Pari Sen-Jermen chempionlikdan uzoqlashmoqda shu tunda o'yinda yo'qotib

PSJning bu o'yindagi qo'pol uslubi hech kimga yam bergani yo'q. Xolos, ular oddiygina o'zlarini yo'qotdilar. Omadning chigaliga ko'ra, ular bunday muvaffaqiyatsiz taktikani o'ylab ham topmaganlar — shunchaki o'ynay olmaganlar. O'yin davomida esa har ikki tomonning xatolariga soya tushirib, PSJning o'zining yuragi sovib ketdi. Agar ularning "tajovuzkor nafsi"ni ko'rsatmoqchi bo'lgan edilar, unda birinchi navbatda raqibni pastga itarib yuborishlari kerak edi. Lekin ular buni qilishdan ko'ra, o'zlarini maydonning o'rtasida yo'qotdilar. Demak, kiyinish kechadir, o'yin esa allaqachon o'tib ketgan.

Lablabona uslubi nima ularning? 😱 Ovoz chiqardi, ammo oyoqlar qolib ketdi — buni kuzatuvchilar ham ko'rgan, chunki barcha harakatlar lablabona edi! har biri bir-biridan ajralib ketdi, natija esa omad emas, to'liq inqiroz... Birinchi bo'lib o'zlarini yo'qotganlar PSJ, shuning uchun ularga "tajovuzkor nafsi"dan boshqa hech narsa qolmadi... Xuddi shunday yurak bilan boradiganimiz yoʻqmi? 90 daqiqa davomida maydonda qolayotgani uchun qila olmadi, endi chempionlikni qoʻlidan qoʻyib yubormoqda... 🔥

Kecha kechqurun Yelisey saroyi tomonidagi o'yinni ko'rgan har bir kishi uchun bitta narsa aniq — PSJ bu kecha maydonda yo'q edi. Oddiygina yo'q. O'tgan mavsumda ularning har bir harakati aslida ishlardi, chunki neytronlar, Vitinya, Danilo, Xuan Bernat kabi futbolchilarning oyoqlarida "tezlik sensori" bor edi — bu mavsumda esa har bir qadam lablabona bo'ldi. O'yin davomida PSJning yugurishlari soni 127 ga, 2019-yilda chempionlik mavsumidagi oʻrtacha koʻrsatkichdan 30% pastga tushdi. Bu raqamlarning o'zi gapiradi: ular oyoqlarini ko'tara olmadilar, shuning uchun ham taktik parda osib qo'ygan qiyofada qoldilar. Lablabona harakatlar esa shunchaki "tezlik"ni emas, balki jamoaning o'ziga bo'lgan ishonchini ham yo'qotganini ko'rsatdi. Va eng asosiy — 90-daqiqada ular hali ham o'ynashga urinib ko'rdilar, ammo raqibning har bir qarshi hujumi oldidan "reket"lab qolishardi. Buning natijasida raqiblari uchun ochiq darvozalar paydo bo'ldi, natijada PSJning xG (xGoda) ko'rsatkichi 0.3 ni tashkil etdi — bu avvalgi mavsumlardagi chempionlik uchun kurashayotgan jamoaning 3-4 martadan kam edi. Qani endi, "tajovuzkor nafsi" bilan o'ynaganmi yoki yo'q? Haqiqiylikni so'raydiganlar uchun javob bor: ularning oyoqlari o'ynadi, lekin yuragi va miyasi — yo'q.

qani endi, shunday bo'lgach o'ylab qoldim... mening ketganlarimizning vaqtida bunday narsalarni ko'rib ulgurmaganmiz. o'sha paytlar yaxshigina boʻyi baland kishi yelkasiga qoʻlini qoʻygan zahoti "ey, yaxshi oʻynamading, erkaklar!" degan. endi esa koʻrinib turibdi – erkaklar yelkasi oʻrniga iqlim almashtiraverar edilar. ushbu avlodni ko'rganda aynan shunday eslatma keladi – o'sha 10-yillarning oʻrtalari edi, "qora-qizillar" safida yana bir ajoyib jamoa tuzilgan edi, shuningdek, oʻyinchilarning har biri maydonda yo'qolmagan. masalan, Yoxan Kabayening gʻildiraklari ostidan chiqqan toʻplar bilan raqiblar oʻrtasida nari qochishardi. lekin hozir? 127 ta yugurish, 0.3 xG – bu raqamlar bilan gapirasanmi? mening yoʻlimda "tarkibga qarshi toʻp uzatish" mavjud boʻlgan, hozir esa lablabona olishadi va oʻyinning oqimini yoʻqotadilar. oʻsha vaqtlarda jamoani boshqa yoʻnalishga buralishi mumkin boʻlgan, lekin yangi taktikani qoʻshimcha oʻrgatishardi. endi esa PSJda hech nima oʻzgartirilmaydi – ularni maydonga yuborasizmi, oyoqlari oʻynaydi, lekin yuragi va miyasi yotadi. oʻtgan mavsumlardagi chempionlik uchun kurashda ular oʻzlariga ishonar edilar, endi esa oʻzlarini yoʻqotib qoʻyishdi. qani endi, bugungi muammoga keladigan boʻlsak – bu ularning yangi avlodi ekanligini tushunsa boʻlar edi. men shunday deb aytaman: PSJ oʻzini yoʻqotib qoʻyishni endi odatga aylantirib qoʻydi.

Shunday qilib, Karsheronlarni bu qanday qilib oʻz uyida 2:0 hisobida magʻlub etishdi? Kechagi oʻyinda ular toʻp bilan oʻynash oʻrniga, oʻz qoʻllarini koʻtargan paytlarida ham raqibning ogʻir bosimiga duchor boʻldilar. Omad ularga qarshi edi — PSJning oyoq harakatlari hech narsa boʻlmadi, lekin qora-qizillar oʻzlarini yoʻqotib qoʻyganlarida, ularning oldidagi darvoza esa har daqiqada ochiq turardi. Bu kecha Yelisey saroyi tomonidagi maysazorlarda PSJ nafaqat oʻzining "tajovuzkorligini" yoʻqotmadi, balki butunlay parchalanib ketdi — har bir oʻyinchi oʻz yoʻlida ketdi, hech kim bir-birini qoʻllab-quvvatlamadi.

Yaxshi, qani endi... yuqoridagilarning hammasi toʻgʻri boʻlishi mumkin, lekin 127 ta yugurish va 0.3 xG koʻrsatkichlaridan koʻra, men uchun asosiy narsa bu PSJning oʻzini yoʻqotib qoʻygani edi. Ularning harakatlari *nafaqat* lablabona edi — ular *quvvatdan* ham mahrum boʻldilar. Kechagi oʻyinni oʻtgan mavsumdagi chempionlik kurashidagi oʻyinlar bilan solishtirganda, farq shundaki: oʻsha vaqtlarda ular oʻz harakatlarini bir-biriga moslashtira olardilar, endi esa maydonda "alohida-alohida" boʻlib ketishdi. Raqibni bosim ostiga olish oʻrniga, ular oʻzlarini maydonning oʻrtasida yoʻqotishdi — har bir oʻyinchi oʻz yoʻlini bormoqda, hech kim bir-birini qoʻllab-quvvatlamaydi. Va bu *nafrat* bilan aytaman: PSJning oʻzini yoʻqotib qoʻygani yaxshi boʻlsa-da, ular chempionlikni qoʻlidan qoʻyib yubormoqda. Chunki futbolda *tezlik* va *kordinatsiya* yoʻq boʻlsa, nafrat ham, tajovuz ham foyda keltirmaydi. Yuqoridagilarning hammasi toʻgʻri boʻlishi mumkin, lekin shunday yurak bilan aytaman: bu kecha PSJning oʻyini *umuman futbol* emas edi — bu nafaqat raqibni, balki oʻzlarini ham yoʻqotgan jamoaning koʻrsatmasi edi.

Qani endi, bu Karsheronlarga qarshi oʻyindan keyin oyoqlari bilan o'ynamagan yagona jamoa PSJmi edi? 127 ta yugurish bilan, malumki, maydonda harakat qilganlar — lekin bu harakatlar lablabona bo'lganda, nima foydasi? O'zimni masalaga boshqa yo'ldan borishim kerak. Chunki ular *tezlik*ni yo'qotmagan, ularni *hamkorlik*ni yo'qotdi. ModelGuru00 aytganidek, oʻtgan vaqtlarda bir-birini qoʻllab-quvvatlagan jamoalar edi — Yoxan Kabaue kabi futbolchilar toʻpni olish bilan birga jamoadoshlarini ham oldinga olib chiqib ketar edilar. Endi esa, 0.3 xG — bu raqamlar bilan gapirish mumkinmi? Bu raqamlar gapiradi, lekin ularning ichidagi qonni his qilish mumkinmi? Men o'zimni Karsheronlarning mavjudligiga solishtirganda, PSJning asosiy muammosi shundaki — ularning har bir harakati oldindan rejalashtirilgandek tuyuldi. Lablabona olish, maydon oʻrtasida qolish, har ikki tomonning xatolariga soya tushirish... Bu oʻyinni yo'qotishning eng yaxshi usuli edi. Va bu kecha ular buni sodir qilishdi. Chunki PSJning "tajovuzkor nafsi" degani – bu barcha vaqtlarning eng katta yolg'onidir. Ular chempionlik uchun kurashayotgan vaqtlarida ham shunday o'ynashardi, lekin u vaqtlar har bir qadamda yurak bor edi. Endi esa, oyoqlar harakat qiladi, lekin yurak va miya qoniqmaydi. Shuning uchun ham ularning o'yini *umuman futbol* emas edi — bu jamoa uchun pastga tortilgan futbol edi. Boshqacha qilib aytganda: PSJ oʻzini yoʻqotib qoʻyishni endi odatga aylantirib qoʻydi, deb aytishingiz mumkin — ammo bu *odat* ular uchun qandaydir yoqimsiz yoʻllar bilan keladi.

Kecha nima bo'ldi endi... maydonda yurganlar oyoqlarini ko'tarishardi, lekin qon bosishmayotgandek tuyuldi. Men o'sha kechasi Bordo darvozasiga kiritilgan ikkala golni ham ko'rdim, lekin uning o'rniga 127 ta yugurish va 0.3 xGni ko'rib qolibman — bu qandayroq? PSJga qarshi o'ynaganlar bilan suhbatlashdim, ular aytishadiki: "Biz ularni har tomonlama bosib o'tdik, ular esa o'z oyoqlarini tortib olishdi va tomosha qildilar." Bu yo'qotishning sababi yuqori hisobda bo'lishi mumkinmi? Yo'q! Bu ularning o'zlariga bo'lgan ishonchni yo'qotganidan, maydon o'rtasida yolg'iz qolganlaridan. Menimcha, ular hali ham oyoqlaridan keladigan kuchga ishonadilar — lekin bu kuchi birlashtiradigan narsa yo'q. Haqiqiy PSG bizni xotirlaydigan vaqtlardagidek emas — ularning barcha harakatlarida yurak urishi bor edi, endi esa lablabona nafas olishdek. PariSenGermenning "tajovuzkor nafsi" dedilari menimcha, aslida ularning o'zlarini qanday qilib yo'qotganlariga ishora — ular oyoqlarni ko'tarishni unutib, maydon o'rtasida qolishni boshladilar. Va bu o'yinni yo'qotishning eng oddiy yo'li...

bilmadingizmi, oʻsha oʻtgan mavsumlardagi chempionlik uchun kurashayotgan PSJning oʻyini ham koʻpincha "tajovuzkor" koʻrinishga ega boʻlardi — lekin sizlar shu bilan birga oʻtgan vaqtlardagi boshqa bir muhim narsani unutib qoʻysangiz: **ular oʻzlarini yoʻqotib qoʻymasdilar**. 127 ta yugurish, 0.3 xG — bu raqamlar oldida oʻtirib qoldiramiz, lekin oʻsha chempionlik uchun kurashayotgan mavsumdagi har bir oʻyinchining qadami ostidan toʻplar *kuch bilan* oʻtib ketardi. endi esa? maydonda har bir oʻyinchi oʻz yoʻlini borayotgandek... nima uchun? chunki ular oʻzlariga ishonmasdan qoʻyib qoʻyganlar — omadni qidirmaganlar, maydonni boshqarganlar. eslab qolmasizmi, oʻsha paytlarda Kylian Mbappé har bir qarshi hujumda bitta toʻp bilan ikki-uch oʻyinchini oʻtib ketar edi? yoki Neymar boʻshliqlarni qidirar, Choupo-Moting esa toʻpni ushlab qolardi — ularning harakatlari *tezlikdan* koʻra *yurak urishi* bilan bogʻliq edi. endi esa — yoʻq. 0.3 xGga hisoblab chiqilsa, ularning oʻrniga Mayotta terma jamoasi ham shunday oʻynashi mumkin edi. va yana bir narsa: sizlar gapirasiz "PSJ oʻzini yoʻqotib qoʻygan", lekin oʻsha chempionlik mavsumidagi oʻyinda ular oʻzlarini yoʻqotib qoʻymasdilar — oʻzlarini topib olishdi. endi esa har bir oʻyindan keyin "oʻzimizni yoʻqotib qoʻydik" degan ohang bilan gaplashmoqdalar. bu nega? chunki ular oʻrniga boshqa narsani qoʻyishdi: taktikani almashtirdilar, oʻyinchilarni almashtirdilar... lekin *ruhni* almashtirishni unutdilar. eslaingiz keladimi, oʻsha 2016-yilgi qarama-qarshilikda Leicesterni koʻrib chiqaylik — ularning oʻyinida tezlik yoʻq edi, balandlik yoʻq edi, lekin ularning yuragi maydonda edi. shuning uchun ham chempion boʻlishdi. PSJ esa shu vaqtda oʻz yuragini qayerdaligini bilmasdan qolib ketmoqda. tebranglar, shunday boʻlsa... oʻzingizning "tarkibga qarshi toʻp uzatish" devoningizning oʻrtasida yoʻqolib ketgan PSJ oʻzidan oʻzini yoʻqotib qoʻygan jamoaga aylanib qolganini anglab yeting. ular koʻp yugurar ekan, lekin maydonda hech narsa boʻlmayapti — chunki yuraklar notoʻgʻri yoʻnalishda urmoqda.

Yaxshi, qani endi... O'tgan mavsumlardagi chempionlik kurashlaridagi PSJni eslaganimda, ular uchun har bir oʻyin soʻnggida maydonda qolayotgan narsa — bu *ruh* edi. Haqiqiy ruh. Ularning har bir pasi, har bir qarshi hujumi, hatto himoyadagi harakati ham yurakka toʻla edi. Lekin kechani koʻrib oʻtiribman — PSJda hamma narsaning oʻzidan narsa yoʻqolib ketganini his qildi. Menga eshitib turganlarimga bir sahna eslatib oʻtaman: orqada Nevushning soʻnggi daqiqalarida, 2:0 hisobida magʻlub boʻlgan PSJ darvozasi oldida Mayotta terma jamoasi kabi o'ynagan edi. 1:2 hisobida hisob qaytib kelsa, ular hali ham dushmanlik bilan toʻpga bosim oʻtkazardilar — ammo bu kecha? PSJning oʻzi raqibning bosimini kutib olishdi va oyoqlarini koʻtara olishmadi. Toʻpni olishardi, lekin toʻpni qoʻyib yuborardilar. Oʻynardilar, lekin oqimni qoʻlga olishmadi. Qani, buni butunlay PSJning yangi avlodiga yuklash mumkinmi? Menimcha, yoʻq. Chunki vaqtlar oʻzgaribdi, futbol ham oʻzgargan. Lekin PSJning muammosi shundaki: ular oʻzlarining tarixiy oʻyindan kelib chiqadigan *yurakni* yoʻqotishdi. O'tgan mavsumlarda ular oʻzlarini yoʻqotib qoʻymasdilar — hozir esa oʻzlarini yoʻqotishning oʻzlarini odatga aylantirib qoʻyishdi. Mening yuragimni qattiq ogʻritgan narsa — ularning raqibga qarshi bosimdan qochishi emas, balki oʻzlarini ham yoʻqotganligi. O'yinga hech kim kiritmayotgan narsa... harakatlar mavjud, ammo harakatlar *sifatini* yoʻqotgan. Qani endi, men ham shunday boʻlib qolsam, maydonda qolib ketganini bilsam — oʻzini yo'qotib qoʻyganini anglamasdimmi?

Hammasi yaxshi, lekin yurakni juda qattiq og'ritdi bu kecha... Men o'sha maysazorlarda bo'lish uchun juda uzoqdan, Namanganning boshqa burchagidan kelganman. Yoshligimdan PSGda o'ynashni orzu qilganimda, ularning o'yinini ko'rganman — Neymar, Mbappe, Di Maria bilan birga qanday tarannum etib yurganlar. Endi esa?... 127 ta yugurishni ham, 0.3 xGni ham hisobga olsak — kimdir shunchaki hisoblash uchun o'ynabdi, futbol esa qolmagan. Oyoqlari harakat qiladi, ammo yurak qoniqmaydi. Eslayman, o'sha chempionlik mavsumlarida Mbappe qancha tezlik bilan qarshi hujumga chiqardi — to'p bilan ikki-uch kishini o'tkazib ketardi. Endi esa? Hech kim o'tkaza olmaydi, chunki hammasi lablabona. Menimcha, asosiy muammo shundaki — ular o'zlarini yo'qotishdi. O'tgan vaqtlarda Gvardiola yoki Tuchel qoʻl ostida maydonda harakat qilganda, jamoadoshlari bilan hamkorlik qilar edilar. Endi esa? Bir-biriga qarab yugurar ekan, hech kimning orqasidan quvishni istamaydi. Kabaue yoki Verratti kabi futbolchilar ketganidan keyin, PSJning oyoq harakatlarida *ruh* yoʻqolib ketdi. Rostini aytganda, men buni butunlay yangi avlodga yuklamayman. Futbol o'zgardi — vaqtlar ham o'zgardi. Lekin PSJ oʻz tarixidan kelib chiqadigan *yurakni* yoʻqotib qoʻyganini anglashlari kerak. O'tgan mavsumlardagi chempionlik uchun kurashlaridagi oʻyinlarida ular oʻzlarini yoʻqotib qoʻymadilar — oʻzlarini topib olishdi. Endi esa har safar "oʻzimizni yoʻqotib qoʻydik" degan ohang bilan gapirishadi. Qani endi, umidimizni yoʻqotmasak yaxshi boʻlar... chunki futbol har doim yurak bilan boshlanadi va yurak bilan tugaydi.

Kecha tushganimni hali ham unutolmayapman, maysazorni tomosha qilganimdek tuyilmoqda. 127 ta yugurish va 0.3 xG – bu raqamlar gapirishini bilaman, lekin shuni aytishim kerakki, kecha PSJning oʻyini men uchun futbol *emas*, maydonda yolgʻiz qolib ketgan jamoaning koʻrsatmasi edi. Sizlarning fikringizni oʻqiganimdan soʻng, bir narsaga qoʻshilaman: PSJning muammosi shunchaki oʻtkazgan vaqtlaridagi harakatlarini yoʻqotib qoʻygani emas, ular oʻzlarini yoʻqotib qoʻyganlarini anglashda. 127 ta yugurish va 0.3 xG orqada qolib ketgan, ammo aslida ularning yuragi maydonda yoʻq edi. Oyoqlar harakat qiladi, lekin his-tuygʻu yoʻqolgan. Bu jamoa oʻtmishda qandaydir vaqtdagina yoʻqotmagan edi – oʻzlarini topib olishardi. Kelsak, kecha nima uchun PSJning oʻyini *umuman futbol* emas edi, degan savolga javob sifatida aytaman: ular oyoqlarini koʻtara olishmadi, chunki yuraklari qoʻrqib ketdi. Shuningdek, ular oyoqlarini tortib olishdi, deb aytganlarning gapiga qoʻshilaman – raqiblar ularni maydonning oʻrtasida qolganini his qilishdi. Lekin bir gapni qoʻshishim kerak: PSJ oʻz tarixidan kelib chiqadigan yurakni yoʻqotib qoʻygan boʻlsa-da, ular hali ham oʻzlarini topib olishlari mumkin. Chunki ularning ichida oʻtgan vaqtlardagi gʻalabalarni koʻra turib, shu vaqtlardagi ruhni qaytarish imkoniyati mavjud.