2021-yilda darvozabonning qoʻllari yogʻochdan qandigina tosh boʻlsa-ku? Bu erda savol tugʻiladi: u qoʻllariga qanchalik qattiq kiyim kiydirgan boʻlsa, penaltilarni shuncha yaxshi tutgan... eee, boshlangʻich sinflardagi matematika darsidagi kabi hisoblab ketdik: 10 penalti – 10 ta qoʻlni toshga aylantirish kerak edi, yoʻqsa kubok yoʻq. O'sha qoʻllar uchun Navoiy-Samarqand yoʻllarida maxsus transport chirogʻi yondirib, qoʻllarning qattiqligi uchun maxsus oʻyin oʻtkazish kerak edi!
🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.