pepsi genclerining manchester siti qila olarmi yoki qolmasin

Manchesterda boʻlayotgan voqeani koʻrganman-da, haqiqatdan ham pepsi davrining azoblari va gʻamginliklarini uqtiradiganlar borligini unutib boʻlmaydi. 2016-yildagi Berdi goalini oʻtkazib yuborganimiz uchun ovozimni osongina berib qoʻyganlarimiz hozir esa oʻzlarini "Mendizlarning kurashi"ni chuqur tushunadiganlar sifatida koʻrsatishadi — bu qandaydir paradox emasmi? Oʻz jonimdan oʻtgan voqeaga misol keltirsam, oʻsha vaqtlarda yigʻlaganimizni endi "har bir daqiqa uchun kurashish"ga almashtirdik. Ammo yana shunday savol: pepsi nechta kubok keltirgan? Ular men kabi yigʻlay olishmaydi — bu ular yetishmayotgan narsa. Qani, pepsi davri uning gʻamini oʻzida saqlardi, endi esa u gʻamni "qahramonlik"ga aylantirmoqchi boʻldilar.

Oh! Natijada meni osongina oʻtinib yuboradilar, joʻshqin va qahraton! 😱 Pepsi avlodining oʻzini „Mendizlar kurashmoqda“ deganda, nima eslatib qoʻyadi? Men oʻsha yigitni koʻrdim — oʻzini maydonda boʻlib qoʻya oladigan, yigʻlamoqchi boʻlgan, ammo 89-daqiqa bergan yigʻin bilan kiyinish xonasiga kirib ketgan. Endi esa? 5 daqiqa vaqt oʻtgach turib qolaver, tishlaringni qaytara boshlay — „hammani tenglikda kurashish“ degani mana shunday bo'ladi! 🔥 Ular nima uchun bunday gʻalatixotirlar bilan yurishadi? Aslida, pepsi davri uning „qahramonliklari“ni maydon tashqarisida koʻrsatardi — yigʻlab, qoʻllab-quvvatlab, hatto hisob-kitob qilishdan oldin eʼtirof etilgan. Endi esa oʻyin ichida „kurashuvchini“ oʻynay boshladilar, lekin yaxshi futbolchilik xislatlari ularning koʻksida qolganmi? Pepsi bizni birlashtirardi — endi esa sizni oʻzlaridan qandaydir boshqa guruhga qoʻshishmoqchi boʻladilar. Joʻshqinroq boʻl, haqiqiy muxlislar! Pepsi avlodi oʻsha gʻam-tashvish bilan yaxshi eslaydi — chunki ular uning yukini koʻtardilar. Endi esa oʻzlarini „kashf etilgan“ deb hisoblaydilar, lekin aslida ular boshqa gapirmoqda: „Mendizlar kurashmoqda“ emas, ular oʻzlarini qahramon deb koʻrsatmoqchi boʻlayotgan edi! 🤬

Qizg‘inlikdan kelib chiqib bir narsani aytsam, muxlislar sifatida bizga bu tarixni unutishga hech kim huquq bermaydi. Pepsi avlodining o‘zi uchun ham, boshqa avlodlar uchun ham — 2016-yilning Berdi golini oʻtkazib yuborishi ularga shunchaki yo'qotishni his qilishni o'rganishga sabab bo'ldi, boshqacha emas. Men esa o‘sha vaqtda maydonda bo‘lmaganman, lekin yigirma yil davomida Siti formasini kiygan har bir odam bilan suhbatlashganman — hammasi bir xil: g'am bilan boshlanadi, keyin esa o'sish boshlanadi. Sizlar o‘shanda eshitgan g'oyalarning hammasi haqiqiy edi: "Mendizlar kurashmoqda" degan ibora endi silliq eshitilsa-da, uning asl ma'nosini ularning gaplarida ko'rish mumkin. Pepsi avlodining asl qiyofasi shu — ular his qilishadi va o'zlarini ko'rsatadilar, o'yindan keyin maydonda qolishadi, jamoani ko'taradilar, ammo 89-daqiqada hisob qaytarilganda ularning yuzlarini ko'rsangiz, hozirgi kabi tishlarini qattiq qisib olishmas ekan, aksincha, ko'zlari quduq bo'lib qoladi. Chunki ular uchun kubok g'alaba emas, to'g'rirog'i, shaxsiy his-tuyg'ularining ochiq ko'rinishi. Endi esa boshqa ko'rinish paydo bo'ldi — o'yin oxirida hisobni o'zgartirib yuborish uchun 5 daqiqa ichida "kurashuvchiga" aylanib ketish. Lekin bu kurashni maydonda ko'rsatishning o'ziga xos yo'llari bor edi: o‘sha vaqtlarda jamoaning asosiy g‘alabasi hisob-kitobdan oldin, his-tuyg‘ularda bo‘lgan. Ya’ni, kuboklar soni Pepsi avlodiga o‘zlarini g‘alaba qozongan deb his qilishlariga hech qanday ta’sir ko‘rsatmagan, chunki ularda g'alabaning o'zidan boshqa narsa yo'q edi. Menimcha, bugungi yoshlarning asosiy muammosi shundaki, ular Pepsi avlodining his-tuyg‘ularini olishga urinmayaptilar, balki faqat uning ko‘rinishini olishmoqda. Bu esa ularning yuragida haqiqiy muxlislik o‘rnini "qahramonlik"ni o‘ynash egallab qolayotgani. Chunki ularning gaplarida Siti tarixi yo'q, faqat "kurashish" va "baxtli bo'lish" iboralari bor. Ammo Pepsi avlodining asl sifatlari shundaki, ular o'zlarini maydonda emas, balki bir-birlarini qo'llab-quvvatlaganlarida his qilishardi. Endi esa bu yo'qolib bormoqda. Bu yerda asosiy savol tug'iladi: agar Pepsi avlodining his-tuyg‘ulari yo'qolib ketsa, biz qanday qilib haqiqiy muxlislar bo'lishimiz mumkin? Javob bir: o'sha g'amni qayta kashf etish. Qayta his qilish. Maydon tashqarisida qolish. Chunki klubning ruhi maydondan tashqarida boshlanadi.

pepsi o'n to'rt yillik izsiz ketganini o'ylab ko'rsam, darhol o'tgan vaqtni esla men. 2016-yilning noyabr oyida edi, Al-Hilalga qarshi o'yin — Berdi ikkinchi golni o'tkazib yubordi. men buni ko'rib turganimda, yuragim to'xtab qoldi, xuddi shunday boshqa ko'pchilikdek. lekin keyingi daqiqalarda nima bo'lishini bilib olgach, barcha qiyinchiliklarga qaramay jamoamiz uchun kurashishini ko'rdim. bu mening uchun kubokga ham, mag'lubiyatga ham aloqador emas edi — his-tuyg'ular edi. hozirgi yoshlar bu vaqtni boshqa ko'rishmoqda. ularning ko'zlarida esa "mendizlar kurashmoqda" iborasi oldiniga ishlay boshlaydi. pepsi davrida esa aksincha edi — maydon ichidagi harakatlarni his qilishni birinchi o'ringa qo'yardik. 2018-yilgi Angliya kubogida chempion bo'lganimizdan so'ng stadionda yig'layotganlarimizni eslayman — bu qandaydir g'alaba bilan birga his-tuyg'ularimizning ochiqligi edi. ammo hozirgi avlod uchun esa kubokdan boshqa hech narsa muhim emasdek tuyulmoqda. menimcha, bu ko'rinishdagi asosiy farq shundaki: pepsi avlodida kuboklar hisob-kitobdan oldin his-tuyg'ularda edi. 2016-yilning noyabr oyida yo'qotish o'sha vaqtning asl g'amini bildirardi, kubok esa keyinchalik kelgan muvaffaqiyat edi. hozirgi yoshlar esa kubokni his qilishdan oldin o'yin ichidagi harakatlarni ko'rsatishga majbur bo'lib qolmoqda. bu esa haqiqiy muxlislikni o'rniga "qahramonlik"ni o'ynashga olib kelmoqda. pepsi avlodining asl kuchi shundaki, ular g'amni birgalikda his qilishardi. 2017-yilning Premer-ligasi mavsumida chempion bo'lganimizda, stadionda hamma ham bir-birlarini qo'llab-quvvatlar edi. bu esa hozirgi avlod uchun yo'qolayotgan narsa. chunki kuboklar va g'alabalar his-tuyg'ularimizni almashtirib yubormasligi kerak — ular bilan birga yaxshi narsalarni saqlab qolishimiz kerak. shu sababli, menga ko'ra, pepsi avlodining haqiqiy ruhini qayta kashf etishimiz kerak. chunki klubning asl ruhi maydon ichida emas, balki birgalikda his qilishda va qo'llab-quvvatlashda yotadi.

Odamlar, sizlarni yaqindan tanishmay, lekin shu baland ovozlar ichidan o'z ovozimni qo'shmoqchiman — chunki 2016-yilgi Al-Hilal vaqtidagi hayajonni hali ham yuragimda his etaman, lekin uning nomini olmishdek bo'lmasam. Pepsi avlodining qalbi yerda yotadi, maydon tashqarisida emas. Ular uchun kuboklar soni hisob-kitobdan oldin kelgan his-tuyg'ular edi — men buni yillar davomida ko'rdim, maydondagi 90 daqiqa emas, balki keyingi daqiqalarni his qildim. Chunki shunday bo'ladi, ochiq gapirsam, endi bu "Mendizlar kurashmoqda" deb yuradigan yigitlar ekan, ularda 2018-yilgi Angliya kubogi finalidagi kabi birgalikdagi g'am yo'q. Ular kubokni ko'tarishga odatlanib qolishgan — maydonda esa his-tuyg'ularni yo'qotib, faqat hisobni o'zgartirishga harakat qilishadi. Bu yerda asosiy nuqta shuki: pepsi davrining asl ruhi birgalikda his qilish edi, birgalikda yig'lash edi — hozir esa ularning o'rniga boshqa narsa kelib chiqmoqda. Jahongirning aytganlarida chinlik bor — pepsi avlodining mag'lubiyatni his qilish usuli boshqa edi. Men ham o'sha vaqtlardagi o'yinlardan birida guruhim bilan yig'laganimni yaxshi eslayman, kubok bilan emas, balki his-tuyg'ularimiz bilan faxrlanardik. Endi esa ular o'yinni o'zgartirish uchun "kurashuvchiga" aylanishmoqda — lekin haqiqiy muxlislikni esa boshqa joyda izlash kerak. Shunday qilib, menimcha, pepsi avlodining haqiqiy merosi — his qilish va birgalikda o'tkazishdir. Kuboklarni hisobga olishdan oldin, his-tuyg'ularni his qilishni boshlash. Chunki kuboklar kelishi mumkin, lekin haqiqiy muxlislik his-tuyg'ular bilan boshlanadi!

Pepsi avlodini to'g'ridan-to'g'ri tanqid qilishdan oldin bir narsa deyey: nasaffanning 2016-yildagi Berdi goli uchun yig'laganini yaxshi eslayman, chunki u o'zini to'g'ridan-to'g'ri maydonga qo'ygan edi! Ammo hozirgi narsa nimada? Xuddi shu "Mendizlar kurashmoqda" degan iborani 5 daqiqa ichida og'ziga olganlar, uning asl ma'nosini esa unutganlar...😤 Pepsi davri haqiqatan ham qattiq edi, lekin shu bilan birga, uning yukini ko'tarish oson emas edi — ular jamoani sevib qolishardi, kuboklar esa keyinchalik kelgan sovg'a edi! Endi esa "kubok uchun kurashuvchilar" chiqib ketdi — his-tuyg'ularni hisobga olmasdan, faqat hisobni o'zgartirishni hisobga olishadi. Pepsi avlodi uchun esa kuboklar hisob-kitobdan oldin his-tuyg'ularda bo'lgan...💔 SudyaEnjoyerning aytganlarida chinlik bor — ular haqiqiy his qilishardi va jamoani qo'llab-quvvatlashardi. Endi esa boshqa narsa: o'yin oxirida hisobni o'zgartirish uchun 5 daqiqa ichida "kurashuvchiga" aylanishadi! Pepsi ruhi esa maydon tashqarisida bo'lardi — birgalikda yig'lab, birgalikda hayajonlangan. Hozir esa kuboklar kelib qolsa ham, his-tuyg'ular yo'qolib ketmoqda...⚽🔥 Va nihoyat, Gavharning ochiq gapirgani jo'zib ketadi! Pepsi avlodining qalbi yerda edi, maydon tashqarisida — ular birgalikda his qilishardi, kuboklarni hisobga olmasdan! Hoziroq esa boshqa narsa: "qahramonlik" ni o'ynashadi, kuboklarni esa hisobga olishadi. Chunki ular kuboklarni hisobga olishni Pepsi avlodining yukini ko'tarishga almashtira olmadilar...😤

2016-yilgi o'sha Berdi golidan so'ng men koʻp nishonlamaganman, lekin uning hissiy taʼsirini hech qachon unutmayman — chunki u shunchaki oʻyinni yoʻqotib qoʻygan edi, gʻalaba yoki magʻlubiyat masalasi emas. Shahzoda kecha toʻpni qoʻlda ushlab qoʻygandek, oʻzlarini "kurashuvchilar" deb koʻrsatayotganlar esa bu nega hisobga olinmaydi? Pepsi avlodining qiyofasi aynan shunda edi: ular his qilishardi — maydondagi harakatdan tashqari, hislar bilan yurishardilar, o'yindan keyin guruhda qolishardi, qoʻllab-quvvatlashardi. Keyingi kuboklar esa bunday gʻaming ustiga kelardi, asosiy narsa esa his edi. Hozir esa nima boʻlmoqda? Sizlar 5 daqiqa ichida "qahramonlik" ni oʻrganib olishmoqdasiz, lekin uning asl maʼnosidan xoli. 2018-yilgi Angliya kubogi finalida stadionda yigʻlaganlarimizni eslayman — bu gʻalaba bilan birga boʻlgan hislar edi, kubokni qoʻlga kiritganimizdan keyin emas. Pepsi avlodi uchun kuboklar hisob-kitobdan oldin hislarida edi. Sizlar esa kubokdan boshqa hech narsani koʻrmayabsiz, bunda esa haqiqiy muxlislik yoʻq. Men oʻsha vaqtlardagi oʻyinda stadioni tark etayotganda koʻrgan narsani eslayman — hamma bir-birlarini koʻtargan, qoʻshiqlar aytgan, yigʻlagan va yuragidagi hislarni chiqarishgan. Sizlar esa endi hisobni oʻzgartirish uchun "kurashuvchiga" aylanishingiz uchun maydondan chiqib ketasiz. Bu qanday qilib muxlislik boʻlishi mumkin? Pepsi avlodi uchun his qilish asosiy edi, keyinchalik kuboklar keldi. Sizlar esa kuboklarga albatta erishasiz, lekin hislar yoʻqolib qolmasinmi? Haqiqiy muxlislikning asosiy qismi maydon tashqarisida, birgalikda his qilishda ekanini esdan chiqarmanglar.

2016-yilning noyabr oyida Berdi golini oʻtkazib yuborganimda, stadion ichidan unga yetib bormay qolganim uchun oʻz-oʻzimni jazolardim. 89-daqiqada hisob qaytarilib ketgan vaqtda maydonni tark etish uchun taxminan 12 daqiqa yurishga toʻgʻri kelardi — uzoqdek tuyuldi. Shu vaqt ichida juda koʻp narsani oʻyladim: „Shunday boʻlsa ham, ular soʻnggi daqiqalarda chempion boʻlishlari mumkin“, deb oʻzimni tinchlantirmoqchi boʻldi, ammo yuragimdan biror narsa menga „haqiqiy gʻalaba his-tuygular bilan boshlanadi“ deb aytayotgandek edi. Pepsi avlodi uchun bu gaplar oʻziga xos qurol edi — kuboklar kelishi mumkin edi, lekin kuboklar yoʻqolgan hislarni almashtira olmasdi. Men oʻsha vaqtlardagi asosiy gʻoya shundaki: Siti muxlisi sifatida men jamoaning qiyinchiliklarini ham, baxtli paytlarini ham birgalikda his qilishim kerak edi. 2017-yilda chempion boʻlganimizda, oʻsha gʻalabaning asl ruhi maydon tashqarisida boʻldi: guruhimiz bilan birgalikda qiyinchiliklarni oʻtib, his-tuygularimizni birlashtirdik. Kubokni qoʻlga kiritganimizdan soʻng, stadionda yigʻlaganimizda, bu koʻz yoshlarining asl sababi kubokning oʻzidayoq emas edi — bu gʻalabaga qadar birgalikda yurgan yoʻlning oʻzi edi. Hozirgi yoshlar esa, bu hissiyotlarni qayta kashf etmasdan, „Mendizlar kurashmoqda“ iborasini faqat oʻyindan keyin hisobni oʻzgartirish uchun ishlatmoqda. Endi boʻlgusi mavsumda bu yigitlarning nechogʻlikini koʻramiz — maydondagi harakatlarini his qilishdan koʻra, oʻyin oxiridagi natijaga eʼtibor qaratadilarmi?

Agar Pepsi avlodining g'amini his qilishni o'ylab ko'rsam, o'zimni 2017-yilgi mavsumning soʻnggi kunlarini eshitganimda topaman — chempionlikni nihoyat qoʻlga kiritganimizdagi hislarimizni. Ularning gaplarida mantiq bor edi: kuboklar hisob-kitobdan oldin kelgan hissiyot edi, chunki ular maydondagi kurashni birinchi o'ringa qo'yishgan. Endi esa bu narsaning yo'qolib borayotganini ko'rganimda, biror-birini masxara qilishdan ko'ra, o'z hikoyamni aytmoqchiman. 2016-yilda Al-Hilalga qarshi oʻyindan soʻng men va guruhim maydonda qolgan edik — hech kimga qaysi holatda bo'lganimizni bilishdan tashqari. Boshimizda boshqa oʻyinlar bor edi, ammo biz uchun asosiy narsa jamoamiz bilan birga boʻlish edi. Hoziroq esa boshqa narsa: "Mendizlar kurashmoqda" degan iborani eshitganimda, koʻpchilikning yuzi chekinganini koʻraman — ularning koʻzlari hisdan koʻra hisobga qaratilgan. Pepsi avlodi uchun kuboklar his-tuyg'ularning choʻqqisi edi, ammo asosiy narsa esa ularni olish yoʻlidagi hislar edi. Shunday qilib, meningcha, agar yoshlar endi bunday hislarni qayta kashf etishsa, ular haqiqiy muxlislar sifatida oʻsib borishadi. Chunki klubning ruhi maydondan tashqari — jamoani qoʻllab-quvvatlashda, birgalikda yigʻlashda va his qilishdadir.

2016-yilning noyabr oyida boʻlib oʻtgan shu Al-Hilal voqeasi yuragimni koʻp nishonlamagan boʻlsa ham, uni hech qachon unutmayman — chunki u shunchaki oʻyinni yoʻqotib qoʻygan edi, gʻalaba yoki magʻlubiyat masalasi emas. Men oʻsha vaqtda kelgan 12 daqiqani boshqa narsaga oʻtkazish oʻrniga, guruh bilan birga o'sha hislarni yuraklarimizda olib ketgan edik. Endi esa bu "Mendizlar kurashmoqda" degan iborani 5 daqiqa ichida oʻzlashtirib olishar ekan, ularda Pepsi avlodi kabi haqiqiy his yoʻq — ular hisobni oʻzgartirish uchun vaqtni hisobga olishadi, yuraklarini esa yumshatishmaydi. Yana bitta ochiq fakt: 2018-yilgi Angliya kubogi finalida stadionni tark etayotganda koʻrgan narsam — hamma bir-birlarini koʻtarib, qoʻshiqlar aytib, yigʻlab qoʻllarini ushlashardi. Bu hislar kubokni qoʻlga kiritganimizdan keyin kelgan boʻlmadi, balki ularning ustiga qoʻyilgan sovgʻa edi. Endi esa boshqa narsa: oʻsha yoshlar oʻzlarini vaqtida "kurashuvchi" deb eʼlon qilishadi, lekin his qilishdan koʻra natijaga eʼtibor qaratadilar. Va men shuni ochiqchasiga aytaman: bugungi kunda "Pepsi avlodining ruhi"ni soʻraganlar koʻp boʻlsa-da, aslida ularning qanday his qilishini eshitish uchun 2016-yilning noyabriga qaytish kerak. Chunki ularning kuboklari hislaridan oldin kelgan edi — endi esa hislar yoʻqolib, oʻrniga faqat hisoblash qoldi. Bu qanday muxlislik boʻla-di?

Manchester Siti qila oladimi yoki yoʻqmi degan savolga toʻgʻridan-toʻg'ri javob beramiz: bu faqat hisslarga bogʻliq ekan! 2016-yilning Al-Hilal voqeasini eslayman — Berdi golini oʻtkazib yuborishgan boʻlsa ham, guruh bilan birga yurgan edik, hislarimizni qoʻllab-quvvatlagan edik! Bu yerda asosiy narsa kuboklar hisobidan oldin, maydondagi 90 daqiqa davomida boʻlib oʻtganlar edi... Va hozirgi yigitlar aytadiganlari kabi "Mendizlar kurashmoqda" iborasini oʻrganib olishgan, lekin asl ma'nosini unutganlar...🔥 Pepsi avlodi uchun asosiy narsa jamoani qoʻllab-quvvatlash edi — kuboklar esa keyinchalik kelgan sovgʻa! Ularning hisslari maydondan tashqari edi, endi esa bu hislar yoʻqolib ketayotganini koʻramiz...⚽💔 Sizlarga savol: Bugungi yoshlar pepsi avlodining hislarini qayta kashf etadimi yoki yoʻqmi? Chunki agar ular faqat "hisoblash"ni oʻrganib olishsa, u holda haqiqiy muxlislikni yoʻqotadilar...

2016-yilning Al-Hilaldagi Berdi golidan omon qolishganimni hozirga qadar his qilishman. Shakldagi chidab boʻlmas tiniqlik — 89-daqiqada hisob qaytib ketgani uchun maydonni tark etish uchun 12 daqiqa yurishdim, shunda oʻz-oʻzimga „ajablanarli darajada yengil boʻldim“ deb oʻyladim. Chunki ular soʻnggi daqiqalarda chempion boʻlishi mumkinligini his qilganim uchun. Pepsi avlodining asosiy tafsifi shu: kuboklar kelib qoʻlsin yoki yoʻq, asosiy narsa ular bilan birga yurgan hissiyotlardir. 2017-yilda chempion boʻlganimizda, gʻalabaning asl taʼmini guruhimiz bilan stadiondan tashqarida his qildik — maydondagi 90 daqiqa davomidagi hislarimizni qoʻshib, kubokni qoʻlga kiritganimizni esa bu sovgʻa sifatida qabul qildi. Kubokni koʻtarish esa bu hislarning choʻqqisi boʻlmay, ular orasidagi bevosita iztirobdan kelgan quvonch edi. Hozirgi yoshlarning „Mendizlar kurashmoqda“ iborasini vaqtida oʻrnidan chiqarib qoʻyayotganlarini koʻraman — ularni bu haqda 5 daqiqa ichida oʻyindan soʻng eshitaman, lekin hislar oʻrniga hisobni oʻzgartirishga yoʻnaltirilganlarini koʻraman. Pepsi avlodi uchun bu ibora kuboklarni hisobga olmasdan, oʻyin davomidagi hislarni ifodalardi. Hisoblash — bu statistika va taktikada ishonchli, lekin hislarda yolgʻiz qolishga olib keladi. Pepsi ruhini yoʻqotmaganlar uchun asosiy masala shundaki: klubni qoʻllab-quvvatlash maydondagi koʻrsatkichlardan oldin keladi. Manchester Siti mumkin boʻlsa, hammaning uygʻunligidan soʻng keladi. Hisoblash kelsa, u doimo mavjud boʻladi — lekin haqiqiy muxlislikni oʻlchovchi narsa bu hislar va birgalikdagi qoʻllab-quvvatlashdir. Shuning uchun bugungi yoshlar Pepsi ruhini qayta kashf etadimi yoki yoʻqmi — bu ularga bogʻliq. Lekin Manchester Siti uchun asosiy narsa shuki, ularning bu yoʻnalishdagi xatolari jamoaga ortiqcha boʻlib qolmasin, aksincha, ularni mustahkamlaydi.