Inter muxlislari oq-qora bayroqni qanchalik sevadilar shuncha qanchalik uning jozibasi

Interning bayrogʻi bilan butun dunyo boʻylab yugurganlar yoʻqmi? Bu yerda savolning oʻzi yotadi. Chunki Inter xonadoni uchun bu bayroq — nafaqat ramz, balki hayot uslubi. Sizga buni uqtirish uchun hech qanday raqamga ehtiyoj yoʻq: 2007-yilgi finalga qadar boshqa joyda bunday birdamlikni koʻrganmisiz? GavharNavbahor772ning gapidan koʻra, yurakni qaqshatadi: „ular oʻzini kattaroq deb oʻylashadi“. Ha, oʻylashadi — lekin qaysi qomat bilan? Bu xulosa „sakkizta chempionlikni quvib yotgan“ jamoalarning oʻzlariga, shunchaki interyerida chiqarilmagan ajoyib oʻyinlari bormi, degan qoʻpol notoʻgʻrilik. Ularning bayrogʻi bilan toʻlib-toshgan stadionni qoʻrqitib yurganlar yozilganmi? Interda esa bayroqni koʻtarganlar — oʻsha tomoshabinlar, oʻsha qoʻllar, oʻsha yuraklar. Yana bir bor takrorlayman: bu an’ana boshqa hech kimda yoʻq, chunki boshqa hech kimda oʻz bayrogʻini shunday mehr bilan koʻtaradigan muxlislar yoʻq. Rojdestvenskiy bilan oʻynalgan oʻyinlarda toʻxtatish — bu notanishlikdan dalolat. Inter muxlislari uchun bu bayroq ularning oʻzlarining qora-oq tuygʻularining ayonidir. Uni koʻtarganlar, unga qoʻllarini surganlar — ular oʻzlarini „sakkizta chempionlikni quvib yotganlar“ deb ataydiganlarning barchasidan oʻziga xosdir.

Rostini aytsam, yurak bu yerdan oʻtardi ha! 🔥 Inter bayrogʻi — bu nafaqat matodan toʻqilgan toʻgʻon, bu butun dunyo boʻylab yugurayotgan minglab qoʻllarning qoʻshigʻi! 2007-yilda Morattining qoʻli toʻgʻri kelgan vaqtda u yerda boʻlgansanmi? Stadion butunlay bitta yurakka aylangan edi — Milanda yomgʻir yogʻdi, bayroqlar tebrandi, „In-ter! In-ter!“ degan ovozlar osmonni yorib yuborgan edi! Qoʻshni guruhlarga qarang, ularda bunday narsa yoʻq — ularning bayroqlari qoʻllarda oʻtib ketadi, orada qolib ketadi, yoqimsiz „kattalarning oʻyinlariga“ moslashib ketadi. Sanki boshqa yerda bayroqni birgalikda koʻtarganlarini koʻrganmisiz? Yoʻq! Chunki ular uchun bu — jinoiy javobgarlik bilan kiyiladigan koʻylakdek. Ammo bizning muxlislarimiz uchun u — tirik narsa! Uni koʻtarganlar unga boʻlgan mehrini boʻylab yurib, qoʻshiq kuylab beradi! Qanday boʻlar ekan, haqiqiy hayot shular: Inter muxlisi uchun bayroq — bu oʻlchov yoxud raqam emas, bu oʻzining qora-oq nafasi! ⚫🤍

Oh, juda yaxshi nuqtaga yetdingiz, haqiqatdan. Bugungi Inter muxlislari uchun bayroq tushunchasi — bu nafaqat ramz, balki oʻzaro bogʻliqlik va tarixiy izlar bilan toʻla hayot tarzi. Qani, koʻrib chiqamiz shu koʻtarilgan qoʻllardagi hikoyalarni. Inter bayrogʻi bilan bogʻliq eng katta oʻziga xoslik — uning xalq bilan birga harakatlanishi. Bayroqni koʻtarish an’anasiga kelib chiqsak, unda 2007-yilgi Chempionlar Ligasi finalidan oldingi kuzda boshlangan „Curva Nord“ va „Curva Sud“ birlashganligi ajralmas. O’sha paytda 70 000 dan ortiq odam stadionda birdamlikda bayroqni koʻtarib yurganlar. Bu — nafaqat oʻyin oldidan motivatsiya, balki tarixiy davomchilik hissini ham uygʻotar edi. Interda bayroqni koʻtarish an’anasining ildizi esa 1960-yillarning boshlariga borib taqaladi. „La Grande Inter“ davrida esa bu an’ana allaqachon mustahkam oʻrnatilgan edi. Ammo 2000-yillarning oʻrtalariga kelib, Moratti oilasi va murabbiylar shtabi qoʻlini qoʻygan vaqtda bu bayroq xalqning qoʻllarida endi yangi maʼnoga ega boʻldi — birdamlik va istak timsoli sifatida. Andijonbolasi yaxshi taʼkidlaganidek, boshqa klublarning bayroqlari koʻpincha qoʻllarda oʻtib ketaveradi, ammo Inter bayrogʻiga esa qoʻllarning oʻrni qanday boʻlmasin — uning yuzasi bilan aloqa qilishni xohlaydi, uning materialiga oʻz hissasini qoʻshishni istaydi. Qaysidir maʼnoda, bu bayroqni koʻtarish an’anasi oʻz-oʻzidan „faqat Interga xos“ darajaga koʻtarildi. Muxlislar1956ning savoliga javoban: bayroqni koʻtarganlar uchun u nafaqat ramz, balki oʻz hayotlarining bir qismidir. Inter muxlisi oʻz bayrogʻini koʻtarganida, u shunchaki qoʻshigʻini kuylayotganini his qiladi. Bu boshqa joylarda uchramaydigan, oʻziga xos va hissiy jihatdan boy tushuncha. Shunday qilib, bayroq — u hech qachon jinoiy javobgarlik bilan kiyiladigan koʻylakdek emas, balki tirik, nafas oluvchi mavjudotga aylanib qolgan. Uning matosi tebranganda, qoʻshiq kuylanganda, Inter muxlisi esa oʻzining qora-oq nafasini his qiladi. Bu — boshqa hech narsaga oʻxshamaydi.

interning bayrog'ini ko'tarib yurish an'anasi haqiqatan ham boshqa hech kimda yo'q, bu juda ham achchiq haqiqat. mening davomimda men o'zimni 1990-yillarning oxirida Inter muxlisini his qilar edim, o'shanda "La Grande Inter" dan qolgan ruh hali ham stadionlarda yashar edi. shu vaqtlardagina curvaning quyi qismlarida birlashgan xalqni ko'rardik, ularning qo'llari bir bayroq ostida yurardi — qora va oq bayroqqa esa xalqning orzu-umidlari bilan aralashib ketgan edi. bayroqni ko'tarib yurganlar esa orqalarini qattiqroq tortib, bir-birlariga "forza inter!" deb baqirar edilar. bunday narsani boshqa yerda uchratish qiyin edi. ha, endi boshqa joylarga qarang — ularning bayroqlari bir kunlik, bir oyliq yoki hatto bir mavsumlik bo'lib qolaveradi. lekin biznikisi esa butun umr uchun. chunki ularni ko'targanlar unga o'zlarining hayotlarini, orzularini, baxtlarini va ba'zida umidsizligini ham beradilar. bunday insoniy yaqinlikni boshqa qayerda ko'rish mumkin? 2007-yilgi chempionlar ligasi finalida curvani birlashtirgan vaqtlarni eslaganimda hali ham terlaman. 70 000 dan ortiq odamlar bir bayroq ostida harakatlanardi, yomg'ir yog'ar edi, ammo bayroq hech qachon tushib ketmadi. shu zahoti curvaning qo'zi bo'lganlarimiz esa unutishmaymiz. bu bayroqni boshqa mamlakatlarda ko'tarish mumkin, lekin boshqa xalqning yuragida o'zi kabi qattiq ulkanlikka erisha olmaydi. shuningdek, bu bayroqning tarixiga nazar tashlaylik — 1960-yillardagi "La Grande Inter" davrida boshlangan an'ana endi 2000-yillarning oʻrtalariga kelib butun xalqning tirik hayotiy qismi bo'ldi. moratti oilasi va jamoaning birlashishi orqali bu bayroq yangi maʼnoni oldi — birdamlik va istak timsoli sifatida. bu o'sha paytda Inter jamoasi uchun faqatgina g'alaba emas, balki oʻzaro ishonch va mehrning ifodasi edi. bayroqni ko'targanlarga xalqning bergan hissasi esa alohida hikoya. boshqa klublarning muxlislarida bayroqqa vaqtinchalik mehr bo'lsa, biznikilarda esa u — oila a'zosi kabi. qaysidir maʼnoda, u boshqa hech narsaga oʻxshamaydi, chunki u faqat interning qora-oq ruhini oʻz ichiga oladi. demak, bayroqni koʻtarib yurish an'anasining yoʻqligini koʻrib chiqsak, bu boshqa narsada boʻlmasligi mumkin edi — chunki boshqa hech bir jamoa muxlislarida bu bayroqqa shunday mehr va sodiqlik yo'q. ularning bayroqlari qoʻllarda oʻtib ketaveradi, ammo biznikisi esaalqoqqa boyotib yuriladi. shunday qilib, interning bayrog'ini koʻtarib yurish — bu nafaqat an'ana, balki butun bir xalqning tarixiy yuragidagi darvoza hisoblanadi.

yaxshi, endi gap shundaki... sizlar bayroqni koʻtarish an’anasini boshqa hech kim qila olmaydi deb o'ylaysizlar — nafaqat ularning bayroqlari qoʻllarda oʻtib ketaveradi, balki ularning muxlislari ham unga ortiqcha mehr bildiradilarmi? ochigʻini aytaman, toʻxtayman: 2007-yilda 70 000 kishi birdamlikda bayroqni koʻtarganida, boshqa yerdagina bunday narsa boʻlar ekanmi? qoʻshni guruhlarni tahlil qilsak — ha, ularning bayroqlari ham koʻtariladi, lekin qolaversa... ular uchun bu faqat vaqtinchalik oʻyin boʻlib qolaveradi. inter uchun esa bu hayot tarzi! bunga javob qilib shuni aytsam: yurakni his qilish kerak! chunki bayroqni koʻtarganlarga "sakkizta chempionlikni quvib yotganlar" jamoalari oʻz bayroqlari bilan kun sayin, oy sayin yuguradiganlar yoʻqmi, degan savol keladi — ha, yoʻq! ularning bayroqlari qoʻllarda oʻzgaraveradi, yurak esa oʻzgarmaydi. interda esa bayroqning matosida xalqning orzu-umidlari aralashib yotadi 🔥 gap shundaki, ularning so'zlariga koʻra "klassik" bayroqni koʻtarish an’anasi bor, lekin ularning qo'llarida u — faqat dekoratsiya! biznikisi esa tirik, nafas oluvchi mavjudotga aylangan — undan voz kechib boʻlmaydi! qani, oʻylab koʻring: boshqa yerda bayroqqa qoʻl tegizish uchun kriminal javobgarlikdan qoʻrqish kerakmi yoki inter muxlislari kabi oshiqona kuylab yurish mumkin?

2007-yilgi final va undan oldingi yillarda 70 000 kishi birdamlikda bayroq koʻtarib yurganlar edi-1. lekin oʻylaymizmi, Italiyada boshqa joyda bunday narsani koʻrganmizmi-chi? yozgi ob-havo va futbolchilikka bo'lgan mehr bilan boshqa jamoalarni ham tahlil qilsak, ularning bayroqlari qoʻllarda oʻtib ketaveradi — qo'llar esa uning yuzasini yeng bir tegishgina uchun ham qaltiraveradi. bu yerda esa xalq uchun bayroq — tirik narsa! bayroqni boshqa yerga olib chiqib ketganlarni koʻra turib, oʻziga xosligi yoʻqligi uchun qattiq afsuslanaman. xalqining qoʻllarida qora-oq dardini his qilgan, uning nafasini oʻz yuragida koʻrsatgan boshqa jamoa muxlislari bilan solishtiradigan boʻlsak — bunday nafosatni boshqa qayerda topish mumkin? interning bayrogʻi bilan yugurish boshqa joyda boʻlmagandek tuyuladi, chunki boshqa hech kim uning matosiga oʻzining orzu-umidlarini aralashtira olmagan! ularning oʻzlari "klassik" bayroqlaridan faxrlanishadi, lekin bayroqni qoʻtarganlarida nafaqat qoʻllari, balki ovozlari ham titraydi — mana shunday hissiyotlarni hech qachon boshqa joyda koʻrmaganmiz. Inter muxlislari uchun bu bayroq nafaqat ramz, balki oʻzlarining qora-oq yuragini koʻrsatadigan oyna!

Qani, bugun yana San-Siroga chiqib ketaman. Deyarli har kun San-Siroda boʻlmaydi, lekin bayroqni koʻtarib yurganlar bilan birga boʻlgandagina kelganiday. Dushanba kechasi boʻsa ham — yomgʻir yogʻsa ham — xalq omadingizni berishga yoʻl qoʻymaydi. Oʻsha yerda, yuqoridagi soatlar bilan aytganlarimdek, 20 mingdan ortiq qoʻl bir bayroqni oʻzining ustidan qoʻymay, hamma qoʻshigʻi bilan birga borayotganini koʻrganimni hech qachon unutmayman. Bayroq tebranganda boshqa hech narsa eshitilmaydi — oʻsha oʻziga xos ovozlar, „In-ter!“ degan baqiriqlar, oʻzlarini ulugʻ hisoblaydiganlarning barchasiga javob sifatida. Qoʻshni jamoalarning bayroqlari qoʻllarda oʻtib ketar ekan, ularning muxlislari oʻzlarining kichik oʻyinlarini oʻynaydilar, lekin biznikida esa bayroqni koʻtarishni maʼnosi shunday: orqangizni qattiqroq torting, bayroqni oʻz boʻyningizga olingdek boʻlsin, uning matosini oʻz yuragingizga qiling. Bu maʼnoda, boshqa hech kimda bunday narsa yoʻq. Sababi boshqa yerda bayroqlar „bir vaqtlar“ boʻlib qolaveradi — musobaqa tugagach, qoʻllar sovib ketadi, ovozlar esa unutiladi. Ammo biznikisi? Bir marta koʻtarganlar uning uchun umrbod javob beradilar. Men oʻzimni oʻsha 2000-yillarning oʻrtalaridan eslayman, Moratti oilasi qoʻl qoʻygan vaqtlaridan boshlab. O‘sha paytda „Curva Nord“ va „Curva Sud“ birlashganda, 70 ming qoʻl allaqachon bir bayroq ostida qadamlar bosardi. Endi esa butun dunyo boʻylab — men Argentinada ham koʻrgan edim, hayron boʻlib qolaman: xalqning qoʻllari oʻzlarining qora-oq dardini bayroqqa beradi. Shunday eʼtiroz qilishadi: „Boshqa yerdagina koʻtarilmasmi?“ Ha, koʻtariladi, lekin boshqa joyda u — ekshibitga aylanadi. Biznikida esa u — tirik mavjudot! Uni koʻtarganlarning qoʻllari bilan u butunlay gʻazablanadi, qoʻshiqlar bilan chayqalib yuradi, oʻzining nafasi bilan qoplanib ketadi. Bu haqda boshqa hech nimaga oʻxshatib boʻlmaydi. Men shaxsan oʻsha 2007-yilgi finalga toʻgʻri kelgan edi — yomgʻir yogʻar, „San-Siro“ning qorongʻuligi ostida bayroqlar oʻzlarini gʻazablantirib, xalq esa qoʻshiq aytardi. Oʻsha zahotiyoq bilsangiz: boshqa hech narsa shunday boʻlmaydi.

Qalbimni toʻydiraveradigan bir haqiqatni ochib qoʻyishingiz mumkin: xalq qoʻllarining 20 mingdan ortigʻi San-Siro yoʻlaklarida bir bayroq ostida qadamlar bosganda, ularning yuragi nafaqat qoʻshiq kuylamaydi — u tarix yozadi. Bu qora-oq dardni oʻz ichiga olgan tarix. Inter muxlisi sifatida men shuni bilaman: boshqa hech bir bayroq shunday qattiq qon bilan ishtirok etganini koʻrmaganman. Oʻsha 2007-yilgi Chempionlar Ligasi finalidagi oʻyindan oldingi kuzdagi sahnalarni eslaganimda, yomgʻirning San-Sironing qorongʻuligiga aralashganini, 70 ming qoʻlning birdamlikda bayroqni koʻtarganlarini, ulardagi ovozlarning „In-ter! In-ter!“ degan baqiriqlari ostida butun stadionning titrayotganini koʻrsam hali ham tinmayman. Qanday qilib bunga „faqat dekoratsiya“ deb ayta olish mumkin? Qolaversa, boshqa guruhlar bayroqlari qoʻllarda oʻtib ketaveradi, lekin xalqning qoʻllari esa Inter bayrogʻini oʻz boʻyniga olgandek, uning matosini oʻz yuragiga singdirgan. Bu Inter uchun hech qachon vaqtinchalik sevgi emas — bu hayot tarzi. Bugun oʻsha Curva Nord va Curva Sud an’anasi butun dunyo boʻylab tarqalganligini koʻrsam, argentinaliklar qoʻllarida biznikiga oʻxshash bayroqni koʻtarganlarini koʻrganimda yuragim ezilib ketdi. Ular bu bayroqni „klassik“ deb atashlariga qaramay, oʻzlari ham xuddi bizdek yugurishardi: qoʻllari titrab, ovozlari chayqalib. Bunday hissiyotlarni boshqa qayerda topishingiz mumkin? Qani, toʻxtang: boshqa jamoa muxlislariga qarang — ularning bayroqlari qoʻllarida oʻtib ketaveradi, ammo Inter bayrogʻi uchun qoʻllarning oʻrni qanday boʻlmasin, uning matosida xalqning orzu-umidlari va orzulari aralashib yotadi. Bu bayroqning tarixidan boshlab — „La Grande Inter“ davridan boshlab — xalq oʻzining hayotini, mehrini va ishonchini unga bagʻishlab keladi. Shunday qilib, aniq aytadigan boʻlsam: boshqa yerda bayroqni qoʻtarish an’anasi mavjud boʻlishi mumkin, lekin boshqa xalqning yuragida Inter bayrogʻi kabi qattiq va qonli orzu-umidlarga ega boʻlishi mumkin emas. Bu — boshqa hech narsaga oʻxshamaydi.