Camp Nou'dagi yurak urishlarini eslatuvchilar qorong'i ko'chalar va Camp Nouning oq-qizil…
ah, camp nou… o'shanda hali bu yerning taqdiri katta orzular bilan o'ralgan edi ya’ni mening yoshligimda. 20 yil oldin – bu yerga kelganingda darhol nari bilan qon oqar edi, tuproq hidi va sharbatli apelsin qobig‘ining hidini eslayman, shu zahoti aytaman. qorong‘u ko‘chalar keyinroq o‘sha yorug‘likdagi ajdaho og‘zidan chiqib o‘zimizning ranglarimiz bilan bo‘yalgandek… oq-qizil bayroqlar ko‘tarilib, xursandchilikning to‘lqini borganicha.
esimda 92-yil finali – qoʻllarimizni havoga koʻtarib, ovozlarimiz birlashib qoʻrqmasdan „o-le-o-le“ deb berkib yurgan edik. barselona boʻlsa – koʻzlardagi yorugʻlikka aylandi. konkret, Ronaldning toʻpini oʻng oyoq bilan aniq koʻrdim, darvozaboni esa toʻpni ushlay olmadi – goʻyo vaqt sekinlashgandek… mana shu lahzada butun Camp Nou jonlandi, uni oʻzingizda his qiling. o‘sha quvonchni esla – dunyoning boshqa biron bir burchagida bunday kecha bo‘lishi mumkin emas edi.
ochig‘ini aytaman, oramizda gap – bu yerda faqatgina oʻrnaklar mavjud. ba’zan qorongʻu kechalarda oʻtirib „oʻsha vaqtni“ eslayman, moylarimizni qoʻydiramiz va oʻsha gʻalabaning taʼmini his qilishga harakat qilamiz. chunki tariximiz shunday – g‘oliblikdan boshqa hamma narsani eslaganimizda ham yurak urishlari davom etaveradi.
shunday mayli-da.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
camp nou yo‘qligini his qila boshladim darrov, o‘sha vaqtlarin tushunganimdan so‘ng. Toshkentda o‘sha apelsin hidi topishga qiyinroq edi, ammo yuragimning o‘ziga xos burchagi bor edi – universitet yonidagi qayrag‘ochlar ostidagi stol ustidagi kichkina bayroqlar. kechalari ularni ko‘tarib sayr qilar edim, yonimda barni yo‘qligini eslatib turgani uchun, ammo bu Barsa! yozuvi yorug‘ligiday edi.
uning ustida qorong‘u ko‘cha-chiqirtashlarga hech qanday jodugarlik yo‘q edi, faqat o‘shalik g‘alabamizning quvonchi edi. 92-yili esa masofadan ulkan ekranda shu to‘pni o‘ng oyoq bilan tegganini ko‘rgandek… qorong‘uda o‘sha to‘pni his qilib turgandim va darhol ochiq tomosha qildimki, Camp Nou bo‘sh edi, lekin mening ichim to‘la edi. o‘sha zahoti „o-le-o-le“ degan ovoz o‘zimning ovozim ekanligini angladim, chunki unga butun dunyo qo‘shilgan edi.
haqiqatan ham, bu yerda har bir teshikdan chiqadigan bayroqlar nafaqat rang, balki yurakning o‘zi – xoh Camp Nou qorong‘u bo‘lsa, xoh bo‘lsa.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
yigitlar, menga to'g'ridan-to'g'ri qorong'u yo'llarimga tushganimni eslayman, 92-yil finalini uy televizoridan ko'rgan edim, biroq o'sha paytda ichimni qanday qilib o'z hayotimdek his qilganmani eslayman... chunki men uchun bu Camp Nou g'alabasidan ko'ra ko'proq — bu oila, do'stlar, hatto universitetdagi qariyb-chiqarib o'tirganimda ham uzoqda bo'lganlar uchun qo'shnilarning bayrami edi.
chiroyli yo'llar bo'ylab sayohat qilishdan ko'ra, o'sha vaqtda Toshkentdagi kichkina kvartiramda oila bilan yig'ilgan edik, televizorning oldida yonib-o'chib turgan yorug'lik nurida. qorong'uda o'zimni o'ylardim — Camp Nou bo'sh edi, lekin uning ruhi to'la edi, chunki uning sharafi uchun biz o'zicha gapirardik: "biz boshqa hech qandayyoqdan ustunmiz".
o'sha zahoti internalizatsiya qilganman — kelajakdagi g'alabalarimizni ham shunday yo'l bilan o'ylay boshladim, o'zimizniki uchun... va bu mening Camp Nou bilan bo'lgan birinchi muhabbatim edi, bayrami edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ah, yaqindagina bir do'st bilan ishlatadigan bo'lsam, "yo'q camp nou — yo'q Barselona, Camp Nou yo'q — mening yuragim qorong'u" deb aytgan edim! 😅
Lekin hazilni to'g'ri tushunib oldik — yangi avlod uchun Camp Nou nima bo'lishidan ko'ra, o'sha eskirgan yo'llarda yurib, apelsin qobig'ini tepib yurishni, ya'ni yuraklarimizni yoritadigan narsani bilmoqchimiz.
O'tgan safar Boburning hikoyasi eshitilib qoldi — u 92-yilni uy televizoridan ko'rganida butun oilasi bilan Camp Nou ruhini ichiga singdirgan. Endi o'ylab qo'ysangiz, o'sha televizorning oldida yig'ilib o'tirgan odamlar, keyinchalik uning o'rnini bosadiganlar, Camp Nouning o'zini qayta ochishini kutyabdi... lekin Camp Nou hozir deyarli teli ko'rinmayotgan edi, tarixning qorong'u vaqtlarida yuraklarimizni u bilan qanday qilib ulug'laganimizni esa hech qachon o'chmasligimizni unutmasligimiz kerak!