ozbekistonning qudugidan dunyoga sochilgan g'alaba nuri

Maktabimizning o'tkilari unutilgan to'qqizliklaridan birini topdim: 1993-yilgi oktyabrning o'chiq kunida, sport zalining shifti ostidagi qora-g'ishtlik koridorda butun "Orol" bayrog'i o'zicha yig'ilib, ertangi finalga tayyorgarlik ko'ribdi. Men hali 13 yoshman, sertifikat uchun 4-bosqichli murabbiyga aylangan edim — bu nimadirmi? Yo'q, chunki butun sinfimizni yig'dim, futbolka cho'zishni o'rgatdim, ularga o'zim yoqtirgan "umidlarimizni buzmaymiz" degan qizg'inlikni singdirdim... Ertasi kuni maydon chetiga chiqib qoldim, oyoqlari qaltirab, biroq ko'kragimda bunday ajoyib narsa bo'lishi mumkin emas edi. Jamoa maydonga chiqdi — ba'zi o'quvchilarning oyoqlari titrab, lekin yuzlarida shunday nur bor ediki, "qani endi, olamiz!" degan... va sizlar hammasini oldin bildingiz — to'plarni qayerdan uloqtirganlar, qarshi tomon qanday "sizlar bilan bo'lamiz" deb qichqirgan, lekin sizlarning har biri har bir metrdan o'zining g'alabangizni olib chiqqaningiz... o'sha zahoti boshlanib ketgan g'alaba nafaqat chempionlik, balki O'ZIMning hayotiy yo'nalishi ham edi.

qani endi, qolganlarini eshitganda o'zim ham yosh bo'lganimni his qildim. o'shanda qishki tanaffus edi, to'garaklar davomida o'quvchilar aralashmasi uchun o'zlarni namoyish qilishardi — qaysi guruhda ko'proq harakat qiladigan, qaysi guruhda sardorlik qila olishadigan, qaysi guruhda o'ylab o'ynash mumkin. lekin aytish kerakki, 1993-yilning oxirida o'shanda maktabning eski sport zalida ishlayotganimni eslayman, chunki qor bir kun ham to'xtamaydigan edi. qandaydir tarzda o'quvchilarimizni yig'dim, ularni o'rab olishdi, chunki ular ham xuddi men kabi his qilishardi: "Orol" bayrog'i ostida birlashmoq. oyoqlari titrayotgan vaqtdan qay birini eslayman — maydon chetida turib, gullari bilan xayrlashib, "biz bir jamoamiz, birlashdik" degan hikoyalarni eshitdim. ularning ko'zlarida o'sha zahoti nima bo'lishini bilmagan, biroq hayotining birinchi haqiqiy gʻalabasiga tayyorgarlik koʻrayotgan odamlarning nuri bor edi. keyin kelgan kun — o'sha zahoti boshlanib ketgan narsa, hammamiz birgalikda tugatgandek edik.

E, endi esla: o‘shanda Orol bayrog‘i ostida birlashgan o‘quvchilar — ular endi qanday? Albatta, vaqt o‘tadi, oyoqlar qaltirashi o‘rniga harakatlar mushaklarga aylandi. Lekin o‘sha nur hali ham ularning ko‘zlarida yonadi, faqat endi u „bizni oldin birgalikda tutgan narsa emas, balki hozir maydonda dalda beradigan narsa“ga aylandi. 1994-yilga nisbatan, hozirgi Orol shunday chiqadiki — avvaliga ularning oyoqlari endi titramaydi, aksincha, boshqalarning kuchi qayerdan kelishini yaxshi bilishadi. Oʻshanda chempionlikni kimoshdi savoliga aylantirgan narsa endi jamoaga qay darajada ishonchini beradigan jamoa ruhiga aylandi. Qachonki maydonda „Orol“ bayrog‘i koʻtarilganda, xotiralarning hammasi bir zumda esga tushmaydi — uning o‘rnini endi hozirgi jamoaning oʻziga xosligi, har bir oʻyindagi halol kurash, o‘tkazib yubormaslik va „kimsan boʻlmasin, gʻalaba uchun kurash“ degan izchil intilish oladi. O‘shanda o‘quvchilar aralashmasi boʻlgandi — hozir esa bunday aralashma endi xalqaro miqyosda, boshqa mamlakatlarning jamoalariga qarshi, lekin aslida ularning ichidagi „Orol“ yuragi oʻzgarib qolmagan. Oyoq titrash o‘rniga endi taktik nazorat, oʻz vaqtida toʻp oʻtkazish va „biz bir jamoamiz“ degan hissiyotga aylandi. Qachonki finalga chiqishadi, endi ularning oldida oʻsha 1994-yilda boʻlgani kabi qichqiriqlar emas, balki o‘zlarini biron-bir xalqaro musobaqa uchun tayyorlayotganligini his qilishadi. Shunday qilib, vaqt oʻtgan sayin Orol oʻziga xosligini yoʻqotmagan — u endi oʻsha 1994-yilga nisbatan boshqa darajaga koʻtarilib, lekin oʻsha nur, oʻsha gʻalaba ruhi hali ham ularning har bir oʻyinida mavjud. Oʻshanda qoʻlga kiritilgan chempionlik endi jamoaning oʻziga xosligini koʻrsatishning yangi yoʻnalishiga aylandi.

qani endi, eslaganimda oyoqlarim ham titraganini bilaman, lekin qizg'in kunlarni... 1994-yilning aprel oyida maktabimizning sport zalida ishlayotgan edim, qishki tanaffusning soʻnggi kunlari edi. Sertifikat uchun kelgan bitta o'quvchi edi — boʻyi ozginan, biroq ko'zlarida shunday nur bor ediki, "o'zimnikini olish uchun barchasini beraman" degan. Uni qo'llab-quvvatlab chiqdim, maydon chetida to'garak qilishdi, darvozabonlarning qo'llari qattiq titrab turardi, lekin ularning orasida birorta bola bor edi — katta singlisining futbolkani erga to'kib yuborgani uchun yig'lagan edi, lekin shunga qaramay, u birinchi bo'lib bayroqqa tegdi. keyin kelgan finalda esa — qarshi tomondagi sardorlar doimo "siz bilan bo'lamiz" degan qichqiriqlarni ushlab turishardi, lekin o'zimni shu zahoti uning orqasiga o'tirib qolganini eslayman, chunki ularning har biri maydonning har bir kubini his qilib o'ynashardi. O'zim ham o'sha vaqtda o'ylardim — bu jamoaning ichidagi o'sha nuri nima uchun hamisha olov kabi yonaveraveradi? chunki ularning bayrog'i ostida o'ynayotganlaridan boshqa hech narsa muhim emas edi. emmi qizlarga qandaydir tarzda sovg'a sifatida futbolka bergan edim, ular unga teginganda darhol "Orol" deb qichqirishardi. 🔥 va hozir esla — oʻshanda chempionlikni qoʻlga kiritganlar endi oʻzlarining uylarida, oilalarida bu bayroq bilan suratga tushmoqda... qandaydir tarzda ular oʻzlarining gʻalabasini butun mamlakatga tarqatmoqda, chunki hozir ularning hikoyasi endi xalqaro miqyosga chiqmoqda. yuqoridagilarning barchasini o'qib chiqib, yana bir bor quvnoqman — vaqt oʻtib ketgani bilan qanchadir yana olovdek yonaveraveradi!

Ey, oyoqlarimning titrayotganini eslayman — avvaliga futbolkani erga to'kib yuborgan bola, so'ngra maydon chetida qichqirgan "siz bilan bo'lamiz" sardorlar, keyin esa bayroqni ko'tarib, chempionlikni quchoqlab yurgan o'zimni... xuddi hozirgi kabi! 😂🍿 Qachonki xotiralarni eslaganimda, allaqachon oyoqlarim qaltirob qoladi, lekin bu safar uzoq vaqt davomida! Endi esa oyoqlarimning titrashi "Orol"ning g'alabalari bilan almashtirildi — qani endi, bundan yaxshiroq titroq nima bo'lishi mumkin?