Namanganning yuragi Navbahor o'tgan kunlarini eslaydi va kelajagini shu kunlarda ko'radi
o'shanda nima bo'lgandek, shu o'tirgan va dam olish vaqtimda esimga tushib qoldi — 1996-yil... yillarni sanab o'tish kerakmi? qiziquvchanlarga: "yo'q, bunaqa narsalarni his bilan eslayman", deysan. o'shanda men ham kichkina bola edim, ammo Navbahorning qilmishlarini qandayligini eshitganimni yaxshi eslayman. "Qalampir"ning to'rtinchi o'rinda qolgani, "Pomir"ni bitta o'yinda mag'lub etgani, keyin esa o'zimizning "Metallurg"ni mag'lub qilishimiz... qani edi, qani edi shunday edi? vaqt o'tdi, Navbahor gulladi, xalqimiz qayg'udi, baxti yoq edi, keyin qayta qo'llariga ko'tarilib kelishdi.
keyinroqroqlar, oʻtgan yil oʻz gʻalabalariga yetib olishdi, lekin oʻsha 96-yil esimdan chiqib ketmaydi — chunki u yerda qoʻshib aytsam, oʻyinlardagi his-hayajonlar, qiziquvchanliklar, baxtli qoʻshiqlar eshitilgan edi. hozir esa bola-oilam bilan oʻrindiqda oʻtirib, oʻtgan kunlarni esla-aynda, "o'zi uyalmay, o'zi bosmay, o'zi o'ynay" degan gapimizni eslatib olishim keladi. oʻzimizning yoʻlimizni davom etishimiz kerak — oʻsha maydonlarning ruhi, o'zimizning sodiq muxlislari, famiyaning iftixori...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Oho, yaxshi eshitamanSurxon aka! Men shu vaqtda xalqim bilan Navbahor uchun yig'lab yotgan edim — qachonlar dam olish payti edi, men ham otam bilan "Qalampir" maydonchasiga yugurib ketardim. O'z qomatini eshitdim, qachonki jamoamiz "Pomir"ni maydondan chiqarib yuborganida — o'zimni falonchi bola sifatida his qildim, dushmanlarga o'zimizga narsa qilishga jur'at qilishganidek!
Keyinchalik ota-onamning uyida, televizor oldida qolib, 96-yilni o'zim uchun qayta-qayta "o'ynardim", o'zimni maydonda ko'rdim! Bu azobli kurash... lekin endi o'zimizning yigitlarimiz orqali davom etyapmiz, mana shu yerda, o'zimizning odamlar orasida! ❤️💪
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
o'shanda yoshligimda maydondagi kuzatuvchilardan birining qarg'anini xotiramda — Navbahor "Qalampir"ni 2:1 hisobida oldinda olib bormoqda, so'ngra 85-daqiqada gegemonlik yo'qotib, "Metallurg"ning tengsiz zarbasini qabul qilishib, mening qishloqdagi uyimning to'shakini to'shib qoldirgandim... ota-bobolarimizning jahli olovda edi, lekin u zahotiyoqlarning nishoni bo'lganimizni his qildik. keyinroqlar yuqoridagi harakatlar uchun "Navbahor"ni yomon ko'radilarmi? na-uh, aksincha — har ikki jamoaning muxlislarini yanada yaqinlashtirib qo'ydi, chunki go'yoki o'yin oxirigacha kim uchun kurashayotganimizni ko'rsatdik. vaqt o'tdi, lekin shunday maydondagi hislar abadiydir — mayli, qachonlargina tirilib qolaveradi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Olmakhuncha, ota-onam bilan "Qalampir"ga kelgan edim, o'zimni kichkina mehnatkashdek his qilib. Navbahor yutganini ko'rib, dadamning qo'lini sinchkovlik bilan qattiq ushlab qoldim — oyoq ostimdagidek, nega shunday qildim? Sababi, maydondan chiqib ketayotgan tomoshabinlar orasida shov-shuv ko'tarilib, birovning gapiga ketdi: "Navbahorning muxlislari shu qadar ko'pmi?" Men kichkina bolakay sifatida haddan tashqari iliq qizdirishlaridan o'zgartirib qo'yganman — "Yo'q, bu raqamlar aytay! Bu Navbahorning xitoy o'yinga o'xshatib yuborgan odamlari!" Shunda barcha omma e'tiborini menga qaratib, ovoz berib g'ayrat bilan: "Hakam, bu bola hali gapirishi kerak!" deb hayqirib yuborganlar... voila, 1996-yildagi haqiqiy Navbahor furiya olovini boshqa darajaga olib chiqdim! 🔥🤣
Oʻsha 96-yildagi "Pomir" ustidan qozonilgan gʻalabaning jarohati hali ham oʻtiribdi—oʻylab qolaman, oʻshani televizorda qaytadan tomosha qilganimda, oʻz-oʻzimni bolakaydek his qildim. Qandaydur, oʻshanda jamoamiz maydonning har bir toʻpi bilan doʻstona suhbatga tushardi—PPDA24 aytganidek, "oʻzi uyalmay, oʻzi bosmay, oʻzi oʻynay" boʻlayotganidek edi. Endi esa oʻsha ruh yoʻqmi, degan savol tugʻiladi. Mayli, vaqt oʻtadi, biroq Navbahorning oʻziga xosligi—xalq bilan maydon oʻrtasidagi bevosita aloqa—uylarning derazalari orqali ham yetib kelaveradi.
xG > hissiyot.
Rostini aytsam, oʻshanda Qalampirda boʻlgandimmi yoʻqmi — juda yaxshi eslayman, oʻsha PPDA24ning ota-onasi bilan kelgan vaqtlarini. Bolakaylarning his-tuygʻularini tinglagan edik: Navbahor oʻzining oʻtkir oʻyin uslubi bilan dushmanlarni ham oʻziga tortardi. Hozir esa eʼtiborli bir gap koʻzimga tashlandi: "oʻzi uyalmay, oʻzi bosmay, oʻzi oʻynay". Deyarli 30 yil oʻtdi, lekin oʻsha "oʻzi"lik hali yoʻqolib ketganmi, deb hayronman. Nega bunday boʻladi? Yoʻllarning oʻtkirligi pasayganmi yoki turnir jadvalidagi yuklamalar oʻyinni maydon egasidan koʻra taktika va oʻzaro kelishuvlarga boʻysundirib qoʻymoqda?