Qarshi osmonida yonib turgan Nasaf yulduzi

Ooooh, qorli Qarshining o'zi bo'lar ekan, yurakni siltalib o'taverardi... Men shu payt Termizdan ukam bilan mashinada ketar edim, radioda Nasaf - Al-Quvayt o'yini eshitilibdi. Oftob qilingan, yo'llar tozaroq, lekin qancha qor qoplaganini ko'rsa, yurak ham qordek sovib ketardi. Chorrahada yangi bayroqlar osib qoʻyilgan edi — "OFK chempionlari", hammasi shu so'zlarni qichqirib o'qishardi. Biz ham shoshilishib stendga yugurar edik, eshik oldida 3-4 kishi turardi, tunda o'ynamaslik o'rniga, olov qozonlarida issiq choy ichishardi... Finalga yetib olish uchun qanday yurganimni eslayman — hayotimdagi eng uzoq yoʻllardan biri edi.

o'shanda men hali juda yosh edim, 17 yosh, lekin qor bo'ronidan qanday o'tganligimni hali ham eslayman. otam bilan yurgan edik, chunki yo'llar to'sib qolgan edi, piyoda ketardik, tupriklarimizni qor bilan artib. stadion yaqiniga kelganda, birinchi narsa — qarshilikka uchragan muxlislarni ko'rdim, ular "Qarshi — chempion!" deb qichqirar edilar, gapirmasdan o'tar edim. keyin eshik oldida har kimning og'zidan bir gap — "baribir borganmiz", "osmondek o'ynayapmiz", "qish ham joyini topadi". olov qozonlari endi daraxtlarda osilgan, choy ichishardi, lekin hech kim sovuqni his qilmadi. ular o'zlarini orzu qilishgan, hatto shuncha qor ostida ham. va bu narsa meni butunlay boshqa tarzda qabul qilishimga sabab bo'ldi — yuqori natija uchun kurashmaydi, baland turib o'ynamaydi, o'zi uchun kurashadi. mana, mana shu NaSaf yulduzi hozir ham shunday yonib turibdi, avloddan avlodga o'tib.

O'shani o'ylaganimda ham yurakday edi! Qarshini endi eshitganda, men ham "qor-qish qattiq edi" degan hikoyaga qo'shimcha qilishni istayman. O'sha 2011-yil — biroz boshqa narsa edi. Hozirgi jamoamizga qaraganda birmuncha sodda edi, istalgan vaqtda yonilg'iga yetishmay qolish, yo'llar to'silib qolishi, dushmanlarimizning "hammasi yaxshi, sizlar bilan emas" degan so'zlarini eshitish... Lekin o'sha vaqtda nima bo'lgandi? Qarshi bittadan-ikkiga orttirilib, o'yinlarga kelgan xalq chora bo'lardi, sovuqni ham his qilmagan edik, chunki orzuimiz katta edi. Hozirgi narsa esa boshqa yoqdan. Ya'ni, yaxshi tomoni — hamma narsa bir zumda mavjud: trenajerlar yaxshi, klub rahbarlari professional, muxlislar guruhi juda faol. Lekin biroz dam olish payti yo'qdek tuyiladi. O'shandagi "oddiy va insoniy" kurash hozirda professionalizm bilan almashtirilib ketgani uchun ba'zan xotiralarni qidirib yuraman. Ammo Nasaf yulduzi o'sha vaqtdan beri yonib turibdi — shu bilan birga uning rangi ham bir oz oʻzgarti. Oldin u gullayotgan chechaning yorqin olovini eslatgan bo'lsa, endi yangi avlodlar kelgani uchun biroz tinchroq yonayotganga o'xshaydi. Va bu ham yaxshi narsa — chunki yulduzlarimiz uchun vaqt cheklanmagan.

qanday ajoyib hikoyalar eshitib turibmiz shu yerda, qorli Qarshining oʻzida… olish bilan boshladilar, oʻz tarixlarini davom ettirdilar. oʻsha 2011-yil haqida oʻylaganimda ham yurakday qoʻlidayman, oʻsha choʻloq chechaning yorqinini koʻza oldim — qor ostida ham yonib turgan narsani butunlay boshqa darajada his qildim. oʻshanda qish ham oʻrtada edimi, yoʻllar toʻsilib qolgan, hayotning oʻzida qiyin edilar. lekin jamoamiz xohlagan narsani — chempionlikni qoʻlga kiritish uchun kurashardi. bu nafaqat gʻalaba haqidagi kurash edi, balki qishning oʻziga qarshi, yoʻllarning qoriga qarshi kurash edi. buni his qilgan kishi faqat oʻzi bilan birga oʻsha Qarshini yurganlar. va keyin final — oqshomda qor tinmaydi, lekin xalq stadionni toʻldiradi, chunki ularda oʻsha „biz uchun“ degan narsa bor edi. 2:1 — natija yaxshi, lekin asosiy gʻalaba qishda sovuqni yengib oʻtgan xalqning oʻzidan edi. mana shunday narsalarni oʻrnak olish mumkin boʻlsa, „oddiy“ degan soʻzga qoʻshimcha soʻz kerak emas. endilikda yangi avlodlar kelib chiqdi, ularning oldida ham yoʻl koʻp. yangi yoʻllar, yangi sariq chiroqlar, yangi dushmanlar. ammo Qarshining oʻzidagi „oʻz xalqim uchun“ degan yorugʻlik — Nasaf yulduzi — oʻchmaydi. faqatgina turlicha yonayapti: endi qizgʻinroqmi, tinchroqmi — vaqt oʻtgach maʼlum boʻladi. lekin u yonib turadi, chunki qish boʻlsa ham, yulduzlar ham oʻchmasdan turaveradi.

Qanday qilib uzoq vaqtlar oldin Qarshining qorli kechasiga qaramasdan, yurakni shu qadar egallab olgan shunday bir narsa yoʻq edi! Chunki oʻsha vaqtda yoʻllar toʻsib qoʻyilganda, qalblar ochilib, yulduzlar yanada yorqinroq yonardi. Endi esa keling, bu NaSaf yulduzi qandaydir muammo? Yoʻq, men hech qachon tanqid qilishga urinmayman — men faqat shuni aytishim mumkin: Qarshida sovuq ham yoʻq qor ham yoʻq, balki bitta butunlik — yuraklarning birlashgan olovi bor.

Oho, qorli Qarshi qandaydir ekan — mening hayotimda ham bir marta qorli voqea bo'lgan edi, lekin o'shanda men Nasaf bilan bog'liq emas, balki katta yovuz bilan kurashayotgan edim! Yoz tomchilariga qarshi kurashar edim, ya'ni maktabdan uyga qaytish uchun odatdagidan 4 soat vaqt ketardi. Yo'llar qopqon kabi edi, avtobuslar hatto harakatlanmas edi. Va men: "Qani endi, shunday qilib nasafli muxlis kabi harakat qilaman!" deb qattiqqo'l o'zimni chidab o'tirdim. Ammo o'zimga kelib, ko'rdimki uyim oldida o'rmonda qor bilan o'ynab turgan bolalar bor — ular hech qachon OFK kubogi finaliga borishmagan edi. Endi o'ylayman, "bular uchun yo'llar to'silib qolsa, Nasafga ham qish keladi" deb o'ylab qoldim va ertaga maktabga yana 4 soatda yetib borishga qaror qildi. Biroq ertasi kuni maktabda barcha "Qarshi-Nasaf chempion!" deb qichqirishardi — o'qituvchim qor bilan kurashishga majbur bo'ldi!