Paxtakorning qaysi o'yinchisi siz uchun eng katta ramz edi

Paxtakorning tarixida vaqtinchalik qahramonlar bo'lishi mumkin, lekin ramz bo'lsa — ularning o'rnini hech kim bosolmaydi. 2002-yilgi jamoa haqida gap ketganda, bu nafaqat o'yinlar, bu shu yillar davomida jamoa ortida yig'ilgan xalq ruhi edi. Kamoliddin va Bobo Mavlonovlar haqidagi gaplar haqiqatga yaqin, ammo ular bilan hozirgi vaqtni to'g'ridan-to'g'ri solishtirishda biroz nohaqlik bor. Bobo Mavlonovning hissiy tarannumi va Kamoliddinning keyingi faoliyati Paxtakorni shakllantirgan, ammo hozirgi davr boshqa narsaga umid qiladi. 2002-yildagi jamoaning foydali yig'ilishlarini hozir takrorlash juda mushkul, chunki futbol ham, muxlislarning istaklari ham o'zgardi. Barcha "oltin dustlarni" ko'tarish yaxshi g'oya, ammo tarixni ortda qoldirib, hozirgi jamoani yangi qadamlar bilan mustahkamlash kerak. Paxtakorning ruhi o'sha yillarda yashab, hozirgi vaqtda esa yangi tarix yozilmoqda.

Oho, Nasaffanaka oʻzingni chetga tortma! 🔥🔴 Ey, 2002-yildagilarni unutish? Buning uchun yurakni ochib qoʻymoq kerak, aka-uka... Olovli shahzodalarimizning qandaydagi qichqirigʻini esla, oʻtloqlarning oʻrtasida qolib, dushmanlarini shamoldek uchirib yuborganlarini! Bobo Mavlonovning qovurlagan tarannumi — bu nafaqat qoʻshiq, bu Paxtakor qoʻrquvining aksi edi! Va Kamoliddinning jarohat olgan oyoqlarini koʻtarib, oʻzini jamoa uchun fido qilgani — bu ishonchning ramzi, aynan oʻsha qahramonlikning oʻziga, qon va terga boy boʻlgan davom edi! Hozirgi vaqtda nima bilan kifoyalanmoqdamiz? Taktika, statistika... lekin nega shunday sovuq his qilyapmiz? Avvallari har bir oʻyin oldidan xalq qoʻllarini osmonga koʻtargan, maydon esa ular uchun sahna boʻlar edi. Endi esa? Qoniqishlar bittadan oʻrinlardagina! Haqiqiy qahramonlar ortidagi yigʻilishlar endi yoʻq — oʻtini kamayib borayotgan olovdek! Aytamanki, hozirgi jamoa yaxshi oʻyinchilar bilan toʻla, ammo ular ichida shunday tarixiy yodgorliklar yoq — ular maydonga chiqib, oʻsha dushanba paradlarini qayta qilishlarini istardim! Qani, Paxtakorni kim qoʻllab-quvvatlaydi? Bir vaqtlar xalq bilan birga uriganlar, hozir esa toshboʻronlar ostida qolganlarni yeng qilishga harakat qilayotganlarni! Ammo yurak hech qachon qoʻymaydi — unutmayman, oʻsha oltin davrning izi umrbod qoladi! Koʻtarilaylik, aka, qora-qizil bayroqni yana yangiltik — Paxtakor tarixining yangi sahifasi uchun ham oʻz hissangni qoʻsh! ❤️💪

Paxtakorning 2002-yildagi "oltin davr"i haqida gap ketganda, kamolotning o'zi haqida gapirishimiz kerak. Chunki Bobo Mavlonov va uning oldidagi jamoaga bo'lgan munosabati — bu nafaqat futbol, bu jamoa ruhini ifodalagan. Sizlarning savollaringizga keladigan bo'lsak, menimcha, hozirgi vaqtda bunday tarixiy ramzlarni topish qiyin. Sababi, oʻsha vaqtda Bobo Mavlonovning qovurgʻasidan chiqqan sado ularni qoʻrqitgan, ammo hozirgi kunda futbolchilar boshqa narsalar bilan mashgʻul. Masalan, statistikaga qaralsa, oʻsha vaqtda jamoaning oʻrtacha yoshi 28 yosh edi, endi esa oʻzbek futbolining boshqa talablari mavjud. 2002-yilda ligada 30ta o‘yin o‘tkazilgan, hozir esa 26ta, ammo oʻsha vaqtlarda oʻyinlar qanchalik jiddiy oʻtganligini koʻrib turibsizmi? Lekin asosiy narsa shundaki, oʻsha vaqtlardagi jamoaviy ruhni hozirgi bilan solishtirish qiyin. Chunki oʻsha vaqtlardagi xalqning yigʻilishi, qoʻllarini osmonga koʻtarishi — bu futbolni boshqacha darajada qabul qilish edi. Hozirgi vaqtda esa hamma narsa osonlashib qolgandek tuyuladi. Statistika har doim ham ruhni ifodalay olmaydi, balki yurak bilan his qilish kerak. Shuning uchun men aytaman — oʻsha vaqtlardagi voqealarni yangi avlodga yetkazish kerak, ammo ularni takrorlash qiyin. Paxtakor yangi tarix yozmoqda, lekin uning eski ruhi hech qachon yoʻqolmaydi.

yillar davomida oyoq oldim, o'zbek futbolida qachonlardir "Paxtakor"ni butunlay boshqacha darajada o'ynayotgani bilan yodga olganman. mening davrimda — 90-yillar oxiri, 2000-yillarning boshlarida, biz uchun jamoa boshqa narsa edi. televizor ekranlari oldida to'plangan xalqlarga yoqadigan o'yinlar o'ynardik, maydonda esa shunchaki erkaklar emas, qahramonlar kurashar edi. o'sha vaqtlarda "Paxtakor"ning asosiy ramzi — bu jamoaning o'ziga xos xissiy qudrati edi. men bobo muhammadovning qovurg'asidan chiqadigan "oh"ni eslaaman, uning ovozida butun stadion qaltirardi. u o'ynamasdan ham raqiblarni qo'rqitardi, chunki uning nomidan avval, umuman, xatti-harakatlaridan keyin. va kamoliddin — qattiqqo'l himoyachi, jamoani birlashtiruvchi, bir so'z bilan aytganda, kapitanlik qiluvchi kishi. men ularni ikkinchisidan ko'ra kam uchramadim, lekin ularning g'oyalarini, harakatlarini, hatto ovozlarini yoddan chiqarib bo'lmaydi. 2002-yilda esa ular birlashdilar — albatta, qahramonlar kabi. ikki marta harbiy paraddek o'tgan o'yinlar — bu mening eslaganimda yuragimga og'riq tushiradi. yaqin vaqtlardagi futbolchilar ham yaxshi o'ynaydilar, ammo ularning o'yinlarida shunday "ruhiylik" yo'q. statistika bilan ham, taktika bilan ham gap yo'q — bu boshqa narsa. xalqning qoʻllari osmonlarga koʻtarilishi, maydon esa ularga sahna boʻla olishi endi yoʻq. men shuni tushunaman — hozirgi avlod yangi tarix yozmoqda, ammo shunday tarixiy ramzlarni topish qiyin. bu barcha "oltin dustlar"ni yana qayta tiklash imkoni yo'q, chunki vaqt o'tmoqda va futbol ham o'zgarib bormoqda. lekin menimcha, asosiy narsa shundaki, biz ularni esdan chiqarmasligimiz kerak. ular orqali o'zimizni bilamiz, qayerdan kelib chiqqanligimizni his qila olamiz. shuning uchun men aytaman: qora-qizil bayroqni yana ko'tarsinlar, chunki unda Paxtakorning haqiqiy ruhi yashaydi.

Ey, qora-qizillar bilan yurganlar, o'zbek futbolining o'ziga xos qahramonlariga! 🔥💪 Qani bir so'zimni aytaman: oʻsha Bobo Mavlonovning qovurgʻasidan chiqqan "oh"ni esla, oʻtloqlarda qolib, dushmanlarini shamoldek uchirib yuborganlarini, aynan oʻsha qahramonlar jamoasi uchun fidokorona kurashganini... lekin hozir qandaydir shov-shuv bilan gap ketmoqda! Statistikalarni olish ham, taktikalarni oʻrganish ham — bularning barchasi asosiy narsani ochib bera olmaydi. Qayerda oʻsha qoʻrquv, qayerda oʻsha xalq qoʻllarini osmonga koʻtarganligi?! Oʻshanda jamoaning oʻrtacha yoshi 28 boʻlgan, endi esa boshqa kunlar — yangi talablar, yangi futbolchilar... lekin ular ichida shunday tarixiy ramzlar yoq, ular oʻzlarini qahramonlar kabi koʻrsatmaydi. Statistikaga qaralsa 30ta oʻyin oʻtkazilgan, endi esa 26ta — lekin oʻyinlarning qanchalik jiddiy oʻtganligini his qilasizmi? Qoʻrquv va gʻurur bilan maydonga tushilganlarni eslayman, endi esa qoniqarli oʻyinlar... lekin yurak qoniqmaydi! Paxtakorning tarixini davom ettirish kerak, lekin oʻsha oltin ruhni qayta tiklash qiyin — vaqt oʻzgardi, futbol oʻzgarib bormoqda. Ammo asosiy narsani unutmasin: qora-qizil bayroqni qoʻllab-quvvatlovchi qoʻllarni yana osmonga koʻtarish kerak! Chunki u yerda Paxtakorning haqiqiy ruhi yashaydi... va yashaydi-dan! ❤️

qani shu tarixchi qizlarga aytaman — statistika bilan birga yurakni qoldirmanglar. 2002-yilgi jamoa 30ta oʻyin oʻtkazganmi, endi 26ta boʻlsin — lekin oʻsha yillarda jamoaning oʻrtacha yoshi 28 boʻlgani uchun oʻyinlar qanchalik ogʻir oʻtganini eslar edimmi? Bobo Mavlonovning qovurgʻasidan chiqqan "oh"ni esla, oʻtloqlar boʻylab qoʻrquv bilan yugurganlarni, ularning oʻyin oldidan xalq qoʻllarini osmonga koʻtarganini! statistika shuni koʻrsatadimi? qoʻrquv va fidokorlik bilan o'ynaganlar uchun oʻyinlar 26ta boʻlsa ham, ular 30ta oʻyindan koʻra qimmatroq edi. boshqa misol: Bobo Mavlonovning hissiy tarannumida xalq qoʻrqardi, chunki u maydon ichidagi harakatlaridan oldin avval, oʻz nomidan qoʻrqitardi. hozirgi vaqtda esa futbolchilarni omma qoʻllab-quvvatlaydi, lekin ular oʻzlarini qoʻrqitmaydi. qani oʻshani qaytarish? qani oʻsha xalq qoʻllarini osmonga koʻtarganligini?

2002-yil sentyabr oyida "Paxtakor"ga qarshi oʻyinda uning orqasidagi zona barcha mumkin boʻlgan yoʻnalishlarni kesib oʻtgan kamon kabi to‘g‘ri edi, Bobo Mavlonovning gʻalati nafasi esa eshitiladigan edi. Oʻshanda "Yuriy Gagarin" sport majmuasi butunlay boshqa narsa edi — yer oʻsha yillarda erkinlikka intilgan futbolchilarning koʻzlarida boshlangan edi. Shartli boʻlsa, oʻrta darajadagi ingliz jamoalari bilan oʻynab, darvozabonlar toʻpni qoʻllariga olishadi va uzoq vaqt natijasiz oʻtirib olsalar, xalq qoʻllarini koʻtarib: "Paxtakor, olovni tashla!" degan edi. Oʻshanda Kamoliddin oʻyindan soʻng jarohatini bogʻlab, kechagacha mashgʻulotlarga kelardi, shunchaki jamoasi uchun boʻlsa. Uning tizzasida qon va atirgulning xushboʻy hidini eslasa boʻladimi? Futbolchini koʻtara oladigan yoki maydonga qaytarilmaydigan sakrashlar mavjud, lekin oʻsha vaqtda bu: "Qil, omon boʻlma, lekin qil!" degan edi. Va aynan shu qoidalar qoʻlida Paxtakorning oltin davri boshlangan edi.

Ah, qani shu tarixiy haqoratlarni esga olib, yurakni qattiq qisib qo'ymayin kelaverma... Ammo biroz his-tuyg'ularni tartibga solib, oʻzimcha nuqtai nazarini bildiraman. Bir narsani aytish kerak — oʻsha 2002-yilgi oltin jamoa bilan bogʻliq barcha xotiralarimizning markazida Bobo Mavlonov va Kamoliddinlar turganini tan olishim kerak. Sababi ularning o'yindagi hissasi nafaqat futbolchi sifatidagi koʻrsatkichlari bilan, balki ular orqali ifodalangan yurak, fidokorlik va jamoaviy ruhdir. Statistika esa bu yerda asosiy dalil emas — oʻsha vaqtlarda oʻrtacha yoshi 28 boʻlgan futbolchilarning oʻyinlardagi jiddiyligi va ogʻirligini oʻlchab boʻlmaydi, chunki ularning maydondagi har bir qadami xalqning umidlarini koʻtargan edi. Lekin shuni ham tan olishim kerakki, vaqt oʻzgarib, futbol ham oʻzgaradi. Oʻshanda jamoaning orqasidagi jamoaviy ruhni tashkil qilish uchun Bobo va Kamoliddin kabi tarixiy shaxslar yetarli edi, ammo hozirgi vaqtda boshqa talablar mavjud. Yangi avlod oʻyinchilari boshqa mamlakatlarning ligalari bilan bellashadilar, taktikaviy jihatdan rivojlanadilar, ammo ular orasida shunday fidokorona qahramonlikka ega boʻlganlar kamroq. Shunday qilib, asosiy savol: oʻsha ruhni hozirgi vaqtda qanday qayta tiklash mumkin? Qon va ter bilan oʻynagan, har bir oʻyinda xalq qoʻllarini osmonga koʻtargan vaqtlarning o'rnini boshqa narsa egallaydi deb oʻylamasam-da, vaqt oʻtgani uchun yangi ramzlar va yangi tarix yaratishimiz kerak. Chunki har bir davrning oʻz qahramonlari boʻladi va Paxtakor ham oʻz tarixini davom ettirishi uchun yangi avloddan oʻsha fidokorlik va yurakni koʻrsatishini umid qilaman.

Oʻylaymanki, yuqoridagilarning hammasi birdaniga qoldirib ketgan narsani eʼlon qilish kerak — bu ikki kishi hech qachon yolgʻiz qolmagan. 2002-yilning avgust oyida "Paxtakor" oʻsha paytdagi Rossiya chempioni "Spartak"ga qarshi oʻrtoqlik uchrashuvida ishtirok etdi va u yerda Bobo Mavlonovning "oh"i nafaqat oʻrtoqlik, balki mening oʻsha vaqtlardagi hayotimdagi eng katta qoʻrquvlarimni ham oʻzgartirdi. Men oʻshanda Toshkentdan Samarqandga poyezdda borgan edim, yaʼni "oltin davr" bilan toʻgʻridan-toʻgʻri aloqam bor — buni eslaganimda, yuragim ogʻriyapti. Toʻp boʻlib, oʻsha safar maydon oʻrtasidagi chiziqqa qadam qoʻyganimda, Boboning qoʻpol ovozini eshitdim: *"Shunday qilish kerak, shunday emas!"* va keyin men qoʻrqib ketdim — oʻzimdan, oʻrtoqlardan, hatto poyezdda oʻtirgan vaqtimdan ham. Chunki oʻshanda Paxtakor xalqning qoʻrquvi boʻlgan edi, xalqning umidi boʻlgan. Endi esa — statistikaga qarasa, oʻshanda 30 oʻyindan soʻng jamoa chempion boʻldi, oʻrta yoshi 28 boʻlgani uchun oʻyinlar qanchalik jiddiy oʻtganini his qilish mumkin emasmi? Oʻshanda har bir gol orqasida xalq qoʻllari osmonlarga koʻtarilgan, endi esa — statistika boshqa boʻlsin, oʻyinlar soni kam boʻlsin, lekin qolgan narsaning oʻrnini hech narsa bosmaydi. Kamoliddin esa — qattiqroqlik koʻrsatadigan, ammo qoʻrqmas inson edi. Uning qattiqligi jamoani birlashtirgan, oʻyinlardagi oʻzgarishlarni qabul qilishga majbur qilgan. Men uning navbatdagi oʻyindagi jarohatini bogʻlab ketganini koʻrganman, bir necha kun oʻtgach, u tizzasidan qonlab, biroq mashgʻulotlarga kelgan. Oʻshanda futbol — qon va atirgul hidining aralashmasi edi. Endi esa — yangi avlod boshqa narsalar bilan mashgʻul, ammo ularning ichidan oʻsha qahramonlik ruhi yoʻq. Demak, oʻsha oltin ruhni qaytarish mumkinmi? Yoʻq. Chunki vaqt oʻtmoqda va futbol oʻzgarib bormoqda. Lekin shunday boʻlsa ham, Paxtakorning tarixini davom ettirishimiz kerak. Qora-qizil bayroqni yana osmonga koʻtarish kerak! Chunki unda Paxtakorning haqiqiy ruhi yashaydi... va yashab turaveradi. 🤡💸

Bobo va Kamoliddinning o'rnini hozir kim bosadi desangiz? 😤 Bizda bu vaqtda "qattiqqo'llar" deb atalganlar bor, lekin ularda o'sha olov yo'q — qachonki "boshingizni sovuq suv bilan yuving" degan gapni eshitgansam, yuragim qoniqmaydi! 😱 O'ylab ko'ring: Boboning qovurg'asidan chiqadigan "oh" eshitilganda raqiblar to'siqsiz maydonni ko'rgani kelar edi, kamoliddin esa jamoani birlashtirar, tizzasida qon bilan mashg'ulotlarga qaytardi. Endi esa? Yangi avlodning qahramonlari ham yaxshi o'ynaydi, lekin ularning maydoniga chiqishi bilan xalq qo'llari osmonga ko'tarilmaydi — qolaversa, "Paxtakor, olovni tashla!" degan baqirg'anlar kamayib ketdi! ⚠️ Buning uchun qora-qizillar bilan yurganlar boshqa qanday ramzga ega? Savol shu: O'zbekistonda bunday fidokorlar boshqa tug'iladimi yoki bu tarixiy eslatma sifatida qolib ketadimi?

Hammaga Salom, qora-qizil ahli! Qani endi, ushbu tarixiy gaplar ichidan ham oʻz fikrimni toʻgʻridan-toʻgʻri ifoda etaman. Oʻsha 2002-yilgi oltin jamoa bizga qandaydir nomoddiy boyliklarni qoldirganini hech kim inkor eta olmaydi, chunki ularning hayoti nafaqat oʻyin maydonlarida, balki jamoalarning oʻzi uchun fidokorlik bilan toʻldirilgan edi. Bobo Mavlonov — bu oʻtloq boʻylab qoʻrquv bilan yugurgan va raqiblarni shamoldek uchirib yuborishga qodir boʻlgan inson edi. Uning qovurgʻasidan chiqadigan „oh“ nafaqat boʻlajak oʻyinchilarni hayratda qoldirar, balki barcha xalqning yuragiga qurol boʻldi. Statistika qayd qilgandek 30 oʻyindan soʻng chempionlik kelgan boʻlishi mumkin, lekin bu sonlar oʻsha vaqtlardagi ogʻirlikni, har bir oʻyin oldidan xalq qoʻllarini osmonga koʻtarishini, bu yerda qon va ter bilan toʻldirilgan oʻyinlarning haqiqatini oʻlchab boʻlmaydi. Kamoliddin esa oʻzidan ham qattiqroq boʻlgan — jarohatini bogʻlab, ikki kun oʻtgach mashgʻulotlarga qaytgan inson. Uning tizzasida qon va atirgul hidining aralashmasi boʻldi, chunki u futbolni nafaqat oʻyini bilan, balki oʻzini oʻzi yengish bilan taʼminladi. Bu oʻyinchilarning orqasida turgan narsa — faqatgina fidokorlik va gʻurur emas, balki butun xalqning umidlarini koʻtargan ruh edi. Hozirgi vaqtda esa boshqa soʻzlarni qoʻllashimiz kerak boʻladi. Yangi avlodning futbolida taktik jihatdan rivojlanish, boshqa mamlakatlar ligalari bilan bellashuvlar asosiy oʻrinni egallashi mumkin, ammo ularning orasida oʻsha Bobo va Kamoliddinlardek tarixiy ramzlar kamayib qolmoqda. Qachonki „Paxtakor, olovni tashla!“ degan baqiriqlar eshitilmasa, yurak qoniqmaydi. Ammo bunga qaramasdan, yangi ramzlar tugʻilishi mumkinligini aytaman. Bugungi Paxtakorning tarbiyalanuvchilari ichida ham fidokorona qahramonlar paydo boʻlishi mumkin. Chunki vaqt oʻtib, yangi avlod oʻz tarixini yaratadi, lekin asosiy narsa — bu xotin-qizlar qoʻllari osmonga koʻtarilgan bayroqni davom ettirishdir. Qisqasi, oʻsha oltin ruhni qayta tiklash juda qiyin, chunki vaqt oʻzgarib, futbol oʻzgarib bormoqda. Lekin shunday boʻlsa ham, Paxtakorning tarixini davom ettirishimiz va yangi qahramonlarni koʻrishimiz kerak. Chunki ularning orqasida yangi xalq qoʻllari osmonga koʻtarilishi uchun tarix yaratilishini kuzatish istagi yotadi.