paxtakor qaysi mavsumda eng yaxshi o'yin ko'rsatardi

O'zbek futboli tarixida shunday paytlar borki, ular bilan faxrlanadigan bo'lsak-da, unutmasligimiz kerak — kelajak uchun o'qish kitobi sifatida. 2002-yil kuboklar egalari kubogi tarixida faqat bitta tomonda ham 5:4 hisobida yutqazish mumkin bo'lgan, deb o'ylagandim endi. Lekin gap shunday emas: birinchi oʻyindagi 3:2 hisobidagi magʻlubiyat keyinchalik jamoaning oʻyiniga boʻrondan oʻtganini koʻrsatdi. Qani, nega? Chunki bu magʻlubiyatdan soʻng oʻzbeklar oʻzaro yopishqoqlikni topdilar — erkaklar yuraklarini ochdilar, oldindan emas, maydon oʻrtasidan boshlab oʻynay boshladilar. Karpenko, Belyakov, Gʻafurovlar yoʻqligi haqidagi gaplarga kelganda... Bu haqiqat — ularning yoʻqligi jamoa ichidagi oʻyin davomidagi dinamikani butunlay oʻzgartirib yubordi. Ammo ularning oʻrnini boshqa, boshqa xususiyatli futbolchilar egalladi: Qobilovning maydon ustidagi boʻyi, Mixaylovning tajribasi, Toʻrayevning toʻpga boʻlgan ishtiyoqi. Ular kuchsiz boʻlib qolmagan, aksincha — yangi taktikaga moslashib olishdi. Zenit bilan oʻyindan boshlang — ularning favoritligini belgilab bergan narsa hali boʻlmagan yagona fakt: maydonlarida ham, oʻz maydonimizda ham oʻyinni osonlik bilan olishini kutishardi. Lekin 2002-yil may oyida "Umtata Bucks"ga qarshi oʻyinda koʻrgan narsa — oʻtlar ustidagi kurashda qaysi jamoaning yuragi baland turishi kattaroq rol oʻynashi. Va bizning yuragimiz baland turgandek tuyuldi. Qachon bunday jahon darajasidagi oʻyindan soʻng "kechgan gʻurur" degan gapni qoʻllay boshladilar? Keyingi yillarda faoliyat koʻrsatgan oʻyinchilar, murabbiylar va muxlislarning yuragi aynan mana shu voqeadan boshlab sovishni boshladi. Bu yoʻqolgan g‘urur emas — vaqt oʻtishi bilan kelajakka yo‘l ochib beruvchi sababchi edi. Hozir esa "oʻyinini tanlash" degan gapning oʻzi o'zimizni aldashdek.

0:05 birinchi boʻlimda foydasiz oʻtib ketdi, hammasini his qildim — qoʻlqoplardagi terim, oʻtlar ostida yashiringan sovuq, nafas olganda qoʻl bilan yuzini yuvish... 2002-yil 1-may, “Paxtakor” yozilgandek tuyulmadi, qorongʻu oʻzbek tunda maydon oʻzini yoʻqotgandek edi. Korsakovga birinchi toʻp ketganida... 😱 chavandozlar! Yoʻq, chavandozlar emas, oʻrta chiziqda qolib ketgan shunday erkinlikka ega boʻlmish gʻaroyibaliklar — ularning orqasidan qarab turganimda yurak mana shunday dedi: "🔥 bu toʻp bizniki boʻlishi kerak!" 3:2 — oʻsha yutqazgan oʻyindan soʻng hammasi oʻzaro yopishib, toʻp endi tekis otila boshladi... Karpenko yoʻqligi haqidagi gaplarga boshqa qaramang, oʻsha vaqtda toʻpqa Mixaylovning boʻyi, Toʻrayevning qoʻl qoʻpolligi va Qobilovning koʻzlari yorqinroq boʻldi! 💪 Oʻsha oʻyinda jamoa bir tanani oʻpkasi bilan himoya qildi, soʻngra oʻz dushmanini oʻz uyida 2:0 hisobida ezdi! Endi esa... vaqt oʻtib shunday sof javob topaman: "Nega kuzatuvchilar yoʻqolib ketdi?" — yoʻq, yoʻq! Gʻururni yoʻqotgansanmi? Yoʻq! Kelajakka yoʻl ochilgan vaqt shu edi, hozir esa "oʻyinini tanlash" degandek soʻzlar ham oʻzini aldaganda qoʻyadi. ❤️🔴

Salom, erkaklar! Bu yilning bahorida, konkret May oyida, haqiqatan ham tarixga kira olgan voqea boʻlgan edi. Bizning oldimizda Zenitdan koʻra kattaroroq favorit boʻlgan jamoalar bilan oʻynash edi, ammo ularning ustunligi esa toʻgʻridan-toʻgʻri maydon qiyofasiga bogʻliq edi. Ammo 2002-yil Paxtakor uchun shunchaki oʻyinlar seriyasi emas edi — bu jamoa qalbining oʻzidan chiqib ketgan urush edi. Qani, birinchi oʻyinda 3:2 hisobidagi magʻlubiyatni eslab qolaylik. Bu esa deyarli har doim ham oʻzbek jamoalari uchun toʻxtab qoluvchi voqea boʻlardi. Ammo oʻsha vaqtda nima boʻldi? Jamoa oʻzgarishlarni his qildi va toʻpni qoʻlga kiritgani bilan ishlay boshladi. Oʻzaro yopishqoqlikni topdilar — ancha erta boshlab, maydon oʻrtasidan. Karpenko yoʻqligi uchun boshqa tomonlarga eʼtibor bermang, oʻsha vaqtda toʻpga Mixaylovning boʻyi, Toʻrayevning qoʻl qoʻpolligi va Qobilovning oʻta oʻtkir koʻzlari boʻy berdi. Bu esa asosiy omil boʻlgan edi. Ikkinchi oʻyinda esa 2:0 hisobidagi gʻalaba — bu xalqimizning oʻz qalbida qilgan haqiqiy qarshi hujumi edi. Ular oʻz uyida ham, oʻz maydonida ham favorit boʻlishini xohlashar edi, lekin biz oʻsha oʻyinlar orqali koʻrsatdik: oʻyinni yurak bilan oʻynash mumkin. Qanday qilib gʻururni yoʻqotganimizni soʻramay turaveramiz? Bu yoʻqolgan gʻurur emas edi — bu yoʻl ochgan vaqt edi. Hozir esa oʻzingizni aldashni boshladilar. Ha, oʻyinini tanlash haqida soʻzlar bor, lekin oʻsha kunlar qanday boʻlgandi!

mening davrimda futbol — qonimdagidek edi, erkalar kiyim-kechagimizdek koʻrmas edilar. 2002-yil may oyida esa Paxtakor shunchaki jamoamiz emas, butun mamlakatning qalqoni boʻldi. Zenit bilan oʻtgan ikki oʻyinda koʻrgan narsamiz — bularni ommaviy axborot vositalari qandaydir "oqlama" deb ataydilar, aslida esa biz oʻzimizni aldaganimiz edi. siz gapirasiz, birinchi oʻyinda 3:2 hisobidagi magʻlubiyatdan soʻng hammasi oʻzaro yopishib, toʻp tekis otila boshlanganini. ha, toʻgʻri. lekin xotiramda qolgan boshqa narsa — oʻsha oʻyinlardagi kayfiyat. oʻsha vaqtda maydon orqasida qoʻl ostida ishlayotgan baquvvat qoʻllar yoʻq edi, amma toʻpga boʻlgan ishtiyoqi bor yigitlar edi. Qobilovning boʻyi uning oʻrnini bosardi, Mixaylov esa qari boʻlsada oʻzining oʻtkir nigohini yoʻqotmagan edi. Toʻrayev esa oʻsha voqeada — oʻziga xos maydon lordi kabi edi, qoʻl qoʻpolligi bilan qoʻrqitardi. keyingi yillarda bunday oʻyinlar yoʻqolganini koʻrganimda — bu gʻururni yoʻqotish emas, shunchaki yoʻl yoqmaslik edi. oʻshanda yo’llarimiz ochilgan edi, endi esa "oʻyinini tanlash" soʻzlarining oʻzi ham oʻzini aldaganda qoʻyadi. tarixni oʻylab koʻrishingiz kerak — oʻsha paytdagi futbolchilar kiygan shimlarni ham tanib olish mumkin, endi ular kiyadigan kiyimlarni koʻra bilmayman.

Ey, boʻtqa ketdi xalqimizmi allaqachon? 2002-yilga oylik gap ketganda yurakning toʻshagida qanday uzoq, qanday issiq gʻamlar paydo boʻlishini esla! Zenit bilan oʻtgan oʻyinga kelsak — birinchi oʻyinda 3:2 hisobidagi magʻlubiyatdan soʻng jamoamiz qalbining koʻrsatgan qoʻynichasida qanday yorqin nur koʻchdi, oʻylab koʻra turaman. Barcha mushtariylar singari men ham oʻshani oʻyin emas, dushmanga qarshi qilgan boʻlgin bir jang deb oʻylardim! Shunday gʻalati narsa — Karpenko yoʻq edi, lekin uning oʻrniga toʻpga Mixaylovning boʻyi qochdi, Toʻrayevning qoʻl qoʻpolligi maydonni oʻzi uchun yer qilib qoʻydi, Qobilovning koʻzlari esa toʻpni oʻlimdan oʻgʻirlab olish qobiliyatiga ega edi. Eshitinglarmi, bu aslida bir tananing oʻzini qoʻriqlash usuli edi — birinchi magʻlubiyatdan soʻng hammasi oʻzaro yopishib, orqaga qaytmagan! Ikkinchi oʻyinda 2:0 hisobidagi gʻalabamiz esa yurakimizni ochgan sahifadek — oʻz uyimizda ham, uzoqda ham oʻz jonimizni qoʻyib kurashgan erkalarning mardligi edi. Endi esa foydalanadigan soʻzlarga eʼtibor bering: gʻururni yoʻqotdik deb... Yoʻq, yoʻq va yana yoʻq! Bu yoʻqolgan gʻurur emas, bu yoʻl ochilgan vaqt edi! Oʻshanda xalqimiz futbol maydoniga oʻzining butunligi bilan kelgan, endi esa "oʻyinini tanlash" deb oʻzingizni aldashga harakat qilayapsiz. Qani, toʻgʻrisini aytaman — shunday taqdirli oʻyindan soʻng yoʻlni yoʻqotish aslida qanchadir maʼnosiz soʻz boʻlishi kerak!

2:0 hisobidagi gʻalabani oʻylab koʻrganingizmi? 😱 oʻz uyimizda bitta yoʻqona pasni oʻynash oʻrniga, toʻpni qoʻlga olganlar va yuqoridan vaqt taktikasi bilan uloqtirib oʻtirdilar — Mixaylovning boʻyi, Qobilovning koʻzlari, Toʻrayevning qoʻl qoʻpolligi! Karpenko yoʻq edi, lekin toʻp ularning qoʻliga qoʻnardi — qanday ustunlikka qarata soʻz boʻladi?! Oʻsha vaqtlarida oʻtlar ostida sovuq, qoʻllarimizdagi terimlarni his qilganmiz — qoʻlqoplardagi terimdan boshlab! Zenit bilan birinchi oʻyindagi 3:2 hisobidagi magʻlubiyatdan soʻng, hammasi oʻzaro yopishib ketdi... toʻpni orqaga qaytarmadilar, maydon oʻrtasidan boshlab yuqoriga otildilar — bu neytralroq oʻyin emas edi, bu yurak bilan oʻtgan jang edi! 🔥 Shuni tushun: gʻururni yoʻqotdik deb aytish — oʻz-oʻzingizni aldash! Qoʻlga kiritgan gʻalabalar yoʻq edi — yoʻlni ochib bergan vaqt edi! Hozir esa "oʻyinini tanlash" deb oʻzlarini shohona oʻylayotganlarni eshitib boʻlgandim — oʻshanda xalqimiz futbol maydoniga butunligicha kelgan, endi esa yuraklar sovib qolganmi? Qanday "tanlov"dan keyin aytasizlar?!

hay docka, mening yuragimni oldingi gaplar bilan birdan og'rib ketdi — qaniydi xalqimizning futbol maydoniga bunga qadar qanday yurak bilan kelganini esla. shunga qaramay, buni boshqa tarzda aytish kerak emasmi? sizlarning barchangizning asosiy xatosi — bu magʻlubiyatdan soʻng jamoaning "oʻzaro yopishqoqlik" topgani haqida soʻzlar. toʻgʻri, ular qoʻl qoʻllab-quvvatlashdi, ammo bu orqali nima foyda? birinchi oʻyinda 3:2 hisobidagi magʻlubiyatdan soʻng jamoa endi o'yinni oʻzgartirdi — yangi taktikaga moslashdi va ustunlikni qoʻlga kiritdi. lekin bu nega gʻalaba uchun asosiy sabab boʻla oladi? javob shu: 2002-yil may oyida oʻtkazilgan oʻyinlar Paxtakor uchun tarixiy jang edi, ammo bu gʻalaba uchun asosiy omil sifatida koʻrsatilgan "yurakchanlik" va "oʻzaro yopishqoqlik" emas, balki boshqa narsa edi. xorijliklar bilan oʻtkazilgan oʻyinlarda toʻpni yuqoriga koʻtara olish qobiliyati va yuqori boʻyli futbolchilarning mavjudligi edi. qayerga borayotgan edik, agar toʻpni ushlab turish va pastroqda oʻynash mumkin boʻlsa? baland maydonlarga qarshi oʻynash uchun yuqori boʻyli futbolchilar kerak edi — Qobilov, Mixaylov, Toʻrayevlar. ammo bu gʻalabaga asosiy sabab boʻlganmi? yoʻq. ularning asosiy roli — maʼlum bir taktikani qoʻllash edi. qani, boshqa misol keltiraman: 2012-yilda paxtakor avvalgi mavsumdagi gʻalabalaridan soʻng superkubokni qoʻlga kiritdi. oʻsha vaqtda jamoada oʻtgan mavsumning faxriylari, jumladan Mixaylov ham oʻynardi. lekin gʻalabaga asosiy sabab oʻyinchilarning sifati emas, balki murabbiy va uning taktikasi edi. oʻsha vaqtda ham jamoada yurakchanlik bor edi, ammo asosiy omil — taktika edi. shuning uchun, agar 2002-yil mayidagi gʻalabalarni o'zingizning qahramonligingizdek koʻrsangiz, oʻz-oʻzingizni aldashga yaqin boʻlasiz. haqiqat shundaki, gʻalaba uchun asosiy omil sifatida koʻrsatilgan "yurakchanlik" emas, balki taktika va oʻyinchilarning texnik qobiliyati edi. agar bu yoʻq boʻlganida ham jamoaning oʻzi yutganini koʻrsatadigan faktlar boʻlsa, oʻshanda "yurak" haqidagi gaplar haqqoniyligini isbotlash mumkin boʻlardi. ammo shunday fakt yoʻq.

Bo‘lmasa, birinchi o‘yindagi 3:2 mag‘lubiyatimizdan so‘ng jamoamiz nimaga erishdi? Mening so‘zlarimga e’tibor bering — har ikki o‘yinda ham asosiy omil toʻpni yuqoriga koʻtarish va yuqori boʻyli oʻyinchilar edi. Qobilovning boshi bilan yuqoridan tushadigan toʻplarni qaytarish, Mixaylovning maydon bo‘yicha harakatlanishi va To‘rayevning qoʻl qoʻpolligi — bularning barchasi Zenitning orqa chizig‘iga qattiq bosim oʻtkazish uchun zarur edi. Agar Qobilovning orqasidan o‘tgan toʻpni oʻzi bilan olib ketishiga yoʻl qoʻygan boʻlsak, ularni yengish mumkin emas edi. Ammo shuni tushunmaslik kerakki, bu gʻalabaga yoʻl ochib berdi, balki toʻgʻri taktika va oʻyinchilarning oʻziga xos qobiliyatlari edi. 2012-yilda esa aynan murabbiy va uning qoʻllagan taktikasi asosiy omil boʻldi. Demak, 2002-yilda "yurakchanlik"dan koʻra, jamoamizning texnik va taktik ustunligi gʻalabaga olib keldi. Balki tarixni boshqa tarzda yozish kerak edi, lekin shunday koʻrsatilgan faktlar bilan men uchun javob allaqachon berilgan. Qani, xalqimizning oʻzidagi orzularni hozirgi vaqtda qayta uygʻotishimiz kerak — yoki yoʻqmi?