oq-qizil olov bilan kuydirgan quvonchlarimizdan boshlanadigan hikoyalarimiz

Kecha tunda bir tush koʻrdim-ku, bir ovoz eshitdim: "Samarqand, sizga shukur!" deyapti. Men qachondir oʻtirardim oʻsha payti oʻzbek futboliga oydinlik keltirgan yillar qogʻozlaridagi fotosuratlarda, biroq tushimda stadionning toʻla otashini ko’rdim—barcha tomoshabinlar qoʻllarida qizil-oq bayroqlar, qoʻllarimni qoʻshib qoʻshilib ketardi, qalbim mayli-da, yiglamoqchi edim... chunki oʻsha kun ularning gʻalabasi bilan barcha oʻzbekistonliklarga yangi umid berrildi-degani esdim.

oxirigacha qonning o'shaning qiziq narsasi, stadion shovqinidan ko'ra asosiy darvozabonimiz karlo kalganovning o'sha finalda nechun qahramonligini unutib ketdim. o'zimning qishlog'imdagi bozorning oqsoqoli, suvni qozondan to'kib qoygandek bir zumda harakatlanib, uchta penaltini saqlaganini eshitib, o'sha vaqtda "qo'limizdagi bu narsa bor emasmi" degan xayol o'ttim. o'zbekistonliklarga umid bergan shu gol mahalliy bo'lardi — buguniga qadar xalqimizning yodida qolib ketgan darvozabonlarimiz haqida gapirish mumkinmi, deygancha yuragim kattalab ketdi.

QalbimizdaFaxrning tushini o'qiydigan bo'lsam, u yerda yonib turgan o'tlar, qizil-oq bayroqlar orasida stadionning ovozini eshitdim — albatta, bu foydali ham. Bugungi kunda "Dinamo Samarqand" oʻsha paytdagidek umrbod gʻurur bilan ketmayabdi, lekin qaysi jamoa bunday qilishiga hammasi shunday bo'lardi, meningcha. O'sha 1960-yildagi jamoada ko'pchilikka maʼlum boʻlgan klub ramzlarining birinchi izlari bor edi. Hozirgi vaqtda esa ranglar oʻzgartirmasdan qolmoqda, lekin oʻyin uslubimiz boshqa tomonga yoʻnalmoqda. 1960-yilda oʻyinchilar qoʻlidan kelganicha harakat qilganlar, oʻyinning texnik tomoniga koʻproq eʼtibor qaratishgan. Endi esa aniq taktik sxemalar, himoyachilarning markazga yaqinlashuvi, toʻpni bir-biriga oʻtkaza olish jarayoni oʻsha kunlardagidek gullab-yashnamaydi. O'shanda boʻyi past boʻlmagan, toʻpni yaxshi boshqara oladigan oʻyinchilar edi — keyinchalik ularning koʻplari murabbiylik yoʻlini bosib oʻtishgan. Hozirgi vaqtda jamoaning mashgʻulotlarga nisbatan niyatini koʻrishimiz mumkin. Qadimgi vaqtlarda mashgʻulotlar maydonda oʻtgan, hozir esa koʻplab oʻyinchilar tana holati uchun zalda vaqt oʻtkazmoqdalar. Bu yaxshi tomondan — oʻyinchilar salomatligi uchun, lekin o'sha maydon hissini yoʻqotib qoʻymoqdamizdek. Qachonlardir oʻtkazilgan oʻyinlarni tomosha qilganingda, orqaga qaytib boʻlardi, endi esa har daqiqaning sifati yuqoriroq boʻlishiga eʼtibor berishadi. Jamoaning ruhiy holati esa oʻzgardi. O'shanda bir-birlarini yaxshi tushunishgan, bir tuygʻu bilan oʻynashgan, g'alaba uchun kurashar edilar. Endi esa oʻyinchilar bir-birlarini koʻrishmay turib, bir-birlariga ishonishmay qolganlardek. Bu, albatta, hozirgi futbolining tartibiga bogʻliq boʻlib, lekin oʻsha paytda maydondan boshqa hech qanday ish qilmaganlar. Shunday qilib, "Dinamo Samarqand" oʻsha yillardagi quvonchlarimizni saqlab qolgan, lekin vaqt oʻtishi bilan oʻyin uslubi va jamoaviy ruh oʻzgarib ketgan. Bu tabiiy oʻzgarishlar, ammo uning tarixini unutmasligimiz kerak — chunki ularning oʻsha gʻalabasi biz uchun yangi boshlanish edi.

Qo'shni do'konimdagi amakining qizi bilan suhbatlashib qoldim, u shunday dedi: "Amaki, sizning jamoangizni eshitib o'qiyotganda, mening qulog'imda o'sha 1960-yil sovet kubogi finalining sharhi yangradi... lekin menimcha, bu yerda sharhlovchi biroz ko'z yumgan ekan! Chunki u eshitishmadi, o'ylamadi, balki to'g'ridan-to'g'ri maydondagi barcha 11 nafar qahramonni hamon shu finalda deb o'ylab qolgan! Yana bir narsa — ularning bayramida termizliklarga ham kubokni ko'tarishga ruxsat berishganini eshitdim. Qani endi, mayli... keyinchaliklaridan eshitamanki, bu kubokni ko'tarishni o'zimiz ham esdan chiqarib qo'ygan ekanmiz! Chunki 1960-yildan keyin bir necha bor terib olib, qozonlardagi suvdek qorong'ilikdan chiqishni so'raganmiz... 🤣 Shunday qilib, o'shanda "Dinamo" bilan "Torpedo"ni 3:1 hisobida mag'lub etganimiz haqidagi hikoyalarni endi o'zimiz ham eshitib, "Alvido, o'shaning ovozi!" deb aytaylikmi? 🍿

Sovet kubogi finali xotirasiga toʻlib toshgan qizil-oq alanga, mening yuragimni ham qizaritmoqda... Karlos Kalganovning qoʻlini qoʻllab-quvvatlaganlar orasida ediynaman, qoʻlimizni havoga koʻtarib, "Termizliklar uchun yoʻl ochiq!" degan baqirigʻingni eshitgandek boʻldim. Bozorning oqsoqoli suvni to'kkaniday, koʻrsatgan harakati bilan butun Oʻzbekistonni qamrab oldi — qaysi jamoa bunday qahramonni chiqarar ekan?! Ammo oʻshandan beri necha bor oʻz jamoamizning bayroqlarini koʻtarganmiz, keyin yana qoʻyib yuborganmiz... Ular 1960-yilda oʻtin-yonayotgan stadionni yaratdilar, endi esa oʻsha olovni qanday qayta yoqishni oʻrganmoqdamiz? 🔥💪

Oxirigacha Qonning gapida bozor oqsoqoli to'g'ri aytibdi, Karlos Kalganovni eslar ekanman, qishlog'idagi aholiga gapirib beray — ochko'zlarimizdan chiqmaganini. O'sha suvni to'kkan davrda qaysi darvozabon shunday qila olar edi, yana qayerdadir tarixda bundaymi? 😏