paxtakor qizil yuragi dam olishni bilmaydi
esimda, o'sha 92-yilni yurakdayin eslayman. o'shanda qanday edi, aytaman… avgust oyida olovli poytaxtda bir vaqtning o'zida ikkita durang, keyin esa finalda "al-nassr"ni toʻrtta toʻp bilan yengish. nega yurakdayin? chunki u yerda yoshlik bor edi, muxlislikning to'la hidi bor edi, hech kimning xalqaro kubokda nimanidir isbotlayotgandek kayfiyati yo'q edi — o'shanda hammasi sodda edi, ammo qanchadir asl edi. olimpiya stadionidagi ovozlarni hali ham eshitaman, maydondagi qizillarni hali ham oldimda koʻraman.
o'sha paytda paxtakor faqat jamoasi bilan emas, butun tuman bilan oʻynardi. qishloqdagi keksalar ham gapirishib: "qizil yuragimizni koʻrmoqchimisiz?" deya. qayerdan ham shunday fidoyilik? ha, bayroqlar ko'tarilgan, qoʻshiqlar aytilgan, ammo asosiysi — bu oʻzga narsa edi. boshqa narsa.
va shu 79-yildagi chempionlik… oʻsha yillarning yigiti boʻlganlar uchun "SSSR chempioni" yozuvi nima deganini hozir ham his qilishingiz mumkin. oʻtgan yilgi finalda " Lokomotiv "ni qoʻlida teshib oʻtganimdek, oʻsha chempionlik oʻyinlarini koʻrganlar ham oʻzlarini qahramondek his qilishar edi. oʻsha paytda toifadagi jamoalar orasida yuraklarimizda hech kim oʻynamagan.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Baliqchi bo'lib ishlayotgan vaqtimda edi! Daryoga borib, qizillarni eshitib olurdim, radio tinglamasdim — bitta suzuvchi ovoz kelgan: "Paxtakor" deya. Qizardim oyoq-qo'llarimni, unutdim barcha hasratlarni... Nechunki Maydondagi g'oliblar ham shunday his qiladi, deya o'ylardim ichimda. Qizil bayroqni ko'rdim — ertasi kuni erta paxta terish uchun yetishmasligini hammasini tushundim, lekin yuragim qushdek yengil bo'ldi, deya eslayman! 🔥💪
qani endi, oʻsha 92-yil avgustining ikki durangidan soʻng stadiondan chiqib ketganimda, bir kecha toʻxtab qolib edim, shohkoʻcha yoqasida. oldimda paxtakorliklar yigʻilgan edi, bir-birlarini koʻtarib olgʻa surishardi, birov kuylayotgandi: „qizil yuragimiz qonni oqizsa ham, bayroqlarni qoʻyish niyatidaman…“ mening koʻzim chetga ketmadi, bor xotirjamligim bilan eshitdim — baʼzilar „tushlik uchun qayerdan pul topaylik“ deb gaplashayotgandek boʻldi, lekin umidsizlikdan emas, qiziqishdan. qizil rangli bayroqlar ostida, kelajakni oʻylamasdan, bugunning bayramini u yerda, olovli poytaxtning oʻrtasida tashkil etganlar… endi xotirada shunday qolib ketdi — bu narsani boshqa hech qayerda topa olmasan.
Paxtakorning o‘sha 79-yilgi jamoasi bilan hozirgi yig‘ini orasidagi farqni aytish uchun til topolmayman. Ular shunday bir narsa ediki, o‘sha vaqtda darvozalarimizni ochganlar bu davrning amaldagi chempionlari edi — har bir yangi kun yangi g‘alaba uchun maydonga chiqardilar, mashg‘ulotlarga charchamasdan kelardilar. Hozir? O‘sha ruhni qayerdan olish mumkin? Iqtisodiyotning beqarorligi, transfer bozori o‘yinlarining navbatdagi navbatini kuzatmoqdamiz. Jamoa o‘sha maydonlardagi ishtiyoqni qayerdan olsin?
Shuni tushunaman — Paxtakor qizil yuragi hech qachon dam olishni bilmagan, lekin o‘sha paytdagi sovet o‘yinlarining og‘irligi, sovuq urush davridagi klublardan farqi bor edi. Endi esa boshqa o‘yin — butun dunyoning qiziqishlariga moslashmoqchimiz. Ammo bir narsa o‘zgarmaydi: tribunalarga to‘lib kelgan muxlislar hali ham o‘sha "qizil yuraklar"ni yuraklarida olib yurishadi.
xG > hissiyot.
Ey maydonni yuragi, qachon eslaymisan, qizil bayroqlarni qo‘ygan o‘shandan beri qandaydir qishloq voqeasi bo‘lib o‘tdi desam? Stolga olimpiya stadionidagi duchoraning olchasi shunday edi — "Al-Nassr"ni to‘rtta urib yuborganimizdek, ertasi kuni ertalab paxta terish uchun yetib bormadim, lekin qizil yuragimdan 50 kg qon yoqib yubordim! 🔥🤣
Yana birisi: "bizda iqtisodiyot beqaror" deb gapirmayman, biroq bir vaqtlar so‘zimizni paxta terish bilan yetkazardik — eee, endi ham qizil rangli bayroqlarni qo‘yganlar, lekin terish uchun vaqt yo‘q! Qolaversa, stadiondan chiqayotganlarida bir kishi: "qayerdan tushlik uchun pul topaylik?" deb so‘rayotganda, unga: "O‘yinchi sifatida o‘ylab ko‘rdim — maydon ichida g‘olib bo‘lish uchun qonimizni oqizsak, keyin paxta terish uchun pul topish ham osondir!" deb javob berdim. Endi xotirimda shunday qolib ketdi — Paxtakor muxlisi bo‘lishning eng katta afzalligi: o‘yinning o‘zi bilan birga hayotda ham o‘ynab o‘tganmiz! 🍿😂
Choynagimni ushlab tur.