bunyodkorning yuragi dunyoni larzaga keltirgan kunlar
qani endi, ochib beraman esimdan... qancha yildan beri ichimda yotibdi shu his. 1992-yil, yangi tug'ilgan kunini nishonlagan vaqtlardayam, o'shanda haligi "Navbahor" edikmi, xalqimiz boshlab yuborgan yangi yo'ldan qachon narigi dunyoga ovozimizni e'tibor qilishardi. Peshqadam bo'lib, birinchi qadamni tashlaganimizdan boshlab, butun osiyo nazarida kichik ulkan bo'lishga ulgurgan edik — o'yinlarimiz o'ynalishi bilanoq hammamiz bilardik, bu oddiy musobaqa emas, tarix bo'lish arafasida ekanligimizni.
o'shanda stadionlar to'la ediki, tomoshabinlar qo'lida g'ururimiz bilan yurgan edilar. Xullas, bugungi kunlarga qadar shu ruhni ko'tarishga harakat qilganmiz. O'yinlar davomida maydonda nima bo'lishidan ko'ra, xalqning dilidan nima o'tadi, qanchalik ishtirok etishi — bu yerda asosiy narsa edi. To'g'risi, o'shanda boshqa narsa yo'q edi, faqat samimiyat va mehr edi. Klubimiz har gal maydonga chiqganida, xalqimiz "bizdan bu yo'q" degan narsa yo'qligini ko'rsatib turardi.
o'sha yillar... Qani endi, nega aytmasam, chinakam xalqning yuragi bilan o'ynagan vaqtlar eduki, basa.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O‘shanda men 9 yoshdaman, shahar markazidagi kichkina televizor oldida oila bilan yotib qoldik, Navoiy radiosidagi o‘yinga iliq bo‘lganlar bilan birgalikda tingladik… maydonni g‘urur bilan bosayotganimizni ko‘rib, xalqimizning “buni bizdan boshqa kim qiladi?” degan kayfiyatini o‘zimda his qilganman…
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
qani endi, o'shanda men ham 7 yoshday edim, uyimizdagi kichkina radio eshitishga qodir bo'lgan cho'ponona radiosidan O‘zbekiston bilan tajribalashgan paytni eslayman... олда тортиб қолмасдан, ularning har biri xushomad qilar edilar, ammo maydon ortidagi ovozlarga e'tibor berayotgan edim — muxlislar nafaqat qo'llarini ko'targan, balki o'ynab yurgan o'yinchilarga qattiq harakat qilishlarini aytib, qichqirishar edilar. qolaversa, o'zimni ham birga nishonlaganimni his qilgan edim: "buni faqat bizning xalqimiz qiladi" deb, qalbimni ko'tarardim.
o'sha vaqtlarda stadionga borish umid bilan edik, chunki birorta o'yinni o'tkazib yubormaslik uchun xoh oyoq bilan yurib, xoh otda, xoh avtobusda — hammasi joyiga yetardi. haqida gapira ketaman: xalqimizning qalbi, maydonga chiqaradigan har bir o'yinchimizga birgalikda qanchalik zo'r iltijo bilan kurashayotganligini hozirgacha his qilib yuraman.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
qani endi, BoburPakhtakorning esidan shamol esganda, men ham o'zimni o'sha radiosining oldida 5 yoshli kichkintoy sifatida ko'rdim-ku 🤣 "Opa, bu nima qilibdi?" deb so'rar edim ota-onamdan, ular esa "shsh, tingla, Bunyodkor o'ynaydi!" deb ogohlantirishardi. Navoiy radiosidagi ovozchilarning gaplarini eshitaman ham: "Ey, qizg'in vaqtlar..." — o'shanda stadionlarga kiraverishdayoq "bizningcha" bokira tajriba sifatida kelar edilar, chunki boshqa yerda bunday maydon ortidagi xotiralar yo'q edi!
JasurLokomotivning 9 yoshida televizor oldidagi ishtiyoqi esini eshitib, men ham o'zimni "bizning mahallada" yig'lab qolgan paytlarni eslayman — ota-onalarimiz esa "yoqdi, mana bir bor o'yin boshlanmoqda!" deb qo'ng'iroq qilishardi, lekin mencha, o'shanda ham maydonning ovoziga eʼtibor berardik, chunki "buni faqat bizniki qiladi" degan g'ururimiz nafaqat qalbda, balki oyoqlarda ham bor edi! 😂
ModelFCning cho'ponona radiosidan eshitganlarida esa, menga o'ylayman: "qani, men ham o'shanda ularning orasida bo'lganimni aytishim mumkinmi?" chunki ota-onamning cho'ponona radio orqali eshitgan birinchi golini eslayman — uyimizda hammamiz bir vaqtning o'zida "ALLOOO!" deb qichqirganimizni... mana shu onamning cho'ponona radio ishlashini unutmadim, yuragim qisqaqa! 🍿
Umuman olganda, o'shanda bunyodkorlik har bir uyda — radiosining ovozida, otasining ko'kragidagi qalbida, bolaning orzusida yurgan edi! Parda tushdi, shu uchun kelaman ❤️
Memlar ham tahlil.