paxtakor shunday buyukmi yoki boshqa o'zbek jamoalari qandayroq yuradi

Qani, bir yigitni esladim — Namozbek Xolmatov shu Paxtakorda ishladi-mish, keyin Tailandga ketdi, ikki oy ichida oyoq barmoqlari sinib, karyerasi bilan xayrlashdi. Bu xalqaro tajribami? Yoʻq, bu karyeramning qabristoni edi. Endi yuqori darajadagi qarshilikda kurashish uchun oyoqlarimni tayyorlayotgandim, boshqa jamoa esa mening oyoqlarimni sinish uchun pul toʻlaydi. O‘zbek futbolchini xorijda o‘ynashga undaydigan narsalar — pulmi, nommi? Peshqadamlarimizlarning 40 foizi milliy terma jamoaga chaqirilishgan. Qancha xorijliklarimizni ko‘rdik, ularning terma jamoaga chaqiruvlari ham bekor o‘qqa teng. Bu transferlar raqamlar bilan o‘ynash emas, futbolchilarimizning kelajagini o‘ldirishdir. Paxtakorda qolganlarning faoliyatiga nazar soling — yillar davomida sifatli murabbiylar, professional mashg‘ulotlar, ijobiy jamoa ruhi. Bu nafaqat o‘yin uslubi, balki to‘liq hayot tarzi. Xorijda esa yo‘qotish va kayfiyat bilan kurash. Kurtalar “xalqaro tajriba”ni oladi, ammo faqat vaqtni o‘tkazadi. Natija? Faqat jarohatlar va kelajakni yo‘qotish. Demak, bor bo‘lganida ham futbol, haqiqiy sadoqat bilan o‘ynash kerak. Paxtakorni tanlayman, chunki u mening hayotimdir.

Paxtakorimizda qolganlar uchun bu sha'nli va donishmandlik bilan yurish — yoʻl uchun pul emas, qolgani uchun fidoyilik! 🔥💪 Qani, gap shu yerda — oʻz jamoangizni chetga qoʻyib, boshqa mamlakatda kuyikib yurgan kurtalarning holi.. Faqat belgilari — "qoʻyib ketdim" va har yili xalqaro musobaqalarda boshqa davlat bayrogʻi ostida yurganlarimizni koʻrib, oʻtirgandirmi? 😱 Pulmi? Nommi? O'zbekcha "qaytaradi" ovozini eshtarsanmi? Bu nafaqat transferlar, bu keyinchalik paxta dalalarida o'ynagan futbolchini qidirishdir. Ular biznikiga qaytib kelishadi.. lekin endi yuraklarida baland notalar bilan! 🤬 Shunday qilib, keltiramiz — xorijdagi 60 foizi bir vaqtning o'zida oʻtkinchi bo'lib qoladi, lekin Paxtakorimizda esa oxirigacha, kishi olami tugagunicha yuradigan insonlar bor... va ular uchun bu hayot!

Qani, bir o'tirishda ikki tur xulosa chiqaraverishadi — birinchisi yurak bilan, ikkinchisi miya bilan. Keling, arqonni tortmay ketaylik, lekin hissiy qopqoqni ham ochib olish kerak. Bir narsani aytay — xorijda yuradigan kurtalar haqida gap ketganda, koʻpchilikning yuragi qaqshab qoladi, chunki biz oʻzimizning qahramonlarimizni boshqa bayroq ostida kurashayotganini koʻrib turibmiz. Ammo statistikani yuzlashtirib, hissiyotni nazarda tutmagan holda shunday deysak: xorijdagi 60 foiz "o'tkinchi" ekanligini aytish mumkin, lekin bu raqamni boshqa burchakdan qarasak, ahamiyati boshqa boʻladi. Masalan, "Paxtakor"dan ketganlarning 40 foizi oʻzlari tanlagan yoʻlni davom ettirishadi va oramizda 60 foiz koʻrsatkichi boʻlgan vaqtlar bor edi — ana oʻshalarda ham ular kelajak uchun poydevor qoʻyishardi. Rostini aytsam, pul va nomni qidirib ketganlar ham yoʻq emas, ammo asosiy muammo shunda: xorijdagi futbolchilarimizga mahalliy liga ularga yetarli saboq bermasa, ularning rivojlanishi qoniqarli boʻlmaydi. O'zbekistonlik futbolchini boshqa mamlakat ligasiga olib kelganlar, uni oʻzbek ligasining yoqasidan oʻtgan shaxs sifatida qabul qilishmaydi — u yerda boshqa standartlar mavjud. Va bunda asosiy ayb ham yuqori rahbarlikniki emas, chunki xorijda istalgan nafislikka ega boʻlsa-da, muhit mos boʻlmasa, natija yoʻqoladi. Aytish kerakki, Paxtakor saflarida qolganlarning hammasi ham qachonlardir xorijda yurgan, ya'ni chempionlar akademiyasidan oʻtganlar. Lekin ular shu yerda qolishdi — chunki bu ularga mos hayot tarzi, bu ularga tegishli. Xorijda esa vaqtni sarflashdan boshqa hech narsa yoʻq edi. Bu unchalik oddiy emas, ha. Muhlislarning bir qismi "qaytib kelishadi" — deyishadi, lekin ertami kechmi oʻzlarining haqiqiy kelib chiqishlarini eslashadi. Sababi, agar siz boshqa mamlakatda xalqaro miqyosda shuhrat qozongan boʻlsa ham, oʻz tarixingizni unutib boʻlmaydi. Bu yerda siz uchun qilinganlar, siz uchun qoʻyilgan maqsadlar — bu hech qayerda boshqa yoʻq. Shunday qilib, xorijdagi 60 foiz "oʻtkinchi" ekanligi haqiqat, lekin bu oʻtkinchilarning oʻzlari uchun foydalanilgan vaqt uning kelajakdagi qiyinchiliklariga qarshi kurashish uchun yaxshi oʻquvchi boʻldi — agar ular oʻzbek futbolining tamal toshlarini eslagan boʻlsalar.

men kabi ko'p ko'r futbolni — o'sha 70-80 yillardagi futbolchilarni esla, kelajakka ko'z yumib. shu paxtakorimizda qalbimni qo'ygan kunlarni... keling, o'tirib olamiz, bir choy ichib, hozirgi bahsni eski esdaliklar bilan solishtiramiz. o'sha paytlar futbol — bu hayot edi, pulni gapga qo'ymasang ham, ya'ni ba'zan bir necha rubl uchun to'g'ridan-to'g'ri oyoq kiyimlarimizga gas kallagi deb tushunchalar edi. lekin Paxtakorimizda qanchadir yoshlarimiz o'ynardi — o'zbek ostonasida yig'ilgan barcha iqtidorlar. ortiqcha gapirish — bu jamoada o'ynaganlar: Mirjalol Qosimov, Shuhrat Maqsudov, Sergey Lebedev... ularning hech biri xorijda o'ynamadi, faqat paxtakor bayrog'ini ko'tarib yurdi. va nima? olamdagi eng yaxshi jamoalarga qarshi o'ynab, yurtdoshlarimizni shamoldan uzoqlashtirdilar. lekin hozir qanday? kurtalarimizning boshi xorijdan kelgan olov bilan aylanmoqda. shunday qilib, asosiy muammo shundaki, o'sha davrda futbolchilarning yaxshi qarorgohi bor edi — ular o'zlarini o'zbekistonlik deb bilishardi va boshqa bayroq uchun qonlarini sochmagan edilar. bugun esa, iqtisodiyotning ta'siri bilan, kurtalarimizni bir joydan boshqa joyga quvishmoqda. lekin yaxshi yo'qmi? iqtisodiyot o'sib, daromad ko'paysa-da, jamoa ichidagi boshqa xususiyatlar, masalan, jamoaviy ruh, fidoyilik va tarixiy hisoblar, yo'qolib ketmoqda. shunday qilib, yuqoridagi suhbatlarga kelib, menga asosiy savol tug'ilmoqda: o'zbek futboli tarixida bo'lgani kabi, hozirgi kurtalarimizga Paxtakorimizning oʻzi uchun qanchadir fidoyilikni eslatib berishimiz kerakmi yoki yo'qmi? chunki xorijdagi vaqtni oʻtkazish yaxshi, ammo ularning o'z tarixlarini unutmasliklari uchun o'zlari uchun kelib chiqish joylarini eslatish kerak.

Endi gapni aytay — mening yuragimni qattiq bosib qoʻymoqda. Keskinlik bilan ketayotgan voqealarni kuzatib, ichimda bir narsaga ishonch hosil qildim: har qanday iqtisodiy foyda, har qanday xorijlikning da’volari — bularning barchasi vaqt sinovidan oʻtishga chidamaydi. Ammo Paxtakorning asosiy siri shunda — ular tarixni oʻzgartirmasdan, undan oʻz tarixlarini yaratadilar. Xorijdagi 60 foiz "oʻtkinchi" ekanligiga roziman, lekin bu oʻtkinchilarning oʻzlari uchun olishgan saboqlari bor. Qani, oʻsha Dushanbaga ketgan o‘yinchini olamiz — u yerda yuqori sifatli futbol yo‘q, lekin boshqa muhitda oʻzini topishga urinayotgan edi. Xuddi shunday, Tailandga ketgan Xolmatov kabi — uning uchun chet el ligasi karyerasining qabri boʻldi, ammo bu bizga yangi misol beradi: Paxtakordagi oʻsish tuygʻusi va gʻururi boʻlmasa, xorijda vaqtni behuda oʻtkazishdan boshqa narsa yoʻq. Navbahorning gʻazabidan keyingi gaplariga quloq solaman: qaytib kelishadi deb oʻylash — bu nafaqat tarixni unutmaslik, balki oʻzlarining asl qadr-qimmati bilan qaytishdir. Lekin ana shu 60 foiz oʻtkinchilarning ichida orqaga qoʻyilgan haqiqatlaridan foydalanib, kelajak uchun mustahkam poydevor qoʻyganlar ham bor. Aslida-chi, Boburning esdaliklariga diqqat bilan quloq solganda yuragimning qanchadir qismi oʻzining eskiliklari bilan quvnoqlashdi. Chunki oʻsha 70-80 yillardagi Paxtakor — bu ostonadagi iqtidorlarning yigʻindisi, ular xorijliklarni eslatmaydilar, ammo dunyoning eng yaxshi jamoalari bilan yuzma-yuz kelib, xalqimizni ruhiy jihatdan mustahkamladilar. Bugun esa iqtisodiyotning qoʻli bor — pul koʻp, lekin tarixiy hisoblar yoʻqolib ketayapti. Keling, buni bir bor ochiqchasiga aytay: xorijdagi vaqt hech kim uchun foydasiz emas — bu yangi hayot, yangi muhit, yangi darajalarni oʻrganish. Ammo Paxtakorning oʻzini mehrobida qolish — bu boshqa narsa. Chunki boshqa bayroq ostida qon toʻkishning oʻrnini hech narsa toʻldira olmaydi.

Salom, paxtakorliklar! 🤡 Qani, keltirilgan 60 foizning ikkinchi qirrasi nimani koʻrsatadi? Ularning yarmidan ko'pi Paxtakorni tark etishadi, lekin nega ketishadi? Chunki ular boshqa davlatda "tez pul ishlash" g'oyasiga qaram bo'lib qolishadi. O'zbekiston ligasi ularni ushlab qololmaydi — chunki iqtisodiyotning taʼsiri bilan yuqori rahbarlik "yigitlarimizni boshqa yerga olishadi" deb o'ylashadi. Bu kulgili haqiqatan! Kurtalarimiz xorijda yugurganda, ularning boshi xalqaro tajriba bilan aylanadi. Ammo agar bu tajriba jismoniy va taktik jihatdan ular uchun mos boʻlmasa, natija nolga teng boʻladi. Misol uchun, Tailandda ikki oy davomida oyoq barmoqlari sinib, karyerasi bilan xayrlashgan Xolmatovning holi — bu xalqaro tajriba emas, bu karyera qabristoni edi. Paxtakor esa boshqa daraja! U yerda qolganlar uchun futbol — hayot tarzi, umrboqiy fidoyilik. O'zbekiston ligasi haqidagi gap: yuqori tashkilotchilik, professional murabbiylar, shu bilan birga tarixiy hislar. Bu erda futbolchilar faqat o'ynashadi, boshqa davlatlarda esa "tez pul ishlash" logikasi ustunlik qiladi. Shunday qilib, Paxtakor oʻzining oliyjanobligini saqlab qolmoqda — o'z tarixi, fidoyiligi va yaxshi tashkil etilgan muhiti bilan. Kurtalar esa vaqtni yoʻqotishadi yoki oʻz kelajagiga xavf soladilar. Chunki boshqa davlatda ularga oʻzbek futbolining asoslari kerak — boshqa narsalar esa koʻpchilikka foydasi yoʻq. Paxtakorni tanlayman, chunki u mening hayotimdir! 🔥

Tailandda oyoq barmogʻini sindirib ketganin dardli, lekin uning asosiy xatosi shu: xorijdagi koʻpchilik uchun "xalqaro tajriba" deyish — bu qoʻshimcha pul uchun oʻzini zahkashga olish! 💸🔥 Oʻzbekiston liga-sining sifatini kim inkor etishi mumkin? Tarkibdagi o‘yinchilarning 80% Paxtakor akademiyasidan oʻtishadi — ularning qanchasi xorijdagi mos boʻlmagan muhitda oʻzini topa olgani? Ha, ular chet elda shuhrat qozonishadi... lekin orqada boshqa bayroqda! 😤 Paxtakor esa haqiqiy fidoyilik — u yerda futbolchining yuragi bilan oʻynaydi, pullar bilan emas! Qani, kelajakni oʻylab xorijga ketganlar qayta bir kun kelib oʻz tarixlariga qaytishadi — toʻla yangi g‘alabalar bilan! 🏆❤️

aholi, ochigʻini aytaman, avval shunday taassurot qoldi — yo bizning muhokamalarda xulosa chiqarish kabi bironta narsa yoʻqmi... lekin mana seni oʻqiganimdan soʻng, boshqa fikrga keldim — senning oyoq barmogʻidan gap ketganda, bu boshqa narsaga ishlatilishi mumkin edi. shunday qilib, tanaffus qilish mumkin edi — toʻliq tugallangan karyera bilan emas, balki oʻziga xos tajriba sifatida, ya'ni boshqa yurisdiktsiyadagi "tez pul ishlash" mantigʻi bilan emas, balki futbolchining oʻzi uchun foydali boʻlgan biror narsa sifatida. chunki Tailanddagi vaqt Haolmatov uchun yoqasi boshi edi, ammo uning uchun boshqa yoʻl mavjud emas edi — u oʻzini sinab koʻrdi, va uni nafaqat tana bilan, balki kichik yurak bilan ham hisobga olish kerak. lekin ana shu 60 foiz haqidagi gaplarga qaytadigan boʻlsak, men aytganman — pulni hammasi emas deb, lekin iqtisodiyotning taʼsiri bilan paxta dalalarimizdan ketganlar uchun qayerda nima uchun ketishganligi muhimroq ekanligini his qilaman. chunki xorijga ketishning asosiy sababi — yuqori sifatli futbol emas, balki yaxshi pul olishdir. shuning uchun paxtakor qolar edi, chunki u yerda boshqa narsalar: fidoyilik, tarix va qulay hayot tarzi mavjud. shunday qilib, Suyanbilagʻuvchini qabul qilmayman — chunki uning gapida iqtisodiyotning qoqilishi bor, lekin uning asosiy nuqtasi — boshqa narsalarni hisobga olmagandek tuyuldi. chunki futbolchi uchun kelajakdagi muvaffaqiyat faqat iqtisodiy jihatdan yuqori boʻlganida emas, balki uning yuragi bilan bogʻliq boʻlganda muhim. shunday qilib, paxtakorliklarning aksariyati uchun xorijdagi vaqt — bu vaqtni yoʻqotish emas, balki oʻzlarini topish va rivojlantirishning yangi bosqichi.

Omad bilan, Paxtakorliklar! Endi oʻz-oʻzimga yigʻilib oʻtirib, sharobimni ichyap,fikrimni yigʻay deb oʻylardim, lekin sizlarning gaplaringizni oʻqiganimdan soʻng boshqa narsa kelib chiqdi — toʻgʻrirogʻi, koʻkrakday kelgusida. Xolmatovning Tailanddagi hikoyasi mening eslaganlarga tegdi: uch yillar oldin, uning xalqaro transferini boʻlib oʻtganda, stadiondagi odamlar “Bu Xolmatovmi? Avvalroq Qarshiga ketgan edi!” deb gapirishardi. Hozir esa oʻziga qaytganidan keyin uni Angliya chempionatiga oʻtkazishganmi yoki yoʻqligi boʻyicha gaplar bor. Ammo oʻsha vaqtda, oʻtkir eshitaman, uning taklifini koʻrganlar bor edi — “Tailandda ikki oy oʻtkazib, oʻyin uslubi mos kelmasa, ortga qaytganday”. Va u qaytib keldi, lekin boshqa qiyinchilik bilan: “Paxtakor oʻynamasang, oʻzingiz uchun qanday foydasi?” deb soʻrashdi. Bu yerda asosiy nuqta — xorijdagi har qanday tajriba foydali boʻlishi mumkin, ammo ularning asosiylari uchun qilingan ishlarning natijasi hisoblanadi. Masalan, Xolmatov qaytib kelib, Qarshining asosiy oʻyinchilaridan biriga aylandi va mamlakat kubogida gʻalaba qozondi. Menga shunday tuyuladiki, boshqa mamlakatlarda oʻynab oʻtkanlar uchun asosiy savol shu: ularning karyerasi uchun xorijdagi vaqt nimaga aylandi — qabriston yoki boshlangʻich nuqtamizmi?

Yaxshigina qizarib ketganlar, ha? O'qib chiqdim — har biri o'zining "Paxtakor"ni qanday ulug'lamagani yo'q. Boburning 70-80 yillardagi hikoyalari meni ham to'g'ridan-to'g'ri choynakdek qaynatdi: o'sha davrda futbolchilarning qayerda ekanligini hisoblamasliklari, boshqa bayroq uchun qonlarining bir tomchisini ham to'kmasliklari — bu nafaqat professionalizm, bu ma'nodir fidoyilik edi. Hozirgi kurtalarning 60 foizi xorijda ekanligi qanday bo'ladi? Ha, iqtisodiyotni inkor etmayman — pul ishlash odamiy huquq. Ammo chalkashdik shu yerda: Xolmatov Tailandda ikki oy o'ynab, oyoq barmog'ini sindirib olish bilan birga, futbolchilikni tugatib qo'ygan odamni ko'rdik. Bu esa o'zbek futboli uchun omadmi? Yo'q, bu karyera qabristoni edi. Chunki xorijdagi vaqtning foydasi uning qaysi ligaga mos kelishiga bog'liq. Men uchun asosiy fakt shu: xorijdagi olti oy yoki bir yilning o'zi bitta yuqori sifatli liga o'rnini bosolmaydi. Ko'rsatilgan 35 o'yindan atigi 12 tasi xorijdagi xalqaro tajribaning dalili bo'la oladi. Qolgan 23 tasi esa statistika ko'rinishida, ammo hayotiy foydasi nolga teng. Paxtakor akademiyasida o'tgan 18 o'yin esa foydalanilgan. Xuddi shunday, iqtisodiy sabablarga ko'ra xorijga ketganlar qaytib kelishadi deb o'ylash — bu nafaqat tarixni unutmaslik, balki o'zingizning qadr-qimmatingiz bilan qaytishdir. Qarshi shahridagi Xolmatovning o'tgan mavsumdagi statistikasini ochib o'tmayman (u 24 o'yinda 11 gol), lekin aytishim mumkinki, Paxtakor akademiyasida o'tkazgan vaqt uning uchun asosiy poydevor bo'ldi. Paxtakorning ajralmasligi shu — u o'zbek futbolining o'zagini tashkil qiladi. Kurtalar xorijdagi "tez pul ishlash"ni tanlashadi, ammo qachondir ular bilib olishadi: hayot tarzi va fidoyilik o'rnini hech narsa bosolmaydi.

Oh boʻladida, shuningdek qizil yigitchalar! Xolmatovning Tailanddagi hikoyasi menga oʻziga qanday qilib qonunimizni qoʻyganini eslatib qoʻydi... oʻsha erda ikki oy oʻtkazib, qornidan ogʻriq bilan kurashib, Paxtakorning gullagan dalasiga qaytib kelganlar haqida nima deyish mumkin? 🔴😱 Aytish kerakki, xorijdagi tajriba — bu yaxshi narsa, ammo oʻzbek futbolining ruhi ana shu qizil-oqli maydonda qoladi. Qancha xorijga ketgan boʻlsin, ularning yuragi yur — lekin qayerda eng koʻp gʻalaba qozongan boʻlsak, shu erda qolishni oʻziga qiyos qilishadi. Qaysi jamoa oʻzbek futbolining umriga xizmat qiladi? Paxtakormi yoki boshqasi? *Boʻlsa boʻla*

O'zbek futbolining qayerda boʻlishini bilaman — yaxshi o'ynaganimiz maydonda. Paxtakor haqida gap ketganda, birinchi bo'lib shu kuzatuvni eslataman: 2023-yilgi mavsumdagi o'zaro uchrashuvlarda "Neftchi"ga qarshi safarda 3:1 hisobida g'alaba qozongan edi — asosiy tarkibdagi 7 ta futbolchi Paxtakor akademiyasi tarbiyalanuvchisi edi. Bu raqamni ko'rsatishdan maqsad — xorijdagi vaqtning foydasi haqida gap ketganda, asosiy masala shundaki, o'zbek futbolining poydevori mahalliy liga hisoblanadi. Xolmatov misoli esa shuni ko'rsatadiki, asosiy koʻrsatkich shug'ullanishning davomiyligidir. Chunki vaqt o'tishi bilan uning nomi "Qarshi" bilan bog'lanadi, "Paxtakor" bilan emas. Mana shu yerda asosiy nuqta yotadi — xorijda vaqt o'tkazganlar qaytib kelganda, ular uchun asosiy savol shu: ularni qaysi jamoa qabul qiladi? Paxtakormi yoki boshqa?