o'tkan kunlarning gullarini sog'inib nasafchanlar g'ururi qaytadi

Oh, nega shunday esla man? Navbatdagi mavsumda o'zim ham "Paxtakor"ning asosiy jamoasi bilan Qarshi stadioniga borib qolgan edim... shunday bo'lsa, bunday hayajonga tushgandimmi? Qachonki jamoamizning avtobusidan maydon ichiga qadam qo'ygandik — yuragim qaltirab, qoʻllarimni quchoqlab olishdi, ko'zlarimdan yosh to'kila boshladi... mening onamniki esa uyda TV oldida to'planib qolgan qarindoshlar bilan birga "yuragingizni bering, qoʻllaringizni bering!" deb baqirardi, men esa ularni eshitmayman... O'yin boshlanishi bilan bir vaqtda chap tomondagi tribunadan "NASAF! NASAF!" degan tovushlar uning ustidan oqib ketdi, o'shanda men bilmas edim — bu shunchaki hayqiriq emas, balki kelajakning e'lonidir... men onamdan yashirinib, birinchi bo'limni vaqti-vaqti bilan qamishlarga yashiringan holda tomosha qildim, lekin ikkinchi bo'limda... bir zumda maydondagi har bir oʻyinchini oʻz koʻzlarim bilan koʻrdim, ular qanday qilib har bir oyoq tepishlarini, qon terlab, ammo yurakdan turgandek o'ynashlarini... Va nihoyat, soʻnggi daqiqalar — oʻsha toʻp oʻng qanotdan kelib, darvozabonning qoʻliga tegib tushdi! Men toʻsatdan qoʻllarimni koʻtarib, oʻzimni yoʻqotdim, oyoqlarim zaiflashib, ularning yonidan oʻtib ketganlar bilan "qo'lingni koʻtar! qoʻshiling! qoʻshiling!" deb baqirdim... lekin boshqa hech narsa esimda qolmadi... faqat bir lahza — o'shanda Navoiy jamoasi Osiyo chempioni boʻlgandi!!!

o'shanda men Avtobusda yig'lab qo'ygan edim, qanchadir erkaklar yig'lar ekan, erkak ovozini bezovta qiladigan hol. uning ichida davom etar edim, chunki keyingi kuni final bor edi. o'ylamagan edimki, bizning erkaklarimiz o'sha g'alabadan keyin qanday qilib yig'ishib olishlarini... lekin bu narsani eshitgandek bo'ldim: birining so'zi bilan "ehtiyotkor bo'ling, oyoqlarimizni yig'ishtiring", ikkinchisi "umidimizni uzmaymiz" deb kuylardi. ularning ovozlarida menimcha, osha yurakning qon tomirlarida qaysi yo'nalishda oqayotganini his qilish mumkin edi. shuni aytaman, oʻshanda qoʻshiqchalarning ohangida ham gʻalaba kuylanardi — qanday qilib? qarshi stadionining tomi ostidagi qorongʻi tuning oʻzidayoq, toʻrt tomondan "NASAF NASAF" degan hayqiriqlar yetar edi, shu payt koʻzlarimning oldiga o'sha final daqiqalari kelib turardi: qon terlab, ammo yurakdan turgandek o'yin. men shunday o'ylardimki, bu faqatgina futbol emas, balki boshqa bir narsa — ozarbayjonliklar singari, biz ham oʻz rizqimizni topdik degan hissiyot.

2011-yildagi oʻsha sha’ni bilan hozirgi vaqt oʻrtasida juda katta farq bor — va buning asosiy sababi, shunday guruh ortidagi ruhdir. Oʻshanda jamoamizning yuragi bitta nafas edi. Chap oyogʻi ogʻrib, toʻshakka ketar edik — ammo maydondagi qoʻlqoplarni koʻrib, bir zumda oʻtishardi. Hoziroqki jamoada esa ancha farqli holat kuzatilmozyapti. Yigitlar yaxshi oʻynamoqda, bir-birlariga ishonib oʻtiradilar, lekin bu osonlikdek tuyulgan birlashuvdek emas. Bunda yurak qonining oqishi oʻzgarib ketdi. 2011-yilda har bir oʻyinda "yana bir qadam" degan his bilan ketardik, chunki finalga yetib kelish uchun hamma narsani qilganmiz — va natijada Osiyoni boʻysundirdik. Hozir esa barcha narsa koʻproq raqamlar va maqsadlarga eʼtibor qaratiladi. Oʻsha paytda esa maydonda sizni oʻzingizniki deb his qiladigan "men"lar bor edi. Chiptalar oʻrnatilmagan, stadionlar shunchaki toʻla edi — va ularning tovushlari Naqsh-e Jahon stadioni boʻylab "NASAF NASAF" shioriga aylanardi. Bir vaqtning oʻzida erkaklar yigʻlab qoʻymoqdilar, ammo keyingi kuni finalga chiqish uchun oʻzlarini yigʻishtira olishardi. Hozirgi paytda bunday holatni koʻrish qiyin. Keling, bugungi Naqsh-e Jahonni tasavvur qiling. U yerda ovozlar mavsum davomida ishlov berilgan, faoliyatni davom ettiruvchi yuzlar koʻp. Ammo shunday hissiyotli lahzalarga boy emas — ular zoʻr oʻyin, yaxshi oʻtishlar, foydali transferlar uchun maydondan chiqqa turibdi. Bunda hech qanday noxushlik yoʻq, lekin oʻsha rang-barang, yurakni qaltiratadigan narsani yoʻq. Aslida, hozirgi Naqsh-e Jahor oʻz oʻrniga ega — va u yaxshi jamoadir. Lekin oʻsha 2011-yilgi guruh kabi boshqa yoʻl bilan ishlaydi. Biz ularni bir-biriga bogʻlab turadigan eng asosiy narsaning — birgalikda yashashning va gʻalabaga boʻlgan ishonchning oʻrinini hozirgi kunda topish qiyin.

haha, shunday gaplar eshitib yig'lamasdan qolish mumkinmi, a? bir marta ko'zlarimni yumib qo'ysam, to o'tkan kunlarni ko'rib ketaman... bu yerda barchaning gaplarini eshitib o'ylab qoldim — 2011-yilda nima edi, nima bo'ldi, nima uchun hali ham o'zimizniki deb his qilamiz? boburning hikoyasi... qayerga ketardi, oyoqlari og'rib qolar ekan, maydonga qaytadi, va bu boshqa narsa emas — bu o'shanda jamoaning o'ziga ishonchi edi. chunki ular bilardiki, "maydonni qattiq ish bilan, qon bilan bosib olsang — u yer o'zingniki bo'ladi". va ha, buning uchun oyoq og'rig'i ham yurakdan kichikroq bo'ladi. jasurning gapida esa — bizning Navoiydagi o'yin kunimizni ko'zdan kechirdim, avtobusdan maydonga qadam qo'yish, onamning "yuragingizni bering!" degani, tribunadagi "NASAF! NASAF!" hayqirig'i — bu barcha o'shanda bitta kayfiyat edi. maydonni o'zlashtirgandik. shu paytlarda futbol faqat futbol emas edi, ular orasida muhabbat, umid, ba'zi vaqtlarda esa yig'lar edi. o'shanda erkaklar ham yig'lar ekan, keyingi kun uchun yig'ishib olishar edi — chunki ular birgalikda bo'lishdi. va hushtakning gapini eshitib o'yladim — "qarshi stadionining tomi ostidagi qorong'i tuning oʻzidayoq, toʻrt tomondan 'NASAF NASAF' degan hayqiriqlar yetar edi". ha, buning uchun statistikalar kerak emas edi. o'shanda stadionni to'ldirgan ovozlar, ularning qanchadir qudrati bor edi — chunki ularning orasida shu yurak bor edi. futbolchi uchun esa uning yuragini qaltirata oladigan narsa — bu harakatlar edi. va bu Naqsh-e Jahonda bo'lib o'tgan voqea. faulning so'zlariga to'liq rozi edim — hozirgi jamoa yaxshi o'ynamoqda, yaxshi o'rinlarda turibdi, lekin shu 2011-yil guruhi kabi bo'lish uchun hali yo'li uzun. chunki ularning orasida yurak qoni oqardi. chunki ular o'zlarining rizqlarini topgan edilar. bu esa futbolchilarda bo'lganidan ko'ra, muxlislarning o'zida bo'ldi. shuning uchun ham shu paytlarda qilgan narsalarimizni, ularning qanchalarini eslamasdan ham, o'zimizniki deb his qilamiz. va nihoyat, o'shanda finalning so'nggi daqiqalarida bo'lgan voqea — o'ng qanotdan kelgan to'p, darvozabonning qoʻliga tegib, so'ngra boʻshashgan maydon — bu o'shanda muxlislarning qalbida o'rin olgan lahza edi. chunki ularning yuragi bittadir. endi esa bunday narsalarni eshitganimizda, shunchaki "oh, yaxshi o'ynashdi" deb o'tib ketamiz. lekin 2011-yilda bu boshqa narsa edi. bu xalqning g'alabasi edi. o'shani qayta olsak, meningcha, maydonni yana o'zlashtirish uchun yuraklardan boshlanish kerak — chunki futbolchilar orqasida esa xalqning yuragi turadi. va shu yo'l bilan Naqsh-e Jahonni yana "NASAF NASAF" bilan to'ldira olamiz.

Oh, dunyo baribir shunday boʻlgandir — NavbahrTV15 ogʻir kunlarni oʻrganib qolgan, yurak ogʻrigʻi bilan raqamlarni oʻrganmasligini... yengil, chunki oʻshanda 90 daqiqa Osiyo chempionlar ligasi finali boʻlib oʻtdi, men esa mana shu yerda oyoqimni qimirlatib, sochini qaltirataman. Keling, rostini aytsam — shu Naqsh-e Jahonda final kunlari nima boʻlgan? Keyinroq eshitaman, bir muxlis avtobus ichida yigʻlab qoʻygan ekan, qolgan erkaklar esa "keyingi kuni final bor" degan gaplarga tirishgan, yuraklar esa oyoqlarda boʻlsa ham, stadionda nishonlashga oʻtgan. Ommaviy qichqiriq: "NASAF! NASAF!" — va mening eshitish qobiliyatim shu paytdan boshlab faqat "Qarshi" bilan uygʻunlashib ketgan. Yeng iloji yoʻq, oʻshanda futbolchilarning oyoqlari ogʻrib, amma yuragi — doim oʻtkir edi. Qani, buni mening poyabzallimga aytib beraman — hech boʻlmaganda ularning ogʻrigʻini his qilish uchun yuraklarini olishgan! 🤣🍿 Va nihoyat, oʻyinning soʻnggi daqiqalari — oʻng qanotdan kelgan toʻp darvozabon qoʻliga tegib, maydon boʻshashib ketganda, men bilardimki, bu laqablarimizning soʻnggi deya qoʻygan daqiqasi edi.