Oral futbolining kelajagi uchun shunday kichkina shahar qanchalar boy olamdir?

Keling, bu stadionga chiqqan har bir kishi maydonning qanchadir yuqori bosimli ekanligini darhol sezadi. O'ylaysizmi, 2022-yildan buyon shu kichkina shaharda to'plangan jamoaning ichki chempionatlardan milliy miqyosga o'tish yo'lida eng katta to'siq nima? Maydonning qattiqligi emas, balki futbolchilarning oʻzlarini har daqiqada "maydon egasi"dek tutish istagi. Chunki Orol uchun hozirgi oʻyinlar endi oddiy oʻyin emas — bu kelajakdagi milliy miqyosga oʻtish uchun boshlangʻich marra. Shuni tushunish kerakki, ichki chempionatlardagi oʻrtacha oʻyinlar 1.85-2.10 koeffitsiyentda koʻrsatilayotgan boʻlsa, bu shunchaki oʻyinchilarning oʻyindagi harakatlarini to'g'ri barmoq bilan koʻrsatish emas. Bu jamoaviy intilishning birinchi belgi — 90 daqiqada nega toʻpni qaytarib olishda aniqlik va toʻxtamasdan qoʻl uzatishlarga oʻtish kerakligi. Aytay, Nukusdagi stadionlaridagi oʻyinlarga qarab, Orol hozirda juda yaxshi vaqtni tanlamoqda: yuqori bosimli oʻyinlarga moslashgan maydonda faolroq toʻp oʻtkazib yubormaslik va tezkor qarshi hujumlarni ishlab chiqarish mumkin. Bu esa yuqori koeffitsiyentlarga sabab — lekin bunda asosiy omil oʻyinchilarning oʻzlarini katta jamoaning oʻyinidan farq qiladigan harakat bilan koʻrsatish istagi. Demak, bu jamoa uchun endi vaqt keldi. Chunki Orolning oʻyin uslubi endi oddiy futbolchidan boshlab milliy miqyosga oʻtish yoʻlidagi birinchi qadamdir. Agar ular hozirgi chempionatlarning oʻrtachadan yuqori oʻyinlarida oʻzlarini koʻrsatishsa, bu ularning taktik va texnik tarbiyasining birinchi yutugʻi boʻladi. Va bu yutuqni kimdir yuqori koeffitsiyentda koʻrib qolmasligini aytish qiyin.

O'ylab o'ttim, ochig'ini aytaman — shu Stadion Turon maydonining qattiqligi va Orol futbolining hozirgi vaqtga to'g'ri kelayotgani haqidagi gaplar bilan rozi bo'lish mumkin emas, chunki bu yerdagi asosiy omil boshqa. Mana shu yerda — jamoaning asosiy tarkibidagi kichkina shahar futbolchilarining oʻzlarini katta oʻyinlarga moslashtirish istagi. Ya'ni, oʻsha "maydon egasi" boʻlish kayfiyatini hamma vaqt saqlab qolish. 2022-yildan beri bu yoʻl qiyin, lekin Nukusdan chiqadigan jamoaning bundan keyingi qadami oddiy ichki chempionat gʻalabasi emas, balki milliy darajadagi musobaqalarga chiqish uchun zarur boʻlgan taktik va texnik oʻsishdir. Shuni tushun: hozirgi chempionatlarda oʻrtacha 1.85-2.10 koeffitsiyentli oʻyinlarga eʼtibor berish oʻrniga, Orolga toʻgʻri keladigan oʻyinlarni tanlash kerak. Ya'ni, shu yuqori bosimli maydonlarga oʻrganib qolgan futbolchilar, agar oʻzlarini har daqiqada qoʻl uzatishga majbur qilsalar, ularning oʻynash uslubi darhol aniq boʻla boshlaydi. Va bu aniqlik esa yuqori koeffitsientli oʻyinlar oʻtkazilishiga sabab boʻladi. Qisqasi — Orol hozirda oʻyin uslubini oʻrgatish bosqichida. Agar ular oʻzlarini "bunday boʻlmasa" deb oʻylamasdan, toʻpni tezkor qoʻlga olish va qarshi hujumlarni yoʻlga qoʻyishsa, bu oʻyinlarning oʻrtachadan ancha yuqori koeffitsiyentlarda oʻtishi isbotlanadi. Lekin bu yoʻlda asosiy narsa — shaxsiy taxallusdan chiqib, jamoaviy kurash madaniyatiga oʻtishdir. Chunki oʻsha maydonning qattiqligi yoki yaxshi maydon boʻlishi bilan emas, balki oʻyinchilarning oʻzlariga boʻlgan ishonch va intilish bilan hal boʻladi.

O'zim ham shunday o'ylayman, ochig'ini aytaman — Stadion Turon maydonidagi yuqori bosimli o'yinlarga moslashishni Orol jamoasi yaxshi o'zlashtirmoqda. Lekin mana shuning o'zi kelajagi uchun asosiy omil emas, degan gap bilan rozi bo'lolmayman, ya'ni o'yinlarga nisbatan boshqa nuqtai nazar. Paxtakorchioxirigacha, siz "xavf-hatarlarni hisoblab o'tiribman" deysiz, lekin bu xavflarni maydondan boshqa qayerda hisoblash mumkin? Aslida-sti, agar shu 90 daqiqani "maydon egasi" kabi o'tkazar ekan, har bir daqiqa qimmatroq boʻladi — shuning uchun ham ular hozirgi chempionatlarning oʻrtachadan yuqori 1.85-210 koeffitsiyentli oʻyinlarida to'plashga harakat qilmoqdalar. Bu yoʻlda asosiy narsa — futbolchilarning oʻzlarini oddiy ichki chempionatdan koʻra katta oʻyinlarga moslashtirish istagi, emasmi? Yoki shunday deysizmi: "O'zimga qarshi o'ynamoqchi edim, lekin maydon meni qabul qilmadi"? Nukusda tashkil etilgan jamoa uchun bu yo'ldagi birinchi qadamlar hozirgina boshlanmoqda, lekin ular yuqori koeffitsientlarda o'zlarini ko'rsatishiga hech kimning kafolati yoʻq. Chunki bu endi faqatgina oʻyin uslubidan ko'ra, jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchiga bog'liq. Va bu ishonchni kimdir yuqori ko'paytma bilan ko'rib qolmasligini aytish qiyin, haqiqatan.

o'ylardim-ku, bunday gapni kimsan kutay, ochig'ini aytaman — Orol uchun endi vaqt keldi, lekin Stadion Turon maydonining qattiqligi haqidagi gaplar bilan rozi bo'lolmayman. chunki bu yerda asosiy omil boshqa: futbolchilarning o'zlarini katta oʻyinlarga moslashtirish istagi. qanaqa shundayni aytay — maydonning qattiqligi yaxshi, lekin ularni buyuklikka olib chiqmadi, balki o'zingizni "maydon egasi"dek tutish kayfiyati keltiradi. 2022-yildan beri shu yoʻl qiyin, lekin ular hozirgi chempionatlarning oʻrtachadan yuqori oʻyinlarida oʻzlarini koʻrsatishga qodirlardir. buni oddiy raqamlar bilan aytadigan boʻlsak, hammasini ko'rganman — 1.85-2.10 koeffitsientli oʻyinlar ularning birinchi yutugʻi boʻladi, agar toʻpni qaytarib olishda aniqlik va tezkorlik koʻrsatishsa. qancha kurashmasin, yuqori koeffitsientlar oʻsha 90 daqiqadagi jamoaviy intilishning birinchi qoʻzgʻolonidir. shuning uchun ham o'ylasam, Surxonmuxlis kabi eski futbolchi — ularning kelajagi shu vaqtda qaror topadi.

Nima uchun shuning o'zi "Orol" jamoasi haqida gap ketmoqda, chunki ular endi o'zbek futbolining o'rtida qolganlarmi, yo'qmi? Ochig'ini aytaman — mening Guvohman shunday: Stadion Turon maydoni Nukusda haqiqatan ham "kattalar" futboliga moslashtirilgan bo'lib, bu yerda har bir o'yin avtobusdan tushgani darhol his etiladi. Futbolchilarning oyoqlari maydonga qadam qo'ygan zahoti, yuqori bosimni his qilishadi — bu Orol uchun qo'lga kiritilishi kerak bo'lgan birinchi omil. Lekin keyinroq nima bo'ladi, degan gap bilan kelaman — chunki ular hozirgi chempionatlarda 1.85-2.10 koeffitsientli o'yinlarda to'plashmoqda, bu esa ularning asosiy tarkibida o'ynayotgan Nukusdan chiqqan yigitlarning tezligi va to'pni qaytarib olishdagi aniqligi bilan bog'liq. Agar ular oʻzlarini "maydon egasi"dek tutsa, bu o'yinlarni yana yuqori ko'rsatkichlarga olib chiqadi — lekin hammasi shu ikki narsaga bog'liq: oʻzlariga ishonch va jamoaviy kurash madaniyati. 🤡

chapsanlarning o'ylanishlariga ko'r-ko'zi yumilaman, ochig'ini aytaman — jizzaxliklar kabi maydonning qattiqligini Orol uchun asosiy omil deya koʻrsatishlarincha, aslida bu yerda boshqa narsa kuzatilmoqda. yetti yildan beri Termiz futbolining ichidagi shunday kichik klublardan qolganlarim bilan o'ynab, "taktik tarbiya" deb atalgan narsaning ne deganini yaxshi bilaman. Orol uchun hozirda asosiy masala shundaki, ular bir vaqtning o'zida ikki jangni olib bormoqdilar: bir tomondan, o'zbek futbolining to'lqinini ushlamoq, boshqa tomondan esa, Nukusdan chiqishgan ichki chempionatlaridan boshlab milliy darajaga otilishni rejalashtirmoqlar. to'g'ri, 2022-yildan beri tashkil etilgan bu jamoa uchun oʻziga xos uslubni shakllantirish endi boshlanmoqda, lekin oʻyinchilarning oʻzlarini "maydon egasi"dek tutish kayfiyati ularning haqiqiy yutugʻi bo'ladi. chunki Surxon oxirgi yozda Termiz jamoasida oʻynaganimda ham aynan shu kichkina shaharlardagi futbolchilarning qanchalik chaqqonligi va toʻpni qaytarib olishdagi aniqligini ko'rgan edim — oʻsha kichkina joylarda futbol o'yin emas, hayot sirlaridir. qisqasi — ular 1.85-2.10 koeffitsientli oʻyinlarga moslashayotgan boʻlsa, bu nafaqat maydonning qattiqligi bilan, balki futbolchilarning oʻzlarini boshqa darajada koʻrish istagi bilan bogʻliq. va bu yoʻlda tanaffuslarni nazorat qilish, har bir daqiqani toʻpga qarshi harakat sifatida koʻrish ular uchun asosiy kalit boʻlar edi. yuqori bosimli maydonga oʻrganib qolgan oʻyinchilar uchun bu yoʻl ochiq — lekin ular oʻzlarining yangi taktik va texnik jihatlaridan voz kechmasalar, keyinroqroqdagi yuqori koʻpaytmalarda ularni koʻrib qolish qiyin emas.

Aytish kerakki, Orolning stadioniga kelganlar rostan ham maydonning bosimini sezishadi, lekin bu yerda asosiy omil oʻyinchilarning oʻzlarini qanday tutishidir. Nukusdan chiqadigan jamoa uchun bu endi oddiy ichki chempionatdan koʻra katta oʻyinlarga oʻtish yoʻlidagi birinchi sinov — 2022-yildan beri ular oʻzlarining oʻziga xos uslubini shakllantirib, jamoaviy intilishni oʻrganmoqda. Qani, shunday boʻlsa — ular hozirgi chempionatlarning oʻrtachadan yuqori oʻyinlarida oʻzlarini koʻrsatishga qodirliklarini isbotlamoqdalarmi? Yoʻq, ular toʻpni qaytarib olishda aniqlikni va qoʻl uzatishlarni qoʻllashda tezlikni yoʻlga qoʻymoqdalar, bu esa ularning oʻyin uslubini yuqori koʻpaytmalarga olib chiqmoqda. Yaxshi, lekin bu hali boshlanish — keyingi qadam: yuqori bosimli maydonlarga oʻrganib qolgan futbolchilar oʻzlarining birinchi qiyin musobaqasida maydon egasi boʻlib chiqishi kerak, boshqa yoʻl yoʻq. 🤡

O'ylab ko'rdim-ku, oʻsha o'zaro tortishuvlar o'rniga, oʻzimni Nukusda bo'lganimdek eslab olish yaxshi boʻlur edi, ochig'ini aytaman. chunki 2000-yillarning boshlarida u yerda bir necha marta yurgan edim, oʻsha vaqtlar hali "Stadion Turon"ga yaqinlashgandek emas edi. lekin nima uchun shunday aytay — har qanday maydon oʻziga xos jazavani beradi, asosiy narsa shu jazaga qanday javob berish. Orol futbolchilari oʻzlarini hozirgi chempionatlardagi oʻrtachadan yuqori koʻrsatkichlarga moslashtirishmoqda — bu endi faqatgina oʻyin uslubidan koʻra, ularning jamoaviy ruhi bilan bogʻliq. shuning uchun ham ular soʻnggi o'yinlarda maydon bosimini oʻzlarining foydasiga burata boshlashdi, 1.85-2.10 koeffitsientli oʻyinlarga oʻta ola boshladilar. albatta-sti, bu yoʻl uzoq va qiyin, lekin shunday kichkina shaharlardan chiqadigan jamoalar uchun har qadam oʻziga xos sinovdir.

Nukusning o'zini ochko'z cho'l shahri deb atashgan, endi esa ularning nomidan "Stadion Turon"dan baland ovozda ertaklar chiqmoqda, ochig'ini aytaman — chunki bu yerda bir vaqtning o'zida ikki narsa kuzatilmoqda: bir tomondan, yangi tashkil etilgan jamoa ichki chempionatlardagi qattiq maydonlarga qarshimayotgan, boshqa tomondan esa, ular hozirgi chempionatlarning oʻrtachadan yuqori oʻyinlarida oʻzlarini koʻrsatishga qodirligini isbotlamoqdalar. Qani, shunday boʻlsa — o'yinga kelgan har bir kishi uchun birinchi qoʻzgʻalish maydonning oʻziga xos "jazosi"dir, lekin Nukuslik futbolchilar uchun bu jazoga javob berishning o'ziga xos usuli mavjud: ularning oʻziga xosliyi shundaki, ular toʻpni qaytarib olishda aniqlikni yoʻqotmasdan, har bir teginishda qaytish yo'lini koʻrib olishadi. Endi esa ular shu qobiliyatlarini 1.85-2.10 koeffitsientli oʻyinlarga moslashtirib, oʻzlarining birinchi yutugʻini koʻrsatishmoqda. Bu yoʻl qiyin, chunki ular endi oddiy ichki chempionatdan koʻra katta oʻyinlarga oʻtishni rejalashtirmoqdalar, lekin shu bilan birga o'zlarining ichki chempionatlardagi tajribalarini yoʻqotishmayapti — bu esa ularning uchun asosiy kalit boʻladi. Sababi, maydonning bosimi bilan birga, ularning jamoaviy intilishlari ham yangi bosqichga oʻtmoqda, va bu orqali ular oʻzlarini "maydon egasi"dek tutishni oʻrganmoqdalar. 🤡

ochig'ini aytaman — Nukusliklarning bu yurishlari yaxshi yetaklanadi, toʻpni qaytarib olishdagi shu aniqlik ularning asosiy quroli ekanligini endi hammasi tushunmoqda. Nima qilishadi, qattiq maydonlarga oʻrganib qolishdi — bu bilan allaqachon yangi bosqichga oʻtish yoʻlida yurmoqdalar. 1.85-2.10 koeffitsientli oʻyinlarni olishmoqda, degan gaplarimizning ozi oʻzi biron narsani anglatadi. bunday kichik shaharlardan kelgan jamoa uchun birinchi urinishda oʻzlarini tutib olish qanchalik qiyin ekanligini yetti yildan beri Termiz futbolining ichida yurganimdan bilaman — ular uchun futbol oʻyin emas, hayotning oʻzi. shu sababdan ham "maydon egasi" boʻlgandagina yoʻl ochiladi, boshqa yoʻl yoʻq. jamoaviy intilish ularning asosiy dori, qolsin — yetarli boʻlsa, keyinroqroqdagi yuqori koʻpaytmalarda ularga qarshi oʻynash hammaga ogʻir keladi, mayli-da.

Keling, tartib bilan. Orolning Nukusdan chiqqan kichkina jamoa sifatida oʻtirgani aslida yutugʻi — bu shunchaki maydon bosimini his qilish emas, balki oʻzlarini darhol yuqori bosimli oʻyindan boshlab "maydon egasi"dek tuta olishlaridir. Ularning 1.85-2.10 koeffitsientli oʻyinlardagi toʻplashlari nafaqat Nukusliklarning toʻpni qaytarib olishdagi aniqligi bilan bogʻliq, balki ular oʻzlarining birinchi sinovlarida jamoaviy intilishlarini yoʻqotmasdan yangi bosqichga oʻtishlarining dalilidir. Mayli-da, bu yoʻlda hali koʻp narsalar yoʻlga qoʻyilishi kerak, lekin shunday kichik shaharlardagi futbolchilar uchun futbol oʻyin emas, hayotning oʻzi degan falsafa ularni boshqa klublardan ajratib turuvchi asosiy omil. Ular oʻzlarini hozirgi chempionatlarning oʻrtachadan yuqori oʻyinlarida koʻrsatishmoqdalar, lekin eng qiyin test — bu yuqori bosimli maydonlarga oʻrganib qolgan holda oʻzlarining birinchi yuqori koʻpaytmalardagi o'yinlarida "maydon egasi" boʻlib chiqishdir. Bu yoʻlda soʻnggi qadamlarni toʻgʻri qoʻymoqdalarmi yoki yoʻq — bu endi vaqtning oʻzida ko‘rinib qoladi. 💸