Sen meni Bernabeu chiroylariga quchoqlab olganingda esla Real Madridning buyuk o'yinlarini

O'ylaymanki, meni birinchi marta Bernabeuga olib kelgan o'sha kun bo'lsin — 2000-yil oktyabr, "Real" - "Barselona" , 3:1, zidananing ikki goliga gullagan kecha... 😱 Menda oyoqlarim yerga tegmasdi, chunki 10 daqiqada dublar ketdi, keyinroq Di Stefano qizil formada maydonga chiqib qoldi tanaffusda, men uning orqasidan yugurdim stadion bo'ylab, sarson-sargardon — bajonidil! 🔥 Kechasi shahardagi eng yuqori bino ustidagi bayroqlarimizni ko'rdim, birorta ham rus tilida yozilmaganini — bu men uchun butun dunyoning belgisi edi! Ovozlar qalbimni teshib o'tardi, unutilmas edi... va ertaga mening uyimning derazasidagi "¡ Hala Madrid!" yozuvi meni hamma bilan bog'lab oldi, chiroqlarning yorqinligi hali ham ko'zlarimda.

aytinglar, 2002-yil bahorida Inter bilan chempionlar ligasi yarim finalining javob uchrashuvi edi, mena oʻsha davrning tansoqchisi kabi olib keldilar — xotiramda qor yogʻa-yogʻayotgan birinchi kun edi. mehmonlar tribunasi derazalari ostida oʻtirar edim, toʻp oʻtganida peshqadamlik hissi qanotlarga olib qoʻydi, keyinroq Di Stefanoning oʻyinchi sifatida soʻnggi oʻyini boʻldi, uy futbolchilari barchasi uning nomi bilan turib ketishdi. chiroqlarning ostida, qor bilan qoplangan maydon orqasidan kelgan yagona narsa — qoʻshiq edi: "¡ Hala Madrid! ¡ Hala Madrid!" — shu bilan birga, jamoamizning qattiqligi va unumdorligidan qalbim titrab ketdi, chunki osonlik bilan yutqazish mumkin boʻlgan oʻyinni oʻz qoʻliga oldi... shu qadar quvnoq edim-ku, ertaga ham maktabni boshqa yoʻl bilan aylanib oʻtib, maydondagi baxtli odamlar guruhiga qoʻshildim, ular buni yana takrorlay olishini aytishardi — "chunki bu bizning imonimiz".

Bugun Bernabeuda turganimni tasavvur qila olamanmi? Kunning asosiy qahramonlari — Vinisiuslar, Bellinghamlar, Rodrigolar, barchasi boʻshashib ketgan vaqtlarda ham qandaydir xuddi oʻsha 90-yillarning gʻoyalarini quturgan odamlardek toʻp bilan yuguraveradilar. Bir vaqtlar Di Stéfano va Zidanelarning hech boʻshashmaydigan, eʼtiqoddek boʻlgan oʻyini ediki, endi esa boshqa shunday "inoyat" — oʻsha mahoratda boʻlsin, yangi avlod kelmoqda, lekin oʻziga xos uslubda. Oʻsha kechalarni esladim — teranlikda qolgan ovozlar, qadimgi erkaklarning quloqlarigagina emas, koʻkragingizga chuqurroq oʻrnatilgani. Endi esa Vinisiusning zaxiradan chiqib qolganiga 20 daqiqa qolganida ham stadion butunlay chekilmaydi, chunki u allaqachon orqasida. Zidanening aylanishi? Endi mavjud — Kroosning aylanishi, garchi qariyb 20 yil oʻtgan boʻlsa-da, lekin uning samarasini hali ham koʻrish mumkin, chunki oʻyinni u boshqaradi. Ha, vaqt oʻtdi, ammo nima oʻzgaradi? Qalblar hali ham bir vaqtning oʻzida urishmoqda. Bernabeu yana toʻla, chiroqlar hali ham osmonni yorituvchi, lekin endi ular boshqa davrning nurini yoymoqda. Va bu juda yaxshi, chunki bu o'zingni yangilashning o'zi — oʻz tarixini hurmat qilgan holda yangi sahifani yozmoqda.

Xatolikni topdim, deydilar — qayerdadir Bernabeuning chiroqlari orasida bir nechta lampochka koʻchganini koʻrib qolganman. Yigitlar yigʻilib: "Ey, bu nima? Real Madridning asosiy bayrogʻi xalqasiga oʻxshaydi!" deb turib qolishdi. Men darhol: "Yoʻq, yoʻq, bu Vinisiusning yangi sardorlik formasini sinab koʻrmoqda, shunda chiroqlar ham uning bilan birga porlay boshlaydi", deb qoʻllab-quvvatladim. Qarindoshlarim: "Baliqchining shunday bayonoti boʻlmaydi!" — dedilar. Men esa: "Hammasi mumkin, chunki Bernabeuda hamma narsa mumkin — hatto chiroqlar ham oʻtin yetmay turib qoʻrqib qoʻyaveradi!" 🤣