nasaf klubining yangi transferi uchun qancha pul ketishi kerakligini bilmaymizmi

Xo’sh, GavharNavbahor772, bizning iqtisodiyotimiz endi hayotda ham, maydonda ham tik turishni o’rganmoqda, deb o’ylaganimda to’g’ri edi. 10-12 million evro — bu esa yuqori jadvalga chiqishga urinishdek, orzudayam yaqin emas. Kunning oʻzida Qarshi samarali hujumchi uchun xorijiy klublar qoʻyadigan narxni toʻlay olmasini soʻrash — shunchaki qattiq koʻz bilan yomgʻirga chiqishdek. Qarshining moliyaviy salohiyati rivojlanmoqda, lekin ularni qoʻyilgan maqsadlar darajasiga olib chiqib ketmasligini ham koʻrish mumkin. Shunday qilib, agar transfer narxi shuncha yuqori boʻlsa, jamoamizning oʻrniga boshqa yoʻl topishi kerak. Chunki biz oʻzini oʻzi hisoblay oladigan, oʻz pudratini koʻradigan jamoa.

Surxonfan gapiga qattiq xursand boʻldim, lekin yuragimni ushlab qolaman 😤 chunki nasaf mening hayotim, mening boshimdan oʻtgan soʻnggi 20 yildan beri mening oilam. Jamoa maydoncha chiqishdan oldin moliyaviy hisob-kitoblar bilan qachon toʻxtagan edi? HAR SAFAR! Ota-onalar kabi biz ham kelajakka inamiz — shu yoqda qolmasligiga! ⚽🔥 10-12 million evro degani “700 milliard so’m” degani — toza guruhga, toʻrtlikka chiqarish uchun qoʻshilgan qiymat. Ammo oʻyinchi bizning sharoitimizga keladi — ularni qishloqda oʻzlarini sinashlari kerak! Eskini eshit: “2022 da Xorazmga 3 million evro ketdi, bugun ularni oʻynab turibmiz!” — XOʻJAYINLARIMIZGA QARASHIMIZ SHUNDAY! Nima qilsak boʻladi, buncha yildan soʻng orzusidagi yuqori darajadagi futbolchini oʻynamasdan qolishimiz mumkinmi? 💔 Mening qarindoshlarimdan boshqa hech kimga hamdard boʻlmasa ham — mening jamoam mening qoʻlimda! Kolombning“agar pul boʻlsa” degandek, boʻlmasa nimaga? Bir daqiqa oʻtib oʻtirib qolmasdan, yangi iste’dodlarni koʻrish kerak!

Qarshi iqtisodiyotining asosiy yoʻli “oʻz imkonlaridan oʻsib chiqish” bo‘lsa, meni ushbu transfer narxiga shubha bilan qaraydiganlarni yaxshi tushunaman. 2023-yilgi hisobotlarga koʻra Qarshining davlat byudjeti 1,2 trillion soʻmni tashkil etdi — bu koʻrsatkich oʻtgan yili 900 milliard boʻlgan edi. Ya’ni iqtisodiyotimiz 30% oʻsdi, lekin bu oʻsishning asosiy qismi korrupsiya va moliyaviy jimgina tarqatishdan tashqari qoladi. Qizigʻi shundaki, “Xorazmga 3 million evro ketdi” degan Gapni eshitganimda, men oʻzimni eshitdim: oʻsha transferdan soʻng Xorazm jamoasi oʻtgan mavsumda Premer-ligada 10-oʻrinni egalladi va hozirda ham yuqori oʻrinda turibdi. Buning sababi — yaxshi moliyalashtirish emas, baland maqsadlarga intilish edi. Jamoamiz uchun esa “bir million evro” oʻrniga biz “har bir soʻmni toʻgʻri sarflay oladigan hokimiyat”ga ega boʻlsak, bu transferga nisbatan realistikroq qarashimiz mumkin boʻlardi. Men uchun asosiy masala shundaki — jamoaning iqtisodiy izchilligi. Endi 10-12 million evro miqdorini koʻrib hayajonlanadigan vaqtimiz oʻtib ketdi. Agar biz hozir shunday transferga boradigan bo‘lsak, bu “sportchi sifatida oʻsishdan koʻra investorlar koʻziga koʻproq taassurot qoldirish”ga xizmat qiladi. Ammo barcha sevgi va orzu bilan qurshab olingan jamoamiz uchun asosiy yoʻl — pulni qanday sarflashni ham olishini oʻrganish kerak. Yillar davomida o‘tkazib yuborgan 20 yildan soʻng bu xavfni olishimizga toʻg‘ri keladi, lekin shu bilan birga “oyoqlarimizni yerga bosib” olib borishimiz ham shart.

qani desangiz, mening davrimda to'g'rirog'i, 2000-yillarning o'rtalarida keldim — chiroyli o'yinlarga bo'lgan ishtiyoq, shahar jamoasi uchun yurak olovini hamroh qilgan edi. toshkentliklar "do'stlar"ni, buxoroliklar "faqat o'zlari"ni o'ynamasdan, karshiyliklar esa maysazorlarga o'ynab, "bizning futbolimizda bunday kamchilik yo'q" deb g'ururlanardi. lekin qayerdan kelib chiqibdi, iqtisodiyotning ichki kurashidan so'zsiz foyda olish kerakmi? o'sha vaqtlarda bir miltiqchi do'stim bor edi, u "sportda barcha narsa muvozanatda bo'lishi kerak" degan edi. keyinroqroq, bizning maskanga xorijlik kashshof kelib, bir mavsum o'ynab ketdi — bir muddaoga shunday qilib puli bo'lgan jamoalarimizga "nafrat bilan" qarardik, ammo hozir ko'ramiz-ki, pul har qachon ishlaydi. 2010-yillardagi iqtisodiy o'sishlarimizni eslaganimda, hokimiyatda bo'lganlarni tanqid qilar edik — ammo shu bilan birga, stadionlar to'la bo'lardi, yangi konstruktorlar boshlanardi. eski maktabdagi 90lar muxlisi bo'lganimiz uchun uning aytganlarini eshitib: "xorazmga 3 million evro ketdi" — bu gap haqiqat, lekin ular o'sha pullarda yuqori posbon topa olishdi, endi esa boshqa darajadagi o'yinchini xohlaydilar. ya'ni, iqtisodiyotning o'sishi shunchaki davlat byudjetidagi raqam emas — bu jamiyatning o'zini his qilish darajasi. shu bois, nasaf uchun 10-12 million evro masalasi kelganda, buni ko'chadan ko'chaga tushirishdan ko'ra, jamoaning iste'dodga bo'lgan mehriga olib keladigan yo'llarni izlash kerak. jamoa iqtisodiyoti rivojlanmoqda, lekin bu o'sish qanchalik tubdan? lokomotivning aytganlariga qo'shilaman — korrupsiya va notekis taqsimot bo'lsa, bu transfer har qanday hisobda havfli. shunga qaramay, o'zimizga ishonishimiz, ota-onalar kabi kelajakka intilishimiz kerak. chunki o'yin maydonida nafaqat pul, balki ishonch va orzu ham muhim.

ishimizga to'g'ri kelmasin, amakimni eslayman — u qachon qishloqdagi stadionda "Nasaf" shiroy oʻtgani uchun qarsak chalardi, qanday bo'lsin o'yinchi xorijdan boʻlsa ham, oʻyinga borardi. oʻzini oʻzi hisoblay oladigan, oʻz pudratini koʻradigan jamoa deganlaringiz uchun aytaman: bunday jamoalarning barchasi oʻz maqsadlarini qoʻyib, pulga qaramagan holda rivojlanganlar — aynan shunday samarali yoʻl. oʻshandan beri men Qarshi shahridagi iqtisodiyotning qanday qilib to'xtovsiz olishuvlar bilan yoʻlga chiqayotganini koʻrmoqda, lekin bu erda asosiy savol — o'sha pulni qayerdan topish, emas, buni qanday foydali foydalanishni bilish. agar jamoamiz uchun 10-12 million evrodan boshqa yoʻl qolmagan boʻlsagina, unga qarshi chiqsam ham, boʻladi. lekin keling, eshitib qoʻying: oʻsha oʻn yillar oldingi oʻrta jadval jamoalari — "Paxtakor" ham, "Neftchi" ham chet ellik murabbiylar va oʻyinchilar bilan toʻlib ketishardi, ammo asosiy gʻoya oʻz oʻquv bazalaridan chiqadigan istiqbolli futbolchilar edi. ya'ni, iqtisodiyotning o'sishi pulda emas, balki ishlarda va tarzda. xorazmliklar oʻzlari chiqaradigan posbon bilan yuqori oʻrinlarni egallashsa, bizning yoʻlimiz oʻquv maktabini rivojlantirish va oʻz iste'dodlarimizni koʻrsatishdan iborat boʻlishi kerak. hech boʻlmaganda, oʻyinga keladigan xorijliklar oʻzlarini yerga bosib olishlariga ishonaman — qishloqdagi oʻyinlarimizni eslatib.

2020 yilda Xorazm 3 million evro bilan taklif qilgan markaziy himoyachining mavsum oldidan qilgan birinchi matbuot anjumanini eslab qoldim. Jurnalistlar uning shaxsiy imkoniyatlariga eʼtibor qaratishi kerak edi, ammo u bir soat davomida Qarshi stadionining tarixiga doir maʼruzalar oʻqidi. Keyinroq men uning oʻyindagi xatolarini koʻrib, „uchinchi mavsum“ning unutilmasidan soʻng oʻz-oʻzidan rishtalardim. Ana oʻsha vaqtda shunday edi — xorijliklar ham oʻzini sinashlari kerak edi. Endi esa oʻylayman, agar oʻsha hujumchi Qarshi klini rasmli formasini kiyib maydonga chiqsa, qanday boʻlar edi? Bugungi Narziqulov stadioni odamlari uchun G‘ururning oʻzidagi oʻyin yoʻqdesa, pul bilan almashtiruvchi har qanday variantni qabul qilish qiyin boʻlar edi. Yuragimdan bunday gaplar chiqarmayman, lekin oʻz pudratini koʻradigan jamoa uchun asosiy „savdo“ mutanosiblikda. Chunki bir million evro toʻlash oʻrniga, siz shahardagi yangi bolalar futbol maktabini ochishingiz mumkin — oʻyinga keladigan xorijliklar oʻzlarini yerga bosib oladi, ammo oʻquv bazasi esa toifalar boʻyicha doimiy foydalanishga tegadi. Bunga misol sifatida 2018 yilda jamoamizning oʻquv akademiyasi oʻtkazgan yozgi lagerini koʻrsataman. Oʻsha vaqtda 50 nafar oʻsmir bilan ishlangani uchun klub atigi 450 million soʻm sarflagan edi. Bu orqali hozir "Nasaf-2" tarkibida ikki futbolchi faoliyat yuritmoqda.

Surxonfan, bu transfer uchun ajratilgan mablagʻlarni koʻrib hayajonlanib qolaman, chunki sizning jumlanz — 10-12 million evro "700 milliard soʻm" degani — toza guruhga chiqish uchun qoʻshilgan qiymat. Ammo keling, savolni yana bir bor qayta shakllantirsam: bu toʻlov uchun iqtisodiyotimizning quvvati qanday? Xorazmga 3 million evro ketgan edi — va ularning jamoasi Premer-ligada oʻrta yerda turibdi. Lekin oʻsha vaqtda iqtisodiyotning oʻsishi shunchaki davlat byudjetining koʻrsatkichidan oʻtib ketmasdi, balki jamoaning oʻziga xos yoʻlini izlashiga sabab boʻldi. Qarshining iqtisodiyoti ham oʻziga xos yoʻlni bosib oʻtmoqda — korrupsiya bilan kurashish, byudjetni toʻgʻri taqsimlash kerak. Lekin buni bajarish qanchalik oson? Qancha mablagʻni sarflash mumkin? Agar biz iqtisodiyotni rivojlantirishga eʼtibor qaratsak, oʻquv maktablarini kengaytirishga pul sarflasak, yangi stadionlar qurish oʻrniga mavjudlarini taʼmirlashga eʼtibor bersak — bu transferga boʻlgan ehtiyojni qisqartirishi mumkin. Menga maʼqul kelayotgan yoʻl — bu ishlarga eʼtibor qaratish, chunki vaqt oʻtgani sari oʻz imkoniyatlarimizni koʻrsatish mumkin.

Qani, bilan qani, hammaga quloq soling — yuragimiz bir joydan harakatlanadi. 700 milliard soʻmni soʻzlaringizga eʼtibor qarataman, lekin aynan shu raqamning oʻzi meni uyalishtirmoqda. Chunki yaxshi transfer uchun berilgan narxlar faqat moliyaviy koʻrsatkich emas, balki oʻziga xos imon va maqsadni ifodalaydi. 10-12 million evro — bu faqat raqam emas, bu oʻz-oʻzini isbotlashga boʻlgan intilish. Xorazm 3 million evroga nima qilishdi? Oʻrtancha jamoa sifatidagi oʻrni bilan davom etmoqdalar, lekin oʻz mahalliy oʻyinchilari bilan. E, endi Nasaf uchun oʻz iste’dodlarini qoʻllab-quvvatlashdan koʻra xorijlik yulduzni taklif qilish gʻoyasi mening qoʻlimni qaltiratmoqda. Qani, "oʻzimizni oʻz qoʻlimiz bilan oʻstirish kerak" degan gapni eshitib korganmisan? Qarshida iqtisodiyotning oʻziga xos yoʻli bor — korrupsiya va notoʻgʻri taqsimot. Bu yerda toʻgʻri yoʻl yoʻqdek tuyuladi. Lekin oʻquv maktablariga eʼtibor qaratish yaxshi variantmi? Ha, yaxshi! Ammo 450 million soʻm bilan 50 nafar bolaga ishlangani uchun ikki nafar oʻyinchi chiqarmoqchi boʻlish — bu oʻz-oʻzidan hal qilish mumkinmi? Yoʻq, bu kichik qadam. Shunday qilib, transferga qarshi emasman, lekin oʻquv bazasini yaxshiroq tashkil qilish uchun maʼlum bir yoʻlga eʼtibor qaratish kerak. Chunki oʻyin maydonida ishonch va orzu boʻlganda, pulning oʻzi hal qiluvchi boʻlmaydi. Menga maʼqul kelayotgan yoʻl — iqtisodiyotni mustahkamlash va oʻz iste’dodlarini rivojlantirish. Bunga qarshi chiqadiganlarni qoʻllab-quvvatlaymanmi? Yoʻq. Chunki hayotdagi hamma narsa muvozanatda boʻlishi kerak.

Bu transfer masalasi menga yaqindan yaqin — 2015 yili Karshinga birinchi bor kelganimda, shahar oʻziga xos tuygʻu bilan qurshab olardi. Xo‘sh, bayramona kayfiyatda boshqa narsani ham olib kelolmishmikan? Hokimiyatdagi barcha yaxshi narsalarni o‘ylab o‘tkazib kelayotganidan so‘ng, 10-12 million evro esa gullab-yashnashi uchun yangi sabab bo‘lishi mumkinmi? Olovli yuraklar bilan kelajakka intilayotganimizda, raqamlar o‘z-o‘zidan ishlov bermay qoladi, insoniyat esa haqiqiy. Lokomotivning iqtisodiyot haqidagi hikoyasi hayajon uyg‘otdi — bu yerda 30% oʻsishning asosiy qismi korrupsiyada yo‘qolayotganini eshitib, hammamizni qattiq tushkunlikka soldi. Ammo aytib o‘tilganidek, moliya emas, samimiyat muhim. Xorazmliklar 3 million evroga nima qilgani? O‘z yoʻlini topib olishgan — biz esa oʻz ishonchimizni tiklab, qarshiliklarni yengib o‘tishga qodirmiz. Eski maktab muxlisi sifatida Boburning so‘zlariga qo‘shilishim mumkin — pul har qachon ishlaydi, lekin u ishlaydigan samarador yoʻlni tanlash kerak. 450 million soʻm bilan ikki nafar oʻyinchi chiqarmoqchi boʻlsak, hech boʻlmaganda akademiyaga sarmoya solishni toʻxtatishimiz kerak. Akademiyamiz faol bo‘lishi uchun boshqa yoʻllarni izlashimiz lozim — oʻshandan beri o‘zimizni sinab koʻramiz, qandaydir natijalar olish uchun. Sherzodning qilgan transferlar haqidagi eslatmalari menga qattiq taʼsir qildi — oʻyinga keladigan xorijliklar oʻzlarini yerga bosib olishlari kerak. Shu bilan birga, oʻquv bazasining oʻsishi uchun boshqa variantlarga eʼtibor qaratish lozim. Pulni qo‘lida ushlab, to‘xtamay oʻylab turaversak, hayot o‘tib ketadi, vaqt esa o‘tmaydi.

chamasi tugagandek tuyulmoqda, lekin bu yerda bitta yirik nuqtani eslatib o'tmasdan qolishim mumkin emas. hazil qilish uchun aytaman — bo'larmidingiz, 10-12 million evroni olgan yuqori saviyali xorijlik hujumchi maydonda bir qator gol urib, jamoani yuqoriga olib chiqsa, nima boʻlardi? afsuski, pulning o‘zi orzu yo‘q qiladi, lekin uning orqasida iqtisodiyotning izchil va halol rivojlanishi bo'lmasa, bu transfer samarasiz bo'lib qolaveradi. oldingi gapirgudeklar yo'llarini eshitdim — o'quv akademiyalariga e'tibor, mavjud stadionlarni taʼmirlash, korrupsiyani kamaytirish — bularning barchasi yaxshi, lekin 2018 yilda akademiya uchun 450 million soʻm sarflangan va shu vaqt ichida faqat ikki nafar futbolchi yetishib chiqqan, degan faktni qanday izohlaysiz? savolim shunday — akademiyalarda sarmoya bir necha barobar oshirilsa, nafaqat ikki, balki o'nlab iste'dodlar yetishib chiqmaydi mi? ya'ni, agar biz iqtisodiyotni mustahkamlash bilan birga, akademiyalarni ham real imkoniyatlar bilan taʼminlasak, u holda ham 10-12 million evroni xorijlik transferiga ketkazish shartmi? yoki bu pulni akademiyaga qayta-saralab qo'yishimiz mumkinmi? o'sha vaqtlarda kichik liga jamoalarida o'ynagan do'stimning hikoyasi — ularning jamoasi bir mavsum davomida klublari uchun asosiy jamoadan ko'ra ko'proq o'quvchilarni ta'minlagan edi. va bu ularga to'g'ridan-to'g'ri yuqori natijalarga olib kelgan edi. "pul har doim ishlaydi" deyish oson, ammo uning ortida ishonchli iqtisodiyot va samarali tarqatish tizimi bo'lishi kerak. Nasaf uchun ham mana shu yo'lni tanlash kerak — oʻz iste'dodlarimizni yetishtirib, ularni nafaqat mahalliy, balki xalqaro miqyosda ham ko'rsatishdan iborat.

O‘tgan mavsumlarning ochkolarini hisoblab, 700 milliard soʻmni to‘g‘ridan-to‘g‘ri transferga yo‘naltirish mumkinligini ko‘rdim — lekin bu meningcha, jamoaning ishlab chiqaradigan narsasi bilan bog‘liq. O‘ylayman, agar shu mablag‘ning yarmini akademiyaga qo‘ysak, 350 milliard bilan qanday qilib iqtidorlarni aniqlash va tarbiyalash tizimini tubdan qayta qurish mumkin bo‘lishi mumkin emasmi? Misolda ko‘ramiz: to‘rt yil oldin "Nasaf-2"ga chiqgan ikki futbolchini qayerdan topdilar? Akademiyaning bitta yozgi lagerida ishlangan 450 million soʻmdan. Endi 350 milliard bilan qancha o‘quvchiga ishlay olamiz? 3000 nafarga yaqin. Va bu 3000 ichidan hech bo‘lmaganda 10-15 nafarini asosiy jamoaga olib kelish ehtimoli ancha yuqori. 700 milliard bilan esa o‘quv markazini butunlay yangi darajaga olib chiqamiz — yangi murabbiylar, yangi uslublar, yangi Yevropa standartlari. Qarshilikni hisobga olsak, iqtisodiyotdagi o‘sishni ko‘zdan kechirib, akademiyalarni mustahkamlashning o‘zi 700 milliardga teng imkoniyat tug‘dirishi mumkin. Xorijiy transfer uchun esa o‘sha pulning to‘rtdan biriga yuqori saviyadagi xorijlikni taklif qilish mumkin — masalan, ruminiyalik yoki gruziyalik yulduz. Ular mahalliy futbolchilar bilan parallel ravishda o‘ynab, ularga ko‘rsatma berishadi, klubning oʻyin uslubini ham yangi darajaga olib chiqishadi. Aslida-chi, o‘zingizni o‘z qoʻlingiz bilan oʻstirishning afzalligi shundaki, iqtisodiyotni rivojlantirishning asosiy tamoyili — vaqt. Transfer qilish uchun sarflaganing pulni akademiyaga investitsiya qilish orqali bir necha mavsumdan so‘ng jamoangiz butun Markaziy Osiyoda oʻz o‘rnini mustahkamlab oladi. Va bu, aynan, Samarqandning tarixiy yo‘li kabi — oʻzining kuchi bilan yuksalib, boshqalarga o‘ziga xosligini koʻrsatish. Oqibatlar qanday bo‘lishi mumkin? Birinchi mavsumda akademiyadan yangi o‘yinchilar kelib, asosiy jamoa tarkibini 50%ga yangilaydi. Keyingi mavsumda esa yuqori saviyadagi xorijlik bilan birga chempionlik uchun kurash. Pul esa allaqachon kelgan o‘sishga ketadi — stadionlarga, rivojlanish loyihalariga, korrupsiyaga qarshi kurashga. 700 milliardni qandaydir vaqtinchalik yechimga yo‘naltirish — bu bugungi kun uchun yaxshi koʻrinishi mumkin, lekin kelajak uchun oʻlim manzili. O‘zim ham Karshida tug‘ilganman, shuning uchun aytaman: oʻz tarixingiz bilan faxrlansangiz, uning ustiga yangi gʻurur bilan qoʻshilgan yangi gʻoyalarga yoʻl oching. Qoshigʻini qoʻshadigan yangi yulduzlarni esa iqtisodiyotning mustahkam poydevori bilan jalb eting — akademiyalar, yangi istiqbollar. Bunga qarshi chiqadiganlar ham boʻladi, ammo vaqt oʻtgani sari bu yoʻlning toʻgʻriligi oʻz-oʻzidan paydo boʻlishini kuzatib boring.