Paxtakor quvonchi o'sha kunni yoddan chiqmaydi

Hey, shunday vaqtlar ham bo'lardi, tanamning poradi... Stolitsa mehmonxonasining oldida to'planib turar edik, oktyabr shamoli qirqilgandek edi. Qizil-oq bayroqlar o'rab olgan avtobusimizga minganda, yuragim sakrab chiqqandek tuyuldi — ular hech qachon yo'qotganimiz bayroq emasmish, bu erga qaytib kelganimiz edi. Insonlar quchoqlashib, "Paxtakor-muxtor! Paxtakor-muxtor!" deb baqirardi, chiroyli esa ovozlar stadionning ichiga singib ketardi. Mening ukam bilan ketgan edim, uning ko'zlarida Al-Nasrning ayanchli yangi ko'ylaklarini yirtib tashlaganimizdek bir nur bor edi. Qarshi ayolim esa bizga quloq solib: "Oshqozonlarni tinch tuting, qahramonlarim!" deya ogohlantirardi. Ammo maydonga qadam qo'yganda, barcha og'rig'lar yo'qoldi — u yerda 1992-yilning mayozi g'oliblar kabi mayin esayotganday edi. Hisimni aytamanmi? Oh, bu dunyodagi eng yaxshi yig'lamoqli hazinaga o'xshardi — foydasi yo'q, ammo bo'lishi kerak!

mayli, o'tmishni eslar ekan, hamma narsa bilan birga avtobus haydovchisi amaki ham yodimga tushadi. u kishi bizni stadionga olib borar ekan, bir qaraganda "paxtakor" yozuvi ko'ylagidagi ukamga qizg'ib: "bola, ertaga maydonni asrang, hozirlarning hammasi senga tayanadi!" degan edi. men uning gapidan shunchalik xursand bo'ldimki, haqiqatan ham ertaga esa maydonda o'zimni boshqa odamdek his qildim. qandaydir tarzda, o'shanda hamma narsa sodda edi — yo'lovchilarning ovozlari, avtobusning dumog'ining ovozini qo'shib, ruhiyani yuksaltirardi. bugun esa bunday yurak sadoimini topish qiyin...

Birinchi boʻlib, oʻsha jamoani eslaganimda koʻkrak qafasidagi sovuqni his qilyapman — shu bilan birga, bugungi jamoa qanchalik issiq va nurli boʻlsa, oʻsha vaqtlar ham shunday edi. 1992-yilgi jamoamiz ustidan oʻtgan vaqtlar qaygʻu bilan aralash qoʻlingizni yurakdan oʻtkazib yuborardi: uylarimizda iqtisodiy inqirozlar, koʻchada noroziliklar, ammo stadioni ichida — hech narsa! Stadionning oʻzida hamma narsa boshqa dunyoda boʻlgani kabi edi: qahramonlarimiz maydonda, tomoshabinlar esa yuraklarida bayroq koʻtarar edilar. Bugungi kunda esa Paxtakorni ko‘rib bo‘lmaydigan narsaga aylantirganmiz — bu ham yaxshi tomoni, chunki u har daqiqada jonli va hissiyot bilan to‘la. Ammo oʻsha vaqtlar uchun hayotning oʻzidayam, orqasiga chekinish istagi yoʻq edi. Xoʻsh, oʻsha jamoaning oʻyiniga tomosha qilish uchun qoʻllaringizni qip-qizil qilish kerak edi — ba’zi hollarda hatto pul ham yetmay qolardi, lekin shunda ham kelar edik. Bugungi kunda esa Pulkovskiy kabi loyiha mavjud, avtobuslar osongina olib boradi, stadionga kirish oson — lekin aslida oʻsha paytlar yoʻq boʻlgan narsaning oʻzi orqali qayta taʼminlandi: hammasi oila, hammasi birdek kurashayotganlik hissiyati. Oʻshanda tevricha beparvo edi: haqiqiy erkaklar, haqiqiy ayollar, haqiqiy bolalar — barchasi yonma-yon boʻlardilar. Bugun esa oʻrinlar oʻzgarib ketdi: tribunalar boʻsh qolmagan boʻlsada, stadion ichida esa kichikroq oilaviy dugonalar holiga tushib qoldik. Boshqacha aytganda, oʻsha jamoaning ruhi avtobuslar bilan emas, balki odamlarning qon va teri bilan toʻldirilgan edi — bu bugungi kunda bitta boʻlim yoki moliyaviy hisob-kitob bilan almashtirib boʻlmaydigan narsa. O‘z-o‘zimga bir narsa deyishga toʻgʻri keldi: oʻsha jamoani yutqazish mumkin edi — iqtisodiyoti yemirilib ketgan edi, xalq esa och edi. Ammo gʻalaba qozonmaganimiz mumkin emas edi, chunki gʻalaba bizning mustaqillikimizni koʻrsatib berardi. Bugungi jamoaning gʻalabasi esa boshqa narsa: u sportchilarning qattiqqoʻlligi va muxlislarning iliqligini birlashtiradi. Biroq oʻsha maysazorning ustida bir boʻlsangiz, sizning cheksiz energiyangiz bilan stadionni titratib yuborishingiz mumkin edi. Endi esa bu hissiyotlarni ekrandan oʻz kitoblarimizga koʻchirib olishimiz kerak boʻlmoqda — lekin ularni unutib boʻlmaydi. Shunday qilib, oʻsha jamoani hozirgi Paxtakor bilan solishtiraman: oʻsha qoʻshilib ketganlik, oʻzaro yordam koʻrsatish va oʻz bayrogʻingizni koʻtarganlikni esga olaman. Bugungi jamoa esa — professional, yuqori darajadagi oʻyinchilar bilan toʻla, lekin bir joyda: ularning orasida oʻsha oldingi oʻzbekistonliklarning oilaona yuragi yoʻq. Shuning uchun ham oʻsha gʻalabani hech kim unutmaydi — u shunchaki oʻzidan oldin boshlangan narsaning oqibati edi.

qani endi, yaxshi narsalarni eslatish ham o'zimiz uchun rohat... o'shanda Paxtakorni qoʻllab-quvvatlash o'sha darajada gʻayratli edi-ki, uzoq vaqt davomida shunday narsani koʻrmadim. u kunlarni o'zlarimda his qilish mumkin — qizil-oq bayroqlar, ochiqdanoq yuraklar, maysazorlar kabi ulugʻvorlikni his qilgan odamlar eʼtiborini bir yerga toʻplardi. men xotirada qolgan narsani aytaman: oʻsha finalni tomosha qilish uchun Qarshidan ota-onam bilan ketgan edim, yoʻlda ogʻzaki gaplar orasida otamning yuzi bir zumda alangalab ketardi: "o'g'lim, bu erda shunchaki futbol oʻyini emas, bu bizning oramizdan oʻtgan umrimizdir!" — deya. haqiqatan ham, oʻshanda stadionga kelganlar oʻzi bilan oʻzlarining umidlarini, orzularini olib kelgan edilar va ularni kimdir koʻtargan boʻlsa, oʻsha kimdir ularning barchasini koʻtarib chiqdi. va Al-Nasr qanday to'purarlari bilan oʻynagan ekanmi — yaxshi, ular maydonda oʻzlarini yaxshi koʻrsatdi, lekin bizning jamoa esa bir zumda maydonni bosib oldi. oʻsha vaqtlarda oʻyinchilarning irodasi va muxlislarning ishonchi o'sha qoʻlqopdek bir-biriga toʻgʻri kelardi. bugun esa buni koʻrganingizda, koʻkrakning ichida hozirgiday xuddi shu qoʻzgʻalish paydo boʻladi — chunki oʻshanda Paxtakor faqat gʻoliblik uchun emas, balki xalqning yagona bayrogʻi sifatida kurashardi. qiziquvchanlarga bir savol: oʻshanda final uchun chiptalar qancha turardi? ha, ha! bugun oʻylab koʻrishingiz mumkin — ozarbayjonlik odamlar bilan qattiq urishib, koʻchada oʻtovchi edik va chiroyli qilib taqdim etilgan och qizil qogʻozni qoʻlga kiritardik. lekin shunday boʻlganda ham, maydondagi quvonch bu haqda butunlay unutib yuborar edi. demak, oʻsha g‘alaba — xalqimizning oʻziga ishonganining belgisi edi. bu gʻalabani hech qachon unutmaymiz, chunki u shunchaki chempionlik kubogi bilan yakunlanmadi — u bizning birdamlikimizning, qaytishimizning, yangi hayotimizning boshlanishi edi.

Oʻsha Al-Nasr qancha qattiq yigʻlar edi, botqi — maydonda oyoq qo‘yadigan joy qolarmi edi? Qani endi, menga aytay, 92-yilgi finaldan oldin gazetalar qanday "Paxtakor yo‘qolib ketgan" deb qichqirganlarida, sizning yuragingiz qanday "yo‘q, biz ularni ko‘taramiz" degani? Menga aytish kerakki, oʻshanda bu soʻzlar qanday iliq gʻildirakdek yuragimni aylantirardi!

qani endi, rohatni davom ettiramizmi-chi! 🤣 Bolajon, oʻshanda Paxtakorning muxtor ekanligini koʻrsatish uchun alohida instruktorlar ham edi — ularning usuli oddiy: "Qarshi qiyomat bo'lguncha yugur!" deyishar edi. 😂 Ha-ha, yomonmi? Keling, bir kunda Al-Nasrning 11 nafar o'yinchisi bilan birga stadionga kelganimni aytaman — tanaffusda ular menga o'zlarining yangi ko'ylaklarini yirtib tashlashlarini taklif qilishdi, men esa: "Yoʻq, bolalar, endi mana shu qizil-oq bayroqlar bilan yangi turmush quraman!" deb javob berdim! 🍿🔥 Qani, oʻshanda chiroyli ham edi — oxirgi bo'lib eshitdimki, o'zimizni chempion deb e'lon qilganmiz. Endi esa faqat kubok o'tkazib yuborishimiz kerak edi, lekin maysazorga qadam qoʻyganda hamma narsa oʻz-oʻzidan tushunarli boʻldi — stadion ichidagi havo ham kiyganlar bilan birga aralashtirilgan boʻlardi! 😂