Emiratesdagi xor-yig'ilamiz: qayerda boshlanib qayerda davom etmoqda bizning g'ururimiz
esimda, 1989-yilning fevral oyida yer yuzida nima uchun qish sovugʻi ham ekanligini bilishmaganman. arsenal bilan birinchi marta televizorda o'ynaydi deb o'ylaganman, ertasi kuni maktabda do'stlarim bilan birgalikda shunday gapirib yurganman: "bugun arsenal chempion boʻldi". hayotda ilk bor "shunday bo'ladi" degan turtki bilan gapirib yurganman. o'sha paytda mayklomasning so'nggi daqiqadagi golini tushuntirib bera olishim mumkin emas edi, lekin men uchun u shunchaki g'alaba degani edi — bu mening klubim uchun, mening oila uchun, mening yurtim uchun.
keyinroqroq, ota-onalarim bilan stadionda qor yog'ayotgan oqshomda oʻtirganimni xotirlayman. shunday qor yog'ib ketgan edi, hattoki maydonni qoplashga urinishlar ham bo'lgan. ammo, o'sha matchdan soʻng bu mamlakatda hech narsa eski holatiga qaytmaydi deb oʻzimni ishontirganman.
o'shanda men koʻrganlarimni hozirgi oʻyinchilarimiz qila olmasa, buning uchun boshqa vaqt, boshqa ruh kerak edi. ammo, asosiy gap shundaki, 89-yilda bizga hamma narsa inoyat qilib berildi. klubimizning shunday gʻalabaga qodir ekanligini men oʻsha vaqtda ham, hozir ham toʻla-to'kis tushunolmayman. faqat bir narsa maʼlum: agar menga 89-yil qaytib kelsa, men darvozabon boʻlaman va oʻsha so'nggi daqiqani toʻsiqlamasdan oʻtkazib yuboraman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Bugun kuzgi sovuqda Termizning yo'lida, qora kurtka ichida, tepalikka chiqib qorong'uga qarab turganimni eslayman... o'sha vaqtda men 12 yosh edim va "Arsenal"ni birinchi marta televizorda ko'raman deb jimgina o'ylanar edim. Yuragim dayir-dayir, ekranda "Highbury"ni ko'rganimda esa— qandaydir maftunkorlik: butun olamni boshqara oladigan yo'llar borki, lekin shunchaki futbol jamoasi bir shaharning qishlog'ini butun dunyoga tanitishi mumkin ekanligini birdan anglab yetdim. Qor yog'ayotgan edi, uyqum kelmasdi, ota-onamni uyg'otib "Maman, Arsenal chempion bo'ldi!" deganimni eslayman... ular qizib olishdi, chunki men u vaqtda "Arsenal"ni chempionlik bilan bog'lab qolganman. U shu—men uchun g'alaba! Men uchun esa bu jamoamizning barcha zahmatlarini, barchamizning yuraklarini yengib o'tish edi.
Bolaligimdan tribunada.
qor yog'ayotgan oqshomlarimizdan birida otam bilan "Arsenal"ning o'tkan mavsumdagi mag'lubiyatlaridan so'ng qayg'urib chiqib ketganimni eslayman. u o'shanda "bizning bu jamoada hech nima yo'q, farzand" deb g'azablangan edi, lekin ertasi kuni "Arsenal chempion bo'ldi" degan xabarni eshitib, darrov sovuqni unutib, qoshlarini yana ko'tarib yurardi. keyinchalik men bilib oldim — u aslida o'shanda xalqimizning shunday birla vaqtda yig'lab, keyingi kuni esa g'alaba bilan quvonishi mumkinligini o'zim uchun ochib bergan edi. menga shu zahotiyoq aytdi: "qizil, o'g'ilim, hayot shunday — bir daqiqada narsalar o'zgarmaydi, lekin sizlarga e'tiqod qilish kerak". keyinroq o'sha imkoniyatni qo'lga kiritishimizni eshitganda esa menimcha, u yerda chiroq yoqib, shunchaki "ayni ham shunday bo'ldi" deb aytib qoldi. ha, mening jamoam bilan.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qani endi, 1989-yilgi guruh... ularni koʻribgina qoʻyaman. Oʻsha jentil, qor yogʻgan kunlardagi ayollarimizning qoʻllaridagi oq roʻmolchilar, yigitlarning olovli qoʻllaridagi sigaretlar va isinish uchun qoʻllariga siqib olgan "Xotira" shishalari. Stadion hidi – bir vaqtning oʻzida kurash va orzuning hididir. Qandaydir mahliyo, ammo rahbarligida edi. Xalqi yigʻilib, keyingi kunini ham, oldindagi hayotini ham shu jamoaga bogʻlab qoʻygan.
Hozir esa... oʻzgarib ketdi. Endi toʻgʻridan-toʻgʻri oʻtirmasdan turib, tizzalarimizdagi ortiqcha kilolar bilan, telefonlarimizdagi "Push notifications" bilan kuzatib boramiz. Baʼzan, oʻsha tarixiy kunlaridagina eʼtiborni toʻplab, tik turuvchi oʻyinlarga qaramay, oʻz jonimizni ortiqcha soʻramaymiz. Yangiliklarni yigʻishtirib, oʻylaymiz: "Ishlar yomon ketayapti". Ammo 89-yilchilarni eslaganimda... ular hech qachon oʻzlarini "bu jamoa yaxshi emas" degan oʻrnida topmaganlar. Chunki ular uchun "Arsenal" — bu ishtiyoq edi. Har bir oʻyinda oʻzlarini qayta-kayta isbotlashga majbur boʻlgan jamoaning shunday gʻalaba qozonishiga ulkan ishonchi bor edi.
Lekin toʻgʻri yoʻlga qoʻyiladigan vaqtlar ham boʻladi. Bugungi avlod esa oʻz yoʻlini topmoqda. Deyarli hech kim oʻzini "Arsenaldan boshqa hech narsa yoʻq" degan oʻrnida topmasa-da, hali ham stadiondan chiqib ketayotgan odamlarning yuzlaridagi chiroqni koʻrsa boʻladigan vaqti keladi. Sababi, oʻyinchilar boshqa davrda oʻynayotgan boʻlsalar-da, ishonch — xuddi 89-yilidayoq! Faqat oʻrnatilishiga vaqt ketmoqda.
Yuraklarimizda esa hamma narsa oʻzgarmagan. Qani, Termizning qorongʻusida yuqoridagi tepalikka chiqib, yulduzlarni oʻrganib oʻtirgan chaqaloqni eslayman... u hali ham ichki narsasi bilan oʻynayapti.
Avval sana, keyin bahslash.
Bugun Termizning o'rtacha sovuqlariga qarshi kurashayotganimni eslayman — yo'llardagi toshlar ko'kragimni sanchib, butunlay ozimni sovuqqa qarshi qattiq qarshilikka qo'yganman. Hatto yo'l to'sig'idan o'tib ketayin deb "Arsenal"ning 89-yilgi chempionlik haqidagi xabarini eshitib, ichimdan "Yetti farishtalar bergan iroda" deya o'zimni jaranglatib yubordim. Endi esa Termizning yerosti qahramoni bo'lib, birinchi holatda yo'l politsiyasiga, ikkinchisida esa ota-onamga "men emas, Arsenal chempion bo'ldi!" deb ishora qilishga majbur bo'ldim. 😂🤣
Choynagimni ushlab tur.