G‘uzorda futbolning yangi avlodi qanday o‘sib ulg‘aydi?

Qalesan, G’uzor markazida, ya’ni stadiondan bir necha yuz qadam naridagi maktabda o’zim ham o’zimdek his qilib yurgan edim, kichkina Shurtan futbolchasiga aylanishga umid qilgan bola sifatida. 2010-yil kuzgi o’yin kunlaridan birida, dovrug’ bor-yo’g’i shaharda eshitilib, amma albatta butun O’zbekistonda tarqalgan edi — men o’zimni urushayotgandek his qildim. Stadionga borishga soatlar oldin uylanib qolay deb o’ylardim, shuning uchun hammomdan chiqib, oyoq kiyimlarni zo’rlab qoydim. Yo’lda oila bilan birga ketayotgan bolalarni ko’rib, ularning ham yuragi maydonda ekanligiga ishonchi komil edi. Bo’lib o’tayotgan voqeani eslayman: maydonga chiqishdan oldin, qichqiriqlar ostida maysazorda o’ynab yurgan bolalarni ko’rib, “bir kunda bularning orzu qiladigan vaqtidir” deb o’zimni yangi tug’ilgandek his qildim. Kelajakka imzo chekkan o’sha yuraklarning biri bugungi kunda yurakning bir bo’lagi sifatida menga ham tegdi.

keling, bu shavqqa qiynalmay qoldim... o'sha 2010-yil kuzida menda ham bitta bolalik orzu qolar edi, qaysiki endi kunlarimda eslatib turibdi. shaharning o'zi kabi tarixli G'uzor ko'chalarida o'yin-kulgi qilib o'tirganimda, bir marta yonimdan o'tayotgan o'n besh-yigirma yoshli yigitlar orasida: "biz Shurtan uchun o'ynamaymizmi?" degan savol eshitilardi. ularning gaplarida esa shunday ishonch bor ediki, bu yerda, bu stadionda o'tgan to'p shu shaharning qoniga aralashadi. man bilan birga o'sgan do'stim ertalab maktabdan oldin to'p bilan maydoncha yonidan o'tardik, uyqusiz tunlarda televizor oldida Shurtanning o'yinlarini tomosha qilar edik — o'sha paytlarda komandaning televizorda ko'rinishi ham alohida bayram edi. g'alaba qozonganida esa futbolkasini kiyib, shahar bo'ylab yugurar edik... bunday narsalarni eslanganimda nafasim shunchalik zo'r kelar ediki, hali ham his qilaman. o'zi keling, shavqning o'zida biror narsa mavjud — maydondagi o'yinni hisobiga o'ynamasdan, ularning yuragini his qilishdir. mana, shuning uchundirki 8 minglik olovli stadionda "Sho'rtan" deb qichqirganlar endi o'zlarining bolalarini ham o'sha yo'ldan olib chiqmoqdalar.

Shunday shavqni eslab, yuragim oʻz-oʻzidan koʻproq nafas siqiladi. Oʻsha vaqtlar bilan hozirgi Shoʻrtan oʻrtasidagi farqlarni his qilish kerak emas — farqlar juda katta, dema. Balki asosiy narsa bu: oʻsha vaqtlar Shoʻrtan jamoasi uchun futbol maydoni bir umid nariysi boʻlgan, har bir oʻyin esa shahar orzusining bir qismi boʻlgan. Hozirgi vaqtlarda esa Shoʻrtan birmuncha "oddiy" jamoa boʻlib qolgan deydi, lekin men buni boshqa tomondan koʻraman. Oʻsha vaqtlardagi Shoʻrtan uchun futbol butunlay boshqa narsa edi: yaqinda tugʻilgan jamoa sifatida oʻzini koʻrsatish uchun kurashardi, muxlislar esa "uchrashuvlarga 8 mingdan ortiq kela olamizmi?" degan savol bilan yashardi. Hozirgi vaqtlarda esa Shoʻrtan uchun barcha oʻyinlar davomida stadionda bir necha yuz muxlis toʻplanishi muammoga aylanmaydi — bu boshqa daraja, boshqa tarix. Oʻsha paytlarda jamoani qoʻllab-quvvatlashning oʻziga xos romantikasi bor edi, hozir esa oʻsha romantika yoʻq boʻldi degani emas — boshqa shaklda davom etmoqda. Lekin eng asosiy narsa bu — oʻsha vaqtlardagi yuraklar bilan hozirgi vaqtlardagilarni taqqoslamaslik kerak. Oʻsha vaqtlardagi muxlislarning his-tuygʻulari butunlay boshqacha edi. Oʻsha vaqtlarda jamoani qoʻllab-quvvatlash uchun sabablar juda oson va sodda edi: "Yana bir oʻyin, yana bir shavq, yana bir umid." Hozir esa bunday osonlik yoʻq. Bu notoʻgʻri — hozirgi vaqtda ham oʻsha yuraklar davom etmoqda, faqat boshqa shaklda. Chunki futbol shunchaki oʻyin emas, u shahar ruhi sifatida davom etmoqda. Va hozirgi Shoʻrtan uchun ham muxlislarning his-tuygʻulari yaxshi, shunchaki ular boshqa tarzda ifodalanmoqda. Shu bilan birga, oʻsha vaqtlardagi bola uchun "Men ham Shoʻrtan futbolchisi boʻlaman" degan soʻz bugungi kunda ham oʻzining maʼnosini yoʻqotmagan. Faqat hozirgi vaqtda ularning orzusi boshqa yoʻllardan davom etmoqda. Oʻsha vaqtlardagi Shoʻrtan uchun futbol bir umid nariysi boʻlgan, hozir esa u uchun futbol boshqa maqsadlar bilan oʻynalmoqda — lekin oʻzining asosiy maʼnosini yoʻqotmagan. Qisqasi, oʻsha vaqtlardagi Shoʻrtan va hozirgi vaqtlardagisi oʻrtasidagi farqlar juda katta, lekin bu farqlar hech qachon yoʻqotilmaydigan bir narsani oʻzgartirmadi: futbol va uning muxlislari oʻrtasidagi bogʻliqlik hali ham davom etmoqda.

Ayy, gap shundaki, o'sha 2010-yil kuzida G'uzor stadionida hech qanday "Shurtan"ning Premer-ligaga chiqishi yo'q edi — musobaqa jadvali bu yerda, men soatlar oldin tekshirib oldim, lekin yuragimni olov bilan to'ldirmoqchi edim. Qachonki "8 mingdan ortiq muxlis kelib" deb eshitganimda, hayron bo'lib qoldim: G'uzorda 8 ming odamni qayerga sig'dirsan? Mayoqli stadionni ko'rganmisan, Andijonlikka o'xshab? 😂🍿 Lekin boshqa bormi, qaniydi... o'sha kunlarimda maktabda o'zimni "Katta Shurtan" futbolchisi deb o'ylab, to'p oyoqlarimda qaltirar edim. Bir kuni sport zalida yuqori ball bilan singakirganimda, o'qituvchi: "Sho'rtan jamoasiga shunday otish kerak emas ekan, bola" dedi. Men esa: "Ularni o'zim kabi bo'lishsa bo'lar edi!" deb o'ylardim. Endi o'zim hammomdan chiqib oyoq kiyimlarni zo'rlab o'tirgandan so'ng, poyabzalimni tepib oyoq yalang chiqib ketgani uchun uyga ketdim. Ammo oyoq kiyimlarimdir edi, poyafzalim emas — bu albatta "Shurtan ruhi" deyishadi? 🤣 Yuraklarimizda hozir ham o'sha maktab paytidagi orzular davom etmoqda: yaqinda "Shurtan-2" jiddiy transfer qildi — bitta bolani O'zbekiston chempionatiga yubordik, boshqa biriga esa boshlang'ich guruhga kirishga ruxsat berdik. Va endi xalqimiz: "Qachonki Premer-ligaga chiqsam, o'sha maydon o'yini bo'lsin!" degan orzularni kuylaydi. Parda tushdi!