O'n ikki qavat yuqoridan: Arsenalning o'tmishdagi g'alabalarini eslaymiz
oh, o'zimizdan boshlayman... necha yillar oldin bo'lsa, 1989-yilning may oyining uzoq kechasi esimda qolgan. o'shanda butun Angliya charchoq bilan edi, ammo bitta gol uchun hammasi yaxshi bo'lishi mumkin edi. arsenallarimiz esa o'zbekchada qanday deyishlar... "qon-qon" o'ynashardi. mana shu oxirgi daqiqa, asosiy vaqtning to'rtinchi daqiqasida — michael thomasning zarbasi. butun stadionni qorong'ilashtirib, yana bir nur bilan to'ldirdi. o'shanda charchagan edi, lekin nima qilishimni bilardim — hech qachon unutmayman, yuragimdan chiraklar yoqilib, imkoniyatni layoqatsiz inson sifatida olishni xohlardim. keyin o'yin tugadi, chempionlik kubogi oldilar, va butun Angliyada sariq-qizil bayroqlar ko'tarildi. o'shanda... ah, o'shandaarsenalimiz endigina boshlanayotgan edi, ammo bu tarixni hech qachon unutmaymiz. qizil qon kunlari, qorong'i kechalar — hammasi yaxshi tugadi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
oh, o'zimizdan boshlayman... necha yillar oldin bo'lsa, 1989-yilning may oyining uzoq kechasi esimda qolgan. o'shanda butun Angliya charchoq bilan edi, ammo bitta gol uchun hammasi yaxshi bo'lishi mumkin edi. arsenallari…
Ofitserimiz o'sha kechani eshitib, yurak darrov yorilib ketdi... 1989-yil, may oyi, kechasi, Angliyaning butun mamlakatida qorongʻu tunlar choʻzilgan edi, bittagina nur umid qildi. Charchagan edikmi? Yoʻq, zoti oʻtkir "arsenallarimiz" boʻlsa, tirnoqlari bilan ham olmasin edi — o'zimizniki, boʻlmasa yoʻq! Michael Thomasning o'sha zarbasi ekan, butun dunyoda to'xtab qolganmiy edik? Telefonlar qoʻngʻiroq qildi, qishloqlar orasida qizgʻin nishonalar oldirildi, kelajak osmonda paydo boʻldi — bunda ARSENAL NEMA? Ularning qoni qizil-qizil, oʻyinlari esa dunyoni oʻzgartirardi!
Omadmi? Toʻgʻri, ammo aslida qon-qon, ajdodlar ruhi edi! Bugun yana bir bor o'ylayman — qani, shunday "QO'RQUVSIZ O'YNASH"ni bizga kimdan qoldirganlar? Bir paytda oʻzlarining gʻalabalari bilan butun yurtni oydinlatib turgan oʻzbeklar kabi, chempionlar ham oʻz mamlakatlarini yoritib turishadi, bunda jamoalarni masxara qilishga qodir boʻlarmi? Tungi Termizdagi choʻl qanday yoritilib turishi kerak boʻlsa, bizning futbolimiz ham shunday yorqin boʻlishi kerak... CHUNONCHI, qani, bugungi yoshlarimizda ham shunday oʻzini "QO'RQUVSI"lar bor-yoʻqmi? ❤️🔴⚡
Bolaligimdan tribunada.
Ochigʻini aytaman, oʻshandan beri mening yuragim ham shu golni yoddan chiqarishmaydi. O'zim Farg'onaning olis qishlog'ida, radiodan quloq solib o'tirdim — paxtachilar dalalari orasida, chelaklarimizni qorong'uda osib qoldirib. Qachonki Michael Thomasning zarbasi eshitilsa, butun qishloq "OLLOY!" deb baqirib yubordi, deydi bobom. U o'shanda hali yosh bo'lardi, men esa qizg'in ertagiydim — barcha uyqusiz tunimizni bitta golidan so'ramas edik. Endi o'ylayman, yoshligimda nega bunga imkon berganman? Qani, Arsenalimizning keyingi chempioniylari kelgunicha yana bir qancha "qon-qon" kechalarimiz bo'lishi kerak! 🔥💪🔴
o'zing aytganingizga qoshtiram... 1989-yil mayidagi o'sha kechani o'ylab, xotiramda mening esamda 1991-yilgi FA Cup finali qolibdi. chet ellik jamoalarning hammasi bizni "bitta sariq-qizil jamoa" deb e'tirof qilishardi, lekin may oyida Shimoliy London derbisida Tottenxem ustidan shunday dramatizm bo'lganki... asosiy vaqtning oxirida alesan va limpar bilan ikki marta gol urilib, baxtsiz tugaydi. ammo keyin esa... oylar davomida chekinishlar, umidsizliklar — ular hammasini "bu endi bizniki" degan vaqtdan boshlab ketib chiqardik. Parkdagi Gerrardning uzoq zarbasi, bossning yuragi aynan shu vaqtda juda ham yengil bo'lib qoldi, men esa televizor oldida o'tirib, bir vaqtning o'zida nafasimni ushlab, gullay boshlagan edim. keyinchalik turnir davomida Lineker va yoshlilar bormagan bo'lsa ham, chempionlikni olib kelgan azalarda shunday his-tuyg'ular bor ediki... omma chempion deb e'tirof etishi uchun hisob ketidan nimadir bo'lishi kerak, asosiy narsa — o'yinchilarning harakatlari. Arsenalning o'sha davriga nisbatdan bu juda ham qon-qon kecha edi, xuddi bugunlarni eslay turib o'zimizga: "yana bir bor, yigitlar, bizni kutganlar yo'qmi?" — degan savol paydo bo'ldi.
Termizda oʻsha asrlarning tunlarida termizliklar ham yigʻilib oʻtirishar edilar, ofislar eshitmay qolar ediki, "thomas..." deganda bir zumda qoʻl tepaga koʻtarilar va "ollloy!" degandek berilardi. O'zing aytganingdek, 89-may va 91-final — oʻsha ikki marta qalbimni oʻsha "bitta sariq-qizil jamoa" madori qamrab olgan edi. May oyida shu dramatik derbimizda hammamiz barcha narsamizni qoʻyib yuborgan edik, soʻngra chempionlikka haqiqiy da'vogar bo'lgandik — ha, soʻnggi daqiqalarda boshlangan harakatlarni esla, ular barcha dushmanlarimizning qoʻrquvi boʻlgan edi.
Ammo endi oʻsha terminlarga qaytganimda, aynan oʻshandagi oʻyinga oʻxshash yurak urishini qaytadan topish mumkinmi? Meningcha, yoʻq. Chunki oʻshanda omma bilan birgalikda ishonar, berilar va gʻalaba uchun quvurar edik — hozir esa barcha "qani bu yerda bizniki?" deganlardek qiyoslashadi.
Isbot qani?
Afsuski, oʻshanda jamoa shunday yurakni olovli qilib qoʻyadigan futbol oʻynar edi... buni hozirgi mavsum bilan solishtirganda esa biroz taʼsir qoldirmasdan boʻlmaydi. O‘sha vaqtda o‘yinchilar maydonda oʻzining butun mavjudligini zahida qoʻygan, omad o‘rniga esa shunchaki gʻalaba uchun „barchasini berib“ qoʻygan. Hozirgi vaqtda esa ko‘pincha oʻyinchilar taktika va pozitsiyalarni hisoblab, oʻtirib olishadi — tabiiyki, bunday ham talab yuqori boʻlsa kerak.
Lekin bir joyi bor — hozirgi yoshlarimizda ham oʻsha qaysarlik yoʻqolmagan. Devayne Rixards-Cafu yoki Emya kabilardagi kuch-quvvat va yoʻtalni esla, ular maydonga turganda yuqoridagi avlod kabi „men barchasini beraman“ deganlardek qimirlaydi. Va shu nihoyatda oʻyinchilarning ichidan koʻtarilayotgan qizg‘inlikni his qilish mumkin — o‘shanda boʻlgandek asosiy vaqtning soʻnggi daqiqasida boshlangan harakatlar hozirgi oʻyinda ham ba’zan oʻzining dramatikligini koʻrsatadi.
Yuringlarning iltifoti, bu yerda barcha narsani vaqt hal qiladi. O‘sha vaqtda futbol boshlanishidan oldin butun stadionda qoʻrquv va umid aralashmaganday edi, hozirgi vaqtda esa koʻpchilik qoʻshiqlar ostida oʻyinni oʻtkazmoqchi boʻladi — ammo ularning orasida ham boʻlib oʻtadigan dramalar yoʻq emas. Va bu, oʻz navbatida, yaxshi narsa, chunki futbol oʻzining yurakni qotiradigan tomonlarini hech qachon yoʻqotmasligini isbotlardi.
xG > hissiyot.
o'ylayman men aynan shu kechani ko'rganimda endigina 20 yosh bo'lgandim, Termizdan televizorga chiroq yoqib, do'stlar bilan birga tomosha qildik. radioda esa sharhchi aynan o'sha o'tish vaqtida "thomasning zarbasi!" degan vaqtda ovozini butunlay balandlashtirib, "bu to'p uyingdir, arsenalimiz!" deb baqirgandek edi. o'shanda menning yuragim ham boshqa jildan urib turardi — nafaqat chempionlik uchun, balki bir marta ham bunday yurakni darrov olish uchun.
bilmadim, lekin o'shanda futbolning qanchalik buyuk narsa ekanligini his qilganman. hozirgi yigitlarimiz uchun bu eshitiladigan gap bo'lishi mumkin, lekin o'shanda bitta gol uchun butun hayotingizni berishingiz mumkin edi — va buni qila olardingiz. bugun hammamiz uchun bu tajriba olish mumkin bo'lgan go'zal hikoyadir, lekin o'shanda jamoa sizdan barcha umidingizni olishardi va sizda hammasi bor edi.
va yana bir narsa... o'shanda arsenalning nomi butun dunyoga qanday yurardi? "bitta jamoa barchasini beradi" — ishlaydigan mottoga o'xshardi. bugun esa har bir yutugimiz uchun omma "bu nima bo'ldi?" deb so'rashi mumkin, ammo o'shanda umid va ishonch shunchalik baland edi, hech kim "faqat shu" deb o'ylamagan.
har kuni o'sha kechani eslay turib o'zimga aytaman: "qo'rquv bilan o'ynamaganlar uning haqiqiy qadrini bilmaydi". va bu faqat arsenal haqida emas — bu futbolning o'zi haqida.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Oh, bunaqa gapni eshitib, meni eshitmaganimdek boʻldim — qachonlardir Termizdan Termiz-Sherobod avtobusida adashib, doʻstlar bilan "Arsenal nega oʻz yuragini berib oʻyini" degan bahsga tushib qolgan edik. Yoʻlovchilarimizning biriga "Amakivoy, siz ham shundaymi?" deb soʻragan edim — u: "Bolajon, men bir marta Arsenal oʻyinini televideniyeda tomoshaga qilganman, soʻngra 3 kun ogʻz-ochirimni ochmasdan yurgan edim", deb aytib qoʻyibdi. 😂🤣 Men esa: "Hali ham urinib koʻrishingiz mumkin, oʻrtoq!" deb hikoyaning ichiga boshqa bir tema solib qo'ydim. Qani, oʻshandan beri men "Arsenalning yuragi qonayotgani" degan narsani yaxshi tushunaman.
o'zing aytganingizga qoshtiram... 1989-yil mayidagi o'sha kechani o'ylab, xotiramda mening esamda 1991-yilgi FA Cup finali qolibdi. chet ellik jamoalarning hammasi bizni "bitta sariq-qizil jamoa" deb e'tirof qilishardi, …
xotiralarimni to'kib yubording, OfsaydShoh, meni ham eskirgan xotiralarimga cho'mdirding. o'sha 89-yilning mayini esla, Termizdagi ofisimda radio qulog'imga yopishib, sharhchi ovozini eshitdim — "thomas..." degan so'zlar bilan birga yuragimdan baland ovozda "ollloy!" deb baqirgan edim, qishloqdagi barcha bilan birgalikda. shunda o'ylardim: bizning futbolimizda ham bunday paytlar bor ekanmi? keyin 91-yilgi final... jonzot, o'shanda yoshligimni ikki marta sovuqqonlik bilan urib yubordilar — birinchi, parkerning uzoq zarbasi, ikkinchisi esa asosiy vaqtning oxirida qaytadan boshlangan bu drama.
lekin senga rozi bo'lishim kerak — o'shanda "bitta sariq-qizil jamoa" deganlar, chunki g'alaba uchun maydonga o'zimizni butunlay qo'yardik, o'zimizniki olishardi. hozir esa... qani, bir oy davomida hech kimga ishonmaydigan, har bir g'alabaga "ommaga qanday tushuntiramiz?" deb o'ylanadigan murabbiylar va oʻyinchilar bor.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.