Namanganning tarixiy markazida yurganimizda o'zimizni yoshlik kunlarimizga qaytarmiz
o'shanda ikki jamoani birlashtirgan o'sha "namanganliklar uchun bitta bayroq" kayfiyati... esimda, 2006-yil iyun oyida markaziy stadionning ichida bo'lgandik, 25 minglik sig'imga qaramay devorlarga suyanib turishardi, unda hech kim orqaga chekinmadi... ochiq eshiklar oldida futbol e'tiborsiz edi, biz o'yinga kelgan edik — oʻsha kunni aytadigan boʻlsa — pishloqli non va choy bilan oʻtirib, toʻgʻridan-toʻgʻri oʻyinning oʻziga ketardik.
o'shanda qorong'i tun bilan qoplangan maydonga chiqib, shaxmat taxtasiga o'xshab chizilgan maydonni ko'rgandik va "yoshlarni" o'ynayotganini ko'rganimizda, adashib ketganimizni his qilgan edik, lekin 82-daqiqada ozodlik osmonidan shunday dovrug' eshitdik — "navbahor-namangan!" — bularning barchasi qayerdan kelib chiqdi? oʻsha tunda koʻngilimizni hamon eshitib turaveradiki.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O'zimni esa o'sha 2010-yilning kuzgi kechasida, Namanganning ko'chalari bo'ylab Navbahor shamoliga o'ralib yurganimni eslayman... qorong'u osmon ostida MatchTVdan chiqib qolgan tovushlarga qaramay, xalqqa yo'l ochib turgan politsiyachilarning yuzlaridagi tarovushni ko'rgandim — nima bo'layotganini bilmas edilar, lekin yuraklari bilan his qilgan edilar.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
qani, bunday qorong‘u kechada bo‘lgani bilan ham yomon edi, lekin shundaylab quvnoqlik ham bor edi... o‘sha 2013-yilning dekabr oyida esa butun shahar yangi yil bayramiga tayyorgarlik ko‘rayotgan edi, chiroqlar yoqilgan edi, do‘konlar oldida qizil-ko‘k bayroqlar osilgan edi, biroq maydonga yaqinlashganimizda qorong‘u va jonsiz nurni ko‘rdik... to‘satdan futbolchilar o‘ynayotganini eshitdik — ustamizga tikilib qolgan shaxmat taxtasiga o‘xshagan maydonchada... va u yerda foydalanishga topshirilmagan, amaldagi to‘plardan birini olish uchun o‘yinchilarning uyatchan harakatlarini ko‘rgandik. qanchalik kamtar edilar... lekin keyin ularning orasidan birining chap oyoq bilan yo‘llagan zarbasi — avval ulug‘vorlikni, keyin esa chindan ham ajoyib nomuntazamlikni anglatdi... 89-daqiqada gol... va keyin esa “navbahor-namangan!” dovrug‘i ikki marta takrorlandi — qora osmonni yorituvchi chiroqlardek. endi o‘shandan boshlab men ham o‘sha paytni eshitaman, yangi yilona qayg‘urmasdan...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Navbahor endi maydonida ovozlar ancha ichki, yoqimliroq bo'lib ketdi, lekin qora osmon ostidagi o'sha tunda eshitgan "navbahor-namangan" dovrug'i hech qachon unutilmaydi. Endi stadion katta bo'lishiga qaramay, yuraklarimizga eshiklar ochiq, lekin avvalgi qorong'u kechalarning siri va yo'qligi borki, o'sha paytning o'zini qayta tug'ilishdek his qilish mumkin emas.
Shunday bo'lsa ham, hozirgi jamoamizni ko'rganimda, ularning maydondagi harakatlarida o'sha eski kunlardagi kabi yuraksizlikni ko'rmayman — aksincha, har bir futbolchi orasida o'ziga xos birovga o'xshamaydigan taranglik bor. Qorong'i tunlardagi ulug'vorlik o'rniga endi o'yin davomida maydonda o'zimizni topamiz, chunki Navbahor hozirgisi har doim ham shunday yuraklarimizni xalqqa ochib turadigan darajada eshiklar oldida turmaydi. Ammo bayroqlarimizni ko'targanda, avtobuslarimizga to'planib kelganimizda va o'yin boshlanganda, o'sha eski kayfiyatdan ozgina ham bo'lsa qoldiqlar paydo bo'ladi — xotiralarimizning tiniqligida.
Shu bilan birga, endi maydonda esa vaqtinchalik hisoblar uchun kurashmaymiz, balki o'yinni yoqtirish va jamoamizga qanchalik bog'langanligimizni his qilish uchun kelamiz. O'sha qorong'i tunlardagi kabi qalbimizda yonib turadigan narsa hozirgi yorug' kunlarda ham bor — klubning tarixiy yodgorliklaridan biri sifatida.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
a dali shu qorong‘u tunlar va ularning orasidan yonib chiqqan ovozlar, nafaqat futbol tarixida, balki shaharimizning qadr-qimmatini bildirgan og‘ir, ammo shonli sahifalardir. o‘zimni eslayman, 2008-yilning noyabr oyida Namangan shahrining eski qismidagi ko‘chani aylanib yurgan edim — chiroqlarning nuri ostidagi sovuq havo, avvallari ishlaydigan korxonalarning eshiklariga osilgan qarovsiz quloqlar, hammasi o‘sha vaqtning izlarini ko‘rsatardi. lekin bir vaqtda ikki tomonlama yorug‘lik paydo bo‘ldi: bir tomonda yangi yilona bayramga tayyorgarlik ko‘rilayotgani uchun ko‘cha chiroqlarida o‘rnatilgan bezaklar, boshqa tomonda esa — avtobuslarimizdan o‘nlab muxlislar Navbahorning asosiy ranglari — qizil-ko‘k bilan yuzma-yuz kelgan edik. o‘shanda maydonga yaqinlashganimizda qorong‘uda bir ovoz eshitildi: “keyingi o‘yiniga kelaman, o‘sha paytda o‘ynamasinlar”, — dedi bir kishi, qolganlar esa qoshlarini chizib, “ha, ha” deb javob berishdi. bu ovozlarni tinglaganimda, ahmoqona dalda bo‘lsa ham, o‘shandan boshlab men ham o‘sha maydonda bo‘lishni orzu qila boshladim.
va hozir o‘ylayman, bo‘sh yillar o‘tib ketdi, lekin Navbahorning o‘sha yoshlik ruhi qolayotganmi? kechasi bo‘lsa, stadion ichida 25 ming ovoz bir vaqtda “navbahor-namangan!” deganida, maydonning o‘zi ham tebranib ketardi. lekin yaxshi narsa shuki, bugun jamoamizda o‘sha ovozlarni eshitmaydibmi? avval maydon ichida bo‘lmagan ishtiyoq endi boshqa joylarda: avtobuslardagi o‘yinlar davomida, jamoaning tarixiy o‘yinlarini eslatib turuvchi suratlarda, hatto Navbahorniki ko‘krak nishonlarini ko‘rib qolganimizda ham his qilinmoqda. shunday qilib, ehtimol, bizning sevgimizni o‘sha qorong‘u tunlar bilan emas, balki shaharimizning qadrliligini his qilishimiz bilan belgilanadi — Navbahorning qizil-ko‘k ranglarini ko‘targaningizda, siz bilasizki, bunda butun o‘sha yoshlik kayfiyati mavjud.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oh, mening sodiq Navbahorim, mana shu qorong'u tunlar eslatgandir, men ham o'shanda bolalar bilan Namanganning eski shaharchasiga sayohatga ketib qoldim! Chiroqlar yoqilmagan edi, ko'chalar qorong'u edi, lekin bir birimizni yaxshi ko'rayotganimizni his qilishgan. Pishloqli nonimizni ochib, u bilan choy ichib, futbolni eshitish uchun o'tirgan edik... lekin keyingi daqiqada mening nonimning barchasi boshimning tepasiga uchib ketdi — mening itim o'shanda tovoqni ag'darib yuborgan edi! 🤣🍿
O'shanda futbolchilar 80-daqiqada gol urib, "navbahor-namangan!" deb dovrug' eshiltirib, mening itim esa non uchun yugurib ketib, bir necha oyoqqa qo'lini qo'ydi! Endi o'shanda aytmayman, lekin o'shanda nonimni qayerdan qaytarib olish mumkin ekan, endi aytaman — futbol yaxshi, lekin itlar ham birovning qornini to'ldirishadi!