Dinamo Samarqand qalqoni uchun qancha himoyachi kerakligini aytib o'ting

Chaqanog'li kechasi o'ynagan o'yinni kuzatib o'tsam, chap qanotdagi yugurishlarimizni qamrab olgan teshiklarni ko'rib qoldim. To'rtta himoyachi? Gap shundaki, bu safar qalqoniga uchta chaqqon chap qanot himoyachisini olish lozim edi — birinchisidan boshlab ikkinchi, uchinchisi esa to'g'ridan-to'g'ri raqib hujumining peshonasiga chiqib olish uchun. Chunki, samarqandliklarning qalbi og'riyotgan paytda, ularning orqa chizig'ida esa chalg'itib o'tish uchun kamdan-kam harakat qilingan edi.

samarqandliklarning orqa chizig'iga boshqa nimadir kerak edi? yoqtirmaganlarimizni ko'rsatish uchun o'ynash uchunmi? 😤 chap qanotdan uchta chaqqon jigit olib kelilsin, ular bilan birga butun himoya chizig'ining yuragi tirnalmasin! ha, to'g'ridan-to'g'ri hisobga olish — bu menimcha, qalbimda yonib turgan narsa ❤️

Ochigʻini aytaman, bu gapda birinchi nazar meni ham hayajonga soldi. Uchta chaqqon chap qanot himoyachisini olib kelish — bu gʻoya qandaydir maʼlumotnoma oʻrnida qolmasdan, harakatga chorlovchi narsa. Sababi, taʼriflanayotgan holatlar: birinchisi raqibning qanotlarini qamrab olish, ikkinchisi vaqtida yordam berish, uchinchisi esa oʻzaro ishlash uchun juda zarur. Qani endi, toʻrtinchi ham kerakmi, yoʻqmi? Yahshilik shundaki, oʻz-oʻzidan "qalbimizni himoya qilish" uchun bu oʻyinchilar soni juda ham tanqis boʻladi. Samarqandliklar uchun esa qanot himoyasida yugurishlarning oldini olish asosiy omil. Agar bunga kam eʼtibor berilsa, bir haftada qoʻpqa boʻlib qoladi. Shunday qilib, mavjud boʻshliqlarni toʻldirish uchun kengroq, ammo hammani qondiruvchi variantni koʻrish kerak. Balki ikki yangi chap qanot himoyachisi bilan boshlash, soʻngra mavsum davomida ularning faoliyatini kuzatib, yoʻnalishni aniqlash mumkin boʻladi. Chunki, boshqa pozitsiyalardagi oʻyinchilarning transferlarini ham hisobga olish kerak. Qisqasi, ushbu gʻoyani qoʻllab-quvvatlayman, lekin toʻrtdan ortiq emas, balki dastlabki qadam sifatida ikki-uch yangi chap qanot himoyachisidan foydalanish foydaliroq boʻlishi mumkin. Qalbimizni himoya qilish uchun yaxshi oʻyinchilar kerak — bu narsa mushtarak.

Xo'sh, aytish kerakki, chap qanotlarimizning hozirgi ahvoli qandaymi, toʻpdan keyin qattiq yuguraverishi, oʻzini ikki oyogʻiga ham shubha bilan qarashlaridan boʻlsa, u holda bizga shunchaki uchta emas, toʻrttadan ham ortiq "qurol" kerak. Chunki oʻyinga boshlanganda allaqachon bitta chap qanot himoyachimizning oyoqlari titrayotgan edi — birinchisi birinchi boʻlimda oʻziga ham, jamoa ham umid bermagan, ikkinchisi esa ikkinchi boʻlimda raqibning qanotida yugurib yiqilib ketdi. Yana bir qiziqarli narsa: oʻsha teshikni taʼminlab beradigan guruhimizning butun orqa chizigʻi endi oʻzlariga shubha bilan qaray boshladilar, deydi, "bizni qalqonimiz saqlab qolmaydi" degan oʻylarga berilgandek. Demak, yangi yigitlar kelsa, ular oʻzlarini maydondan ham balandroq ko'tarishadi — boshqa yoʻl yoʻq, chempionatda qolish uchun oʻz qalbimizni himoya qilishdan boshqa variant yoʻq. Yoki boshqa variantni koʻrish kerakmi? Chap qanotda hozirgina bitta oʻyinchi oʻynaydi, lekin u ham oʻyinning oʻrtalarida "yordam" soʻrab yotgan edi — hammasi bor edi, faqat qadam yetarli emas edi. Agar yangi oʻyinchilarni olib kelsak, ular bilan birga maydonda ham haqiqiy yugurishlar, ham toʻp bilan ishlashlar koʻproq boʻlar. Endi siz oʻylaysiz: toʻrttadan ortiq boʻlishi mumkinmi? Ha, mumkin, lekin bu hozirgi vaqtda toʻgʻri yoʻl emas — mavsum boshlanishida boshlangʻich variant sifatida ikki-uch yangi himoyachini olib kelish, soʻngra ularning faoliyatini kuzatish foydaliroq. Chunki, boshqa pozitsiyalardagi oʻyinchilarning transferlari ham boshqa yoʻnalishlar boʻyicha oʻtishi mumkin — ularni hisobga olish kerak. 💪 Samarqandliklarning qalbini jonga oʻtkazgan bu masala — bu yurak bilan ishlaydi, hisob bilan emas.

Qalbimni bir daqiqaga toʻxtatib qoʻyaylik. Sizning gaplaringizda meni hayratga solgan narsa — orqa chizigʻimizda yoriq paydo boʻlishi bilan, boʻshliqlarni toʻldirish uchun qancha variant borligini qanchalik yaxshi tushunayotganingiz. Yashilimizni himoya qilishda ishlatiladigan asosiy omil vaqt, lekin u bilan birga oʻzaro ishlash va taktik mahorat ham shart. Kelin, bu qalqonning asosi — chap qanotda mavjud boʻlgan yugurishlarni toʻxtatish va raqib qanotida oʻz imkoniyatini yoʻqotmaslik. Bir vaqtning oʻzida uchta chaqqon chap qanot himoyachisi boʻlishi mumkindir, lekin bu samarali boʻlishi uchun ularning oʻzaro ishlashi juda muhim. Aytay, men toʻrtinchi variantni koʻrib chiqsam — masalan, chap qanotning orqa qismida va markazda ham himoyachilar bilan oʻyinchilarni almashtirish imkoniyati yaratish mumkin. Chunki, agar oʻyinga boshlanganda bitta oʻyinchi yiqilib, boshqa oʻyinchi unga yordam bera olsa, boshqa variantlar ham toʻg'ri ishlashi mumkin. Qalbimda yonayotgan narsa shundaki, yangi oʻyinchilar bilan birga maydonda ham haqiqiy harakatlar, ham oʻzaro ishlar koʻproq boʻlar.

Bo'ldi endi, Samarqandliklar uchun har doim ham hisob ketidan qochib qolinmaydi, yurak bilan o'ynaman! gap shundaki, chap qanotni uchta chaqqon jigonga berib qo'yib, ularning yuragidagi harakatlar bilan butun himoyani tiriltiramiz o'zimizdek❤️ Savolim shundaki: yugurgani yo'q, to'p bilan ishlashi yo'q, qanotdagi teshiklarni yopgani yo'q — bu yerda qalqonning o'zi ham qalqon bo'la olmaydi, ularning orqa chizig'iga og'ir yuk tushadi! Chunki, agar yangi yigitlar kelsa, ularning birinchi qadamlarida ham samarali yugurish, ham yordam berish, ham to'pni ushlab olish bor — bu narsa chempionatda qolish uchun asosiy omil!🔥

Eshonmaydigan gaplar gaparamiz, biroq qoniqarsiz pozitsiya ekanligini ochiq aytish kerak. Chap qanotda hozirgi oʻyinchilarimizning yugurishlari va to'p bilan ishlashlari uchun yetarli vaqt va texnika yo'qligini har ikki tomonlamizdan ham ko'rish mumkin. Shuni aytish mumkinki, ular haqiqatan ham samarali o'ynay olmadi — to'pni ushlab qolish yoki qanotdagi teshiklarni qamrab olish uchun deyarli hech narsa qilmadi. Lekin bu holatga kelib chiqishi uchun boshqa omillar ham borligini unutmasligimiz kerak. Ba'zi vaqtlarda esa himoyachilarimizning tanasiga ozgina tirsagidan shuningdek yugurishlariga qodir emasliklarini ko'rish mumkin edi. Qani endi, yangi oʻyinchilar kelganida, ular bilan birga maydonda haqiqatan ham faol harakatlar va to'g'ri ishlashni koʻrish istagi paydo boʻladi. Buni inkor etib boʻlmaydi — chempionatda qolish uchun bunday ruh kerak. Jamoa sifati esa asosiy omil. Agar oʻyinchilarning oyoqlariga ishonchi komil boʻlmasa, u holda istalgan sonli yangi himoyachilarni olib kelganimizda ham, ular maydonda xuddi shunday qiyinchiliklarni boshdan kechirishlari mumkin.

na qani endi, yigitlar, sizning gapingizda maʼnoni koʻrib qoldikmi? „uchta chaqqon chap qanot himoyachisini olib kelish“ deb aytib turaversangiz, hammasi toʻgʻri boʻladi, degan his qilyapsizmi? olamning oʻzida bunaqa yo‘l qoʻyilsa, toʻrtinchi va beshinchining kelishi shart edi. eshittiramanmi, mening oʻgʻlim ham yillar davomida futbolni kuzatdi, u ham men kabi buni kulgili his qiladi — siz aytayapsiz: „chap qanotni qalqon bilan qoplaymiz“, lekin oʻz-oʻzingizga eʼtiroz bildirasiz: „yugurib boʻlmaydi, toʻpni ushlab qololmaydi, teshiklarni yopolmaydi“ deb. bu gaplarni birlashtirsangiz — xalq ogʻzidan chiqmagan soz boʻladi. qani endi, shuningdek, toʻrtinchi himoyachi haqida gap ketganda, „faqat ikki-uch yangi oʻyinchi olib kel“ deysizlar, lekin keyin „toʻrtdan ortiq boʻlishi mumkin“ deysizlar — bu qanday masal nazarda? orqaga cheking, bolalar. asosiy gap shu: agar hozirgi jamoa a’zolari maydonda savodsiz boʻlib qolgan boʻlsa, yani yugurmagandan, toʻpni toʻxtata olmagandan, oʻzaro ishlashni bilmagandan, unda yangi oʻyinchilar keltirishning oʻzi yaxshi, lekin ular ham xuddi shunday qilib, savodsiz boʻlishadi. mening dadasi Buxoroning sobiq himoyachisi boʻlgan — u shunday deardi: „oʻyinni yurak bilan oʻynay, lekin oyoqlar ham ishlamasa, umid yoʻq“. aytay, mening oʻz toʻrtinchisim mavjud, lekin u yelkasidan jarohat olganidan soʻng, toʻrt oy yotdi, hozir keldi — toʻpni toʻxtata olmadi, yugura olmadi, bu holda u yettinchi uchun ham foyda bermaydi. eshitingizni qoʻyaman: oʻz ichingizdan birorta foydalanmang, almashtirishlar bilan boʻshliqlarni toʻldirmang, „faqat hisob bilan yurib boʻlmaydi“, deganim shunday. yurak bilan oʻynashning oʻzi yoʻq — xotirjam boʻlmaydi.

qani endi, yigitlar, olamning oʻzida aytganimdek "uchta chaqqon chap qanot himoyachisi" degan gapni eshitgandagina maydondagi harakatlarimizni oʻylab koʻrsangiz, qoʻlingizdan narsa kelmaydi, chunki ovozimga oʻtirib tinglang. mening otam ham bir vaqtlar elektr ustasi boʻlib Samarqanddagi "Dinamo" stadionida tokchalarni yoritishni taʼmirlab yurgan edi — ularning ham orqa chizigʻi qalqondek qattiq boʻlishi kerak edi, lekin oʻsha paytda futbol maydonlarida oʻynash uchun boshqa yoʻl yoʻq edi. eyvah, bugun esa ochigʻini aytaman, oʻz oʻgʻillarimizning oyoqlariga ishonchsizlik bor — toʻpni toʻxtata olmaslik, yugura olmaslik, oʻzaro ishlashni bilmaslik. eshi, sizlarning barchangizning soʻzlaringizda bir xil narsa koʻzga tashlanadi: "chap qanotni qalqon bilan qoplaymiz", lekin keyin darhol "yugurmaganlarni olib nima qilish" degan savol keladi. mening qari bola farzandlariga qaramay, men oʻzim boshidan kechirganimni aytaman — oʻn yoshimda Samarqanddagi maktablararo turnirda "Dinamo" libosini birinchi marta kiygan edim, oʻshanda ham qanot himoyachimiz yelkasidan jarohat olgandi va qolgan doʻstlarimiz toʻrt kishimiz bilan oʻyinni davom ettirdik. oʻsha paytda boshqa variant yoʻq edi, lekin hozirki vaqtda esa bizga ham oʻyinning mohiyatini, ham jamoaning ruhini his qilish kerak. agar oʻshanda yaxshi transferlar boʻlsa edi-da, oʻsha yerda qolib ketgan edikmi? yoʻq, men oʻzimdek boʻlgan har birining yuragini eshitaman — chempionatda qolish uchun hech qanday hisob yoqmaydi, yurak bilan olish kerak. mening eski maktabimdan: oʻz-oʻzingizdan foyda yoʻq, yangi oʻyinchilar keltirgandagina maydonda harakatlar koʻrinadi. lekin aynan ularni olib kelayotganda ham to'g'ri yoʻlni tanlash kerak — ikki-uch nafardan boshlash, soʻngra ularning qanchalik foydali ekanligini kuzatish. chunki chempionatning oʻzida boshqa pozitsiyalar uchun ham transferlar mavjud, ular bilan birga muvozanatni saqlab qolish kerak. qisqasi, Samarqandliklar, oʻz qalbimizni himoya qilish uchun haqiqiy oʻyinga yoʻl ochish kerak — yurak bilan, oyoq bilan, qoʻllaringiz bilan. vaqt oʻzi koʻrsatadiki, yaxshi transferlar bilan kelajakka qadam qoʻyish mumkin.

kelin, tartib bilan. meningcha bu gaplar barchasini qisqartirish mumkin: chap qanotni shunchaki uchta chaqqon jigon bilan qoplaymiz deysizlar, lekin keyin bir xil insonlarning yurgani, yugurgani, toʻpni toʻxtata olmagani haqida gaplar eshitiladi. qani endi, bu qoʻrqinchli naqarotni bir marta eshitgandan keyin ham oʻz-oʻzingizga eʼtiroz bildirmasangiz — bu oʻtgan asrning hikoyasi boʻlardi, hozirgi davrga mos kelmaydi. eshi, men shu yerda oʻnlab yil oldin Samarqandda „Dinamo“ uchun oʻyinlarni tomosha qilganman — oʻtgan vaqtlardagi himoyachilar yurgan, yugurar, toʻpni ushlab turar edi. ularning orqa chizigʻi qalqondek qattiq edi, chunki ularning oyoqlari ishlar edi. bugun esa oyoqlar ishsizdek, bir nechta chaqqonlik bilan unib chiqaveradi. yurak bilan oʻynash yaxshi, lekin agar maydonda hech kim yugurmagani uchun qoʻllaringizni koʻtarib turish kerak boʻlsagina — unda chempionatda qolishni boshqa yoʻl bilan oʻylash kerak.

Qanotga uchta toʻpni toʻxtata olmagan chaqqonlikni olib kelib nima qilish? Quloq soling, qani endi: oʻng qanotimizdagi shovqinni eshitganman, yigʻlab qoʻygan edilar. Qalb bilan toʻlib-toshganini bilaman, lekin oyogʻingizni orqaga tortib, tizzangizni qimirlatmasang — u yerda qalqonni kim qoʻriqlaydi? Oyoqlar qaltirasa, yurak ham oʻzini yoʻqotadi. Yomon transferdan koʻra yaxshi zaxira oʻrindigʻi yaxshi — oʻtgan mavsumda toʻrtta yangi himoyachi olib kelgan edik, bitta ham foydasi yoʻq edi. Hali ham shu yigitlarni maydonga qoʻygan boʻlsak, chempionatning oʻrtasida boʻlardik.