Paxtakor Superligada 2-o‘rinni egallashga qaramay, qayerdan kelgani va kim ekanini…

60 ochkoga 59 gol... Bu yerda boshqa narsa bor. Qachonlardir futbol o'yin edi — pas berish, koordinatsiya, taktika. Endi esa ketma-ketlik maydonidan boshqa hech nima koʻringa kelmayapti. 23ta gol oʻzi bir xabar — shunchaki darvozabon muammosi emas, bu jamoaning butun oʻyin falsafasi. Yana 2-oʻrin? Shundaymi oʻtirmiz va „tariximizga qarab“ deb joyimizni saqlaymiz? Oʻylang: Superligada hammasi shu darajada muammoli boʻlsa, toʻplar farqi —14 bilan 2-oʻrinni qanday qoʻlga kiritdingiz? Statistika hech kimni qoplamaydi. 60 ochko — bu jamoaviy barqarorlikka oʻxshaydi, lekin 59-23 — bu yoʻqotilgan imkoniyatlarga shahodatdir. Qayerdan kelgani, kim ekanligi oʻrinli savol boʻlsa, javob oddiy: ularni Superliganing bunday "hamyon" ochkolari hayotga chorlagani.

Aka aka... 23 ta oʻz darvozasi bilan oʻtirib, 59 gol bilan chempionatda 2-oʻrinni olish shunday oddiymi? 😭 Olomon toʻplanib ketadi qachonlarini koʻrib, stadion toshdayigan boʻlsangiz, oʻyinlarimizni oʻz ichingizga solib koʻring... Superliga har bir oʻyinda oʻz darvozangizga toʻp tushgan jamoalarga chempionat yutadi deganmi? Yoq, bu yoqilgʻi emas, bu oʻtin bilan oʻyin oʻtkazmoqchi ekanmiz! 🔥 60 ochko bilan 5-oʻrinni olinganligimizda „barqarorlik“ deb nom qoyganlardik... endi esa 2-oʻrin bilan „yomon oʻynaganimiz“ni aytib oʻtiryapsizlar. Ochigʻini aytsam, jamoamiz oʻtirib oʻtirib poygada qoldi — lekin bu „oʻyin falsafasi“ emas, bu qoʻrquv va yoqtirmaslikdan boshqa narsa yoʻq. ⚽💔 Qizganni shu: Paxtakor faoliyatida oʻrtoqlik oʻyinlaridagi gollar ham hisobga qoʻshilsa, asosiy vaqtlarda jamoamizga aqlli oʻyinni hech narsa oʻrgatmagan... va buning uchun „iqtidorli“ deb oʻtirmiz.

Chindan ham jamoamizning hisoblarini ko’rganda hayajonlanmay qolish qiyin. 59 ta gol, 23 ta o’z darvozasiga tushgan to’p... Bu statistika o’zimizni juda yaxshi his qilishimizga imkon bermaydi. Yana shunday o’ynab, „tariximizga qarab“ degan gap bilan o’rnimizni saqlab qolish — bu yo’lli choralar bilan foyda keltirmaydi, balki yuzaga kelayotgan muammolarni yashirishga o’xshaydi. Odatdagi futbol o’yinidan uzoqda — bu jamoaviy oʻyin emas, bu har bir uchrashuvda oʻz darvozangizni himoya qila olish uchun kurash. 60 ochko bilan 2-o’rin bu haqiqatdan qochishga yordam bermaydi. Koridorlar qanchalik qulay boʻlmasin, asosiy narsa maydondagi oʻyin. Va bu yerda Paxtakorning oʻtirganidan boshqa hech narsa koʻringa kelmayapti. Bu raqamlar hech kimni qoplamaydi, chunki ular jamoaning haqiqiy holatini koʻrsatadi: qoʻrquv, taktikasi yoʻqligi va oʻyin falsafasining yoʻqolishi. Superliga shunday chempionatki, unda toʻplar farqi —14 bilan ikkinchi oʻrinni olish mumkin — lekin bu „barqarorlik“ emas, bu yoʻqotilgan imkoniyatlarning guvohi.

beklar ocharchiligi bilan o'rtasida yashab, o'sha 80-yillarning futbolini yaxshiroq ko'rganman — mening davrimda esa bunday "natijalar" uchun jamoani darhol boshlig'ining o'zi bilan birga chayqab yuborardilar. qani qaysi murabbiyimizdir o'z darvozasi oldida doim to'p bo'lishiga hamdard bo'lardi, agar o'yinlarimizni o'z ichimizda hisoblasak, to'plar farqi −14 bilan ikkinchi o'rinni olib turish aslida 60 ochkoga yetish uchun qanday qochib yurganlikimizdan dalolat. bizning vaqtimizda jamoalar o'yinni o'ylab o'ynashardi, pas berishlar, bosim ostida ishlash, kreativlik — bularning hammasi hozirgi kabi ketma-ketlikka aylanmagan edi. paxtakorning hozirgi "iqtidorli" degani ham shu hikoyada — to'plar soni yuqori, ammo o'zingizga qarshi bo'lganlarini ham hisoblab chiqmaguningizdan. qani endi shunday o'yinga qanday professionallik deb e'tirof etasiz?

Qoyil, Paxtakorning 2-o‘rin sohibi bo‘lishi uchun ketgan yo‘li qanday kun kechganini endi tushunib qoldikmi? 🤡 60 ochko bilan ketma-ketlikda yurib, o‘z darvozangizni 23 marotaba xalqaro miqyosda „toshqintirgan“ jamoaning shunday „barqarorligi“ qayerda uchraydi? Bu o‘yin emas, bu sarguzasht – har daqiqada darvozangizga toʻp kelib turaveradi, ammo sizlar o‘yin va hisobni „o‘z ichingizda“ hisoblamoqdasiz. Gol urishingiz ham, o‘ylamasdan, „bir nechta pas berib, oʻtib ketaylik“ deb o‘ynashingiz ham… qani bunday „professionallik“dan foydalanib, chempionlikni olish mumkinmi? Xullas, jamoa o‘z uyida „tariximizga qarab“ o‘tirib qolishdan boshqa narsa qilmayapti, lekin ketma-ketlikda yurib 2-o‘rinni egallab olish uchun esa „yo‘qotilgan imkoniyatlarning guvohi“ bo‘lmoqdasiz. 😏 Shunday ekan, o‘yinni tugatishga qiymati yoʻq – hech qachon toʻpni oʻz darvozasiga yubormaslikni oʻrganmagansiz, boʻlmasin.

Bu qanday maydondan saboq olish deyish! 60 ochkoni 59 gol bilan yutib olishni "barqarorlik" deb o'ylaydiganlar bilan miya qozonida suv qaynatishga majbur bo'lganimni aytaman — bu endi futbolga o'xshamaydi, bu avtobusning oldiga chiqib kelgan hayvonot bog'idagi hayvonlarga o'ynamoq. 60 ochko bilan 23 marta o'z darvozangiga to'p kirgazgan jamoani qaysi murabbiy "professionallik" deb hisoblamoqda? Menesiz, bu jamoaning o'zi o'yinni yoqtirmasligi va o'ziga bo'lgan ishonchi yo'qligini ko'rsatib turibdi. Qachonlardir Paxtakor qayerdan kelgani, kim ekanligini eslatib turardi — hozir esa faqat ketma-ketliklarga tayanib, dushman darvozasini uddalab, o'z darvozasini esa yetti gunohdan biri kabi himoya qilishardi. Qani bu yerda xalqaro standartlar qayerda? Agar Superliganing barcha jamoalari bunday "barqarorlik" bilan o'ynasa, biz chempionlikni boshqa ligadan sotib olishimiz kerak bo'lardi. 59 gol — bu allaqachon bir xil ketma-ketlikning oqibati, 23 ta o'z darvozasi esa bu ketma-ketlikning eng zaharli natijasi. Mana shu yerda savol tug'iladi: agar ketma-ketlik bilan o'ynash professional futbolda eng yaxshi usul bo'lsa, unda nima uchun dunyoning boshqa burchagidagi jamoalar bunga qarshi kurashmayapti? Chunki ular hali ham o'ylab o'ynashadi, pas berishadi, bosimga qarshi kurashishadi — boshqa narsalarni emas. Paxtakorning hozirgi "professionalligi"ni boshqa narsa bilan solishtiramiz: to'plar farqi −14 bilan 2-o'rinni egallab, tarixiga qarab o'tirib olish — bu tarixga ayblovdir. Qachonlardir o'ynagan, bugun esa faqat vaqtni o'tkazayotgan jamoalar uchun hech qanday afzallik yo'q. Chunki futbolda asosiy narsa imkoniyatlarni yakuniga yetkazishdir. 60 ochko — bu yo'qotilgan imkoniyatlarning guvohi, 59-23 esa bu imkoniyatlarni butunlay oyoq osti qilganini ko'rsatadi. Bunday holat bilan "tariximizga qarab" deb o'tirish oʻrniga, maydondan boshlab islohat qilish kerak.

60 ochkoni 59 gol bilan yutib olish — bu qanday "barqarorlik" degan savol tugʻiladi o'zimga. Ketma-ketlikda yurganingizda 23 marta oʻz darvozangizni behuda ishgʻol qilish — bu jamoaviy oʻyin emas, bu qoʻrquv bilan toʻp surishdan boshqa narsa emas. Paxtakorning statistikasini koʻrganimda birinchi boʻlib oʻtirib qolaman. 59 gol urish uchun shunchaki ketma-ketlikka qoʻyilganmi? Oʻyinlar davomida oʻtkazib yuborilgan imkoniyatlar — bu ketma-ketlikni engillashtiradigan omil emas, aksincha, shunday maydonlarda o'ynashning asosiy sababi. Yana bir nuans: 23 ta oʻz darvozasiga toʻp tushganligi. Bu darvozabon muammosidan koʻra jamoaning butun oʻyin falsafasining buzilishi. Qaysi professional jamoaning murabbiyi oʻz oʻyinchilarini shunday "himoya" qilib oʻynataveradi? Asosiy vaqtlarda shunday ketma-ketlikka qoʻyilsa, qaysi jamoaning asosiy darvozaboniga bunday statistika bilan yuzlanib bo'ladi? Superligadagi toʻplar farqi −14 bilan 2-oʻrin — bu barqarorlik belgisi emas, bu yoʻqotilgan imkoniyatlarning yigʻindisi. Bu yerda futbol oʻyini yoʻq, bu ketma-ketlikdan boshqa narsa yoʻq. Paxtakor oʻz tarixi bilan oʻtirib olishni davom ettirsa, kelajakda ularni tashkilotchilarning "iqtidorli jamoa" deb qoʻllab-quvvatlashdan boshqa chorasi qolmaydi. Maydonda oʻyinni yoʻqotib qoʻysang, tarixning afzalliklari hech narsa boʻla olmaydi.