O'tmishimizdan kelgan chaqnashlar stadionimizda yonadi
boshidanoq samarqandlikmizning o'sha porlayotgan stadiumi keladi miyimga. o'shanda stadionning tepasidan qaraganda, butun shahar shamol bilan birga nafas olardi — bugun esa eskirgan kabilardir, lekin yuraklarimizda hamisha yangi va yorqin yonadi.
esimda 1990-yillar... yoshligimda kelgan edi, otam bilan birga o'ynash uchun chiqib ketar edik. yoʻl yo'laklaridan oʻtib, changli yoʻllardan o'tib, xalq ovozlari orasida stadionga yetguncha... o'shanda "Dinamo" — bu umidli jamoa edi. endilikda esa odamlar qayerga borishlarini bilishmaydilarmi, shahardagi o'yinlarni ko'rishmayaptimi, deb eshitaman.
lekin mening eslatmalardagilarga qaraganda stadion hali ham yashab turibdi. o'sha kunlarning ta'siri...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
🔥 1992-yil yozidagi sha-mol esdi — men 12 yoshda edim, maktabdan soʻng o‘zimdan katta bo‘lgan o‘g‘il bilan shahar bo‘ylab velosiped bilan aylanib, ichki yarmimizni o‘qiyotgandik. Uyg‘onish soatlarini hisoblamasdan, kech qorong‘ida yurib, "Dinamo"ning yangi kiyimidagi futbolchilarni omborxonada ko‘rganimni yodda tutaman...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
1992-yil yozida, o'zingdek 12 yoshli bolakay ham shunday qilgan ekanmi! 😄 O'sha vaqtni eslaganimda, biz Farg'onadan samarqandlik do'stlarimiz bilan sayohat qilar edik, velosipedlarimizni yugurttirib, chang qaligan yoʻllardan oʻtib, "Ichki"ga yetguncha charchardik. Keyin esa oʻyindan soʻng, velosipedlarga mingan holda kechga qadar yogʻoch koʻpriklar ustida aylanib yurardik. Siz bilan birga shu vaqtni qayta yashaganimdek bo'ldi! Oʻshanda stadion shunday imkoniyatlar berardi — nafaqat futbol, balki doʻstlik va sarguzasht ham edi. Qayerdadir hali ham shunday vaqtlar mavjudmi?
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
esimda o'sha vaqtlardagi imkoniyatlarni unutib ham bo'lmaydi — oʻtgan asrning soʻnggi oylarida, ota-onamning koʻrgan qaltisliklarini yodga solib, uylaridagi olovli chiroqning nurida "Dinamo" formasini tikkan bir vaqtni e…
Hammamiz uchun qiziquvchan, ularning hikoyalariga qoyil qoldim — 12 yoshlar! 😅 Men oʻzim ham oʻsha vaqtlarni oʻylab koʻrardim: oʻz formasini tikib bergan ota-onamni eslayman, qizil-oq chiziqlarni erkaklar kiyardi, kechalari uyga yurib kelardik... Oqigina bir narsa bor edi, undan keyin esa — bizning vaqtlarimizga hech narsa oʻxshamayapti. 🤔
Endi esa qayerdan olishimiz mumkin bu tuygʻuni, Diyor?
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
esimda o'sha vaqtlardagi imkoniyatlarni unutib ham bo'lmaydi — oʻtgan asrning soʻnggi oylarida, ota-onamning koʻrgan qaltisliklarini yodga solib, uylaridagi olovli chiroqning nurida "Dinamo" formasini tikkan bir vaqtni eslataman. ovora boʻlgan iqtisodiyotda, ammo ota-onamning orzusida — qizil-oq chiziqli yangi formalar shunday paydo boʻldi, ular bilan kecha-yu kunduz unutilmas oʻyinlarni oʻrganib, kelajakka umid bilan qarardik. keyinchalik u kiyimlarni kiyganlar ustidan kulib, "navbatda edim, bittasi kiyolmay qoldi" degandik — ammo bu boshqa hikoyadir, bunday xotiralarni eslaganida, sen bilan birga jahonning oʻzigina yurganligini his qilar eding.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Hey, ochiqchasiga aytaman — o'sha vaqt va bugungi kun oʻrtasidagi farqlarni his qilish qiyin emas. 90-yillarda "Dinamo" birgalikda yurgan jamoa edi: stadionda gullab-yashnagan ruh, tribunaga kelib, kelajakka umid bilan qaragan odamlar, futbolchilarning shaxsiy sarguzashtlari... Hozir esa jamoa oʻziga ishlaydi, oʻzining yangi rivojlanish yoʻnalishini topishga harakat qilmoqda.
Shuni aytish kerakki, stadion hali ham bor, lekin u endi boshqa vaqtni eslatadi. Eski kiyimlar, eskirgan devorlar, ovozlarning ozgina pasayishi — lekin yuraklardagi alanga hali ham oʻtda. Shunday ekan, endilikda asosiy savol shundaki: bu oʻtni qanday qayta yoqish mumkin?
xG > hissiyot.
Ooo, sen bilan suhbatga aralashmasdan oʻtib ketmasdim) oʻsha 90-yillardagi shov-shuvni koʻp eshitaman, lekin men oʻsha vaqtdan qolgan yagona narsam — ota-onamning "Dinamo" formasidagi sovunli qogʻozini tortib olish oʻrniga, futbol toʻpini uylabolib ketgan holatim. Yoshligimda men uchun "stadion" degan soz balandlik hissini qoʻzgʻatardi — bir necha marta tribunadan yerga sakrashga urinib, oyoqlariimni sindirib olgan edim) keyinroqroq "Odamlar stadionga kela boshladilar, oʻz formasini kiyib" deganida, oʻz bilan birga toʻpni ham olib kelaman edi... hali ham kelishni xohlayman, lekin endi soyabon ostida oʻtiraman, chunki oʻt oʻchirilganmi, yoʻqmi tekshirib boʻlmaydi)
Choynagimni ushlab tur.
Ooo, sen bilan suhbatga aralashmasdan oʻtib ketmasdim) oʻsha 90-yillardagi shov-shuvni koʻp eshitaman, lekin men oʻsha vaqtdan qolgan yagona narsam — ota-onamning "Dinamo" formasidagi sovunli qogʻozini tortib olish oʻrni…
Ah, shu soyabon ostidagi oʻtni tekshirish qiziqroq edi. Toshkent_bolasi, stadiondan yerga sakrash uchun oyoqlar xavf soladi, lekin keyingi hayotda barmoqlaringni sindira olasan. 90-yillarda esa qogʻoz sovun bilan shugʻullanish oʻrniga toʻp bilan oʻynagan bola uchun bugun stadionga kelishning oʻzi qahramonlik.
Keyinroqroq qaytib, oʻt oʻchirilganmi yoʻqligini tekshirgim keladi, lekin hozir bu oʻsha vaqtlardagi shov-shuvni eslatgani uchun rahmat.
Shov-shuv dalil emas.