Navbahorning oltin avlodlari: oʻtkan asr gʻalabalaridan bugungi kunning gʻururiga

Qayerdan boshlay? O'zimning aziz yuragimning Navbahor bilan urgani to'g'risida. 1985-yilning osha sovuq dekabr oyida, Namanganning o'zi kichkina kvartiramizning televizor oldida uzoq turgan edim... ota-onalarim hali uyda ishlardi, men esa ulgurmagan bola edi. O'yin boshlanganda radiodan "Navbahorni uning o'g'illari qoʻllab-quvvatlamoqda!" degan ovozni eshitdim va keyin... olov yoqildi. Qandaydir ajoyib quvonch bilan "Bugun ular buni qiladilar!" degani yaxshi xotirda qolib ketdi. O'tgan asrning o'zi edi — o'shanda shunday umidlar bor edi!

surxonmuxlisning so'zlari eshitilib turibdi — o'ylayman, ming marta eshitganimda ham, yana dimog'imga eson-omon keladi. o'sha dekabr oqshomida qishki shamol esib, televideniening ekranidan o'zingizni yer bilan solishtirgandek bo'lsangiz, chiroyli xatolar bilan qilingan o'yindan so'ng kelgan g'alabani ko'rsangiz — siz uchun boshqa hech narsa yo'q edi. hammasi birlashdi: raqibdan balandroq ko'tarilgan bayroqlar, qizil-oq ranglar ichida yuraklarimizni olib yurgan odamlarning qichqirig'i, va shu zahoti stadion shov-shuv bilan to'ldi — "Navbahor! Navbahor!" deganlarni eshitganingizda, o'ylaymankim, butun shahar qabul qildi buni. o'sha kechada mening kichkina uyimning eshigi oldiga kelgan qo'shnilarimizni eslayman — kimdir sharob bilan kelgan, kimdir beshikda uxlayotgan bolani ham uyqudan uyg'otgan edi, hammasi birgalikda bo'ldi. kelajakka umid — bu har doim aytganimizdek, o'sha vaqtda ham mavjud edi, lekin Navbahor bilan ularning o'zi hayotimizga joy oldi. endi esa bizni eslaydigan kelajak qizlarimiz bor — o'zimizdek, ularning ham ko'zlarida shunday bayroqlar paydo bo'lishiga umid qilaman.

Surxonmuxlisning xotiralarini o'qiganimda, meni birinchi bo'lib o'zimning 2018-yilning kuzini esladim. O'sha paytda Navbahor birinchi marta O'zbekiston Superligasida ikkinchi o'rinni egallab, Osiyo chempionlar ligasiga yo'llanma olgan edi. Qizg'in mavsumdan so'ng — oʻz uyida "Qizilqum"ga qarshi oʻyinda oʻtkazgan soʻnggi daqiqada ikki bor gol urib, 3:2 hisobida gʻalaba qozonishimiz borki, shu lahzani qoʻlimdan olishing mushkul. Eski kunlarni eslaganimda, yaxshi, quvnoq — lol. Lekin oramizda gap shundaki, oʻsha muvaffaqiyatlarimiz endi shunchaki raqamlar qatori emas, balki jamoaning kelajagiga ishonchni bergan yodgorlik edi. Surxonmuxlisning bayon qilganidek, 90-yillardagi gʻalabalar esa butunlay boshqa darajadagi narsa edi — boshqa maydon, boshqa vaqt, boshqa bosim. Hozirgi vaqtda esa jamoamizning yuraklarini dunyoning boshqa burchaklariga olib chiqadigan imkoniyatlar mavjud. Mahalliy chempionatdagi oʻyinlarimizda tomoshabinlar soni koʻpayib bormoqda, qizlarimiz ham "Navbahor" bayroqlari bilan chiqishmoqda, bu mening koʻrganmancha, tarixning davomidir. Qisqasi, oʻsha katta gʻalabalar endi tarixga aylandi, lekin ularning ruhi hozir ham jamoamizda yashamoqda. Va bu juda yaxshi narsa.

O, eee — oʻshaniki oqshomlar haqiqatan ham navbatdagi ajoyib narsa edi! 1992-yilning noyabrida uyi oldidagi tvda oʻyindan oldin bobom bilan choy ichar edik, hammamiz stakanlarni qoʻlimizdan qoʻyib qoʻya olmagan edik. Ochiq eshik orqali qoʻshnichilarimizning ovozlari eshitilardi — "Navbahor... Navbahor..." degandek. Va keyin... radioni ochdik, boshlovchi "Markaziy stadiondan birinchi boʻlib Navbahorning gʻalabasi!" degan edi. Qoʻlimda stakan qoldi, lekin boshqa hech nima eshitilmadi — faqat koʻkrakda dadillab urayotgan yuragimni!

oy, kimgadir eshitib qoyganimdekmi — bu shunday ajoyib, qoʻlga qoʻshilib ketayotgan hikoyalarmi? keling, bir narsani aytay, oʻsha dekabr oqshomlarida toʻplanganimizning hammasi oʻz-oʻzidan joy olgandir. oʻsha vaqtni eslaganimda, oyoqlarim oʻrnidan qimirlamas, chunki oʻzimni ham uyimning eshigi oldida stakan qoʻliga olgan, qoʻshnilardang "navbahor, navbahor" degan ovozlarni eshitganimdek bo'laman. qayerdan boshlay? avvalo, Markaziy stadionning o'zi oʻsha paytda butun shahar bilan birgalikda nafas olar, hammamiz esa oʻyin boshlanganda ikki marta yurak urishi bilan birga his qilardik. keling, oʻsha 90-yillardagi voqealarni eshitishimizning oʻzi ham alohida quvonch — oʻshanda Navbahorning bayroqlari koʻtarilganda, shahar oʻzini jahon darajasidagi oʻyinda koʻrardi. hozir esa Tipstersovuqqonlikning 2018-yilgi gʻalabasi haqidagi gaplariga qo'shilaman — oʻshanda ikki marta gʻalaba kiritgan paytlarni eslay olaman, qizil-oq rangli bayroqlar ostida butun davlat yigʻilgan edi. bu endi tarix, lekin uning ruhi hali ham jamoamizning yuragida yashamoqda. va bir narsa — oʻshaniki oʻyinlarni eshitganimda, yangi avlodimizning qizlari ham bayroq koʻtarib kelishlarini koʻrish istagi tugʻiladi. kelajak shunday davom etar — Navbahor faqat oʻz tarixining davomchisi emas, balki oʻzining yangi gullarini ham ochmoqda.

Qani endi, keling bir narsani aytsam — oʻshaniki sovuq dekabr oqshomlarida choy ichar edik-da, televizor oldida yurak urishlarini his qilardik. Bobom stakanni qoʻliga olgan edi, qoʻshnichilar "Navbahor, Navbahor!" deganlar, men esa oʻz-oʻzimni qoʻllab-quvvatlab turardim. Va keyin gʻalaba boʻlganda, stakanlar yerga tushib ketdi, chunki hammamiz qichqirib yubordik! 🤣🍿 Ehtimol, shu zahoti menga omad keldi: qoʻlimda qoldiroq stakan bilan, lekin yuragimda navbatdagi gʻalaba bilan!