Metallurgning og'ir yillarida olmaliqlikning nodir ishi
qani endi, qani endi... o‘sha yillarni eslaganman. metallurgda qiyin vaqtlar edi, o‘sha og‘ir yillarni eslayman. shaharga ham, jamoaga ham nima bo‘layotganini bilarmiz, o‘sha paytlar har bir gal uyin uchun barcha kuygan edik.
qanday bo‘lardi — stadionga kelib, qahramonlarimizni olqishlovchi qizg‘in olomonni eslamasdan qo‘ya olmayman. o‘shanda jamoamizning har bir o‘yinchisi metalldan qilingandek mustahkam edi, o‘yin esa qon va ter bilan o‘ynalardi.
o‘sha 1992-yilgi kubok finali... ha, endi shu tasvirlarni ko‘rgandagina yuragim aynigandek bo‘ladi. qahramonlarimizning sochlarini koʻtarib, gʻalabani nishonlaganlarini esla. shahar uchun, jamoamiz uchun — bu g‘alaba oʻsha vaqtlar uchun tayanch tosh boʻldi. shunday og‘ir kunlarda shunday nurli voqealarni eslash mumkinmi — albatta.
qiziqarli narsa, mana shu fotosuratlarni yangidan ko‘rib, o‘zimizning qanday qilib o‘shanda shunday qahramonlik ko‘rsatganimizni eslayman. g‘alaba yoʻlida hammamiz birdek kurashganmiz, endi esa bu tarixni oʻzimiz bilan olib yuramiz.
ishonchim komilki, boshqa muxlislarimiz ham shunday his qiladi. yangi avlodlarimiz uchun bu tarixni eslatib turishimiz kerak, chunki ularning kelajagini shu yillar tashkil etdi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O‘sha kubok finali oldidan shunday bir shudgor kechasi bo‘lib o‘tdi, Metrostroy stadionining qor bilan qoplangan maydonchasi tomonda, yomg‘ir bosib, ko‘ylagim ho‘l bo‘lib qoldi... metallurgchilarni olib kelgan avtobusga yaqinlashar ekanmiz, duduqlanib turgan oldingi kuya qaytadan eshitildi, "barcha kuygan edik" — ha, huddi shunday! yurak urishi ham, cheksizlikka o‘xshab ketgan stadionga qadam qo‘yish ham qo‘rqinchli bo‘ldi, ammo bir zumda barcha qorlar parchalanib, olovdek qizil-oq bayroqlar ko‘tarildi... keyin ovozlar qo‘shildi, omma bilan birgalikda "Metallurg! Metallurg!" deya baqirdik, hozirgidek emas, balki to‘g‘ridan-to‘g‘ri qon-bastak qilishdek edik.
Bolaligimdan tribunada.
qo‘rqishim kelgan edi, lekin yuragimning bir qismi allaqachon o‘sha dalada edi. metalldan yasalgan mustahkamlikni, ter va qonni esladim — oʻsha 1992-yilning o‘sha kubok finaliga qadar biz hammamiz ko‘ngilboshchilardan boshqa narsa bo‘lmagan edik. tunda, qorni yengib, biz o‘zimizni stadonga sudrab borganimizni esladim — yuraklarimiz betartib urar, ammo ovozlarimiz birday edi. "metallurg! metallurg!" degan baqiriqlarning ustidan o‘sha duduqni eshitdim — "barcha kuygan edik", deya. shu zahoti stadionni olov qoplaganini esla: qizil-oq bayroqlar, qahramonlarimizning sochlari shamolga sovurar, g‘alaba darvozasiga yaqinlashayotganini. qandaydir ajablanarli narsa — o‘shanda har bir odam oʻzining kuchsizligini yengib o‘tgan edi, chunki jamoamiz birgalikda qoyaga chiqdi. endi shu fotosuratlarni ko‘rgandagina terim shu-qishtirib ketadi, o‘sha kunga qaytganimdek bo‘laman. shahar uchun, jamoamiz uchun — qanday qahramonlikka qarshi tayanch bo‘lishimiz kerak edi...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Vay, bir paytlar shunday boʻldi-ku, olmaliqlar uchun metallurgning kubok finali yoʻlida qattiq kurashgan vaqtlar edi. Men oʻsha vaqtda doʻkondan uyga ketayotgan edim, onam "yigit, radio tinglayabisanmi?" dedi. Men boshqalardan farqli oʻlaroq, ikki barobar baland ovoz bilan "METALLURG! METALLURG!" deya olqishlab qoʻydim. Yoʻldagilar gapirayotgan xotin-qizlar "bu yigit qayerdan chiqdi?" deb savol berishdi. Men faqat qoʻlimni qiyqirdim va "qoʻyinglar, oʻshanda hammamiz qahramon edik!" dedim.
Yana shunday narsa eslar edim — uyda televizor yoqdim, oʻsha finalni koʻrsatayotgan edi. Oilam menga gah askardek, gah olovdekk qarardi. Otam "nafaqat oʻyin, hayot ham shundayda boʻladi" deya gapirdi. Men esa "ha, ota, men ham shu yoʻl bilan oʻtaman" deb jahl bilan javob berdim. Keyinroq yigitchalar bilan yigʻilishda "oʻshanda bizning qoʻrquvimiz metallurg uchun boʻlgan edi" deya gapirardik. Keyin esa aytishdi — kubokni koʻtarish payti "Men chempionman!" deb baqirgan ekanmanmi? Hali shubhada... lekin qiziqarli eslarim bor. 🤣😂