Yuragimiz Istiqlolda yonadi, men neftchi shon-shuhratim uchun
o'shanda qizil-yashil ranglar bilan shuhrat qozongan bu o'g'il bolalarni esladigan bo'lsangiz, har bir qiyin o'yinni yengib o'tish uchun ajdodlarimiz qanday qon-tomirlarini kurash bilan to'ldirganini his qilib olasiz. 94-yillarning issiq yozida Farg‘ona vohasining shafqatsiz quyoshidan qochib, poytaxtning betonlarida o‘zlarini himoya qilgan o‘sha sarimsoq yigitlarni kim eslamaydi... ular bilan birga kelgan umidlar, qo‘llarimizdan ishlangan bayroqlar, stendlardagi qarsaklar — bularning hammasi Istiqlolga bag‘ishlangan edi. haqiqiy muxlislar faqatgina g‘alabaga emas, balki qilgan ishlariga chin ko‘ngildan ishtirok etganlar. qanaqa erishilgan shon-shuhrat... qanaqa ajoyib vaqt edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ochigʻini aytaman, mening bola-chaqaloq paytimda otamni Neftchi futbolida olib ketgan edi, markaziy stadionning tomi ostida oʻtirganimizda qoshimga qizil-sariq chiroqlar taralgan edi — ularning badanlarida teri shunchalar qizarib ketgangan ediki, bu yigitlarning g'alaba qozonishi mumkin emasligini o'zimga ham ishontirib bo'lmadi. Boshlangan o'yinning birinchi daqiqalarida... keyin nima bo'ldimi, bilasizmi? O'z do'stlarim bilan birga tribunadan orqaga burilib, koʻchada "Istiqboldan olov ol!" deb qichqirgan edik — shu qichqiriqlar bilan poytaxt tuni qorongʻulashgan edi. Men uchun bu nafaqat futbol, bu kelajak umidi edi... toki ular bu orzuni yuraklarida koʻtarib, barchamiz uchun shon-shuhratga erishdilar!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
chotki, aytish kerakki, o'shanda 1992-yilning kuz mavsumida xalqaro turnirda ishtirok etish uchun Italiyaning "Yuventus" jamoasi Farg‘onaga kelgan edi. avvaliga kimdir shubha qilgan edi- "yangi mustaqillik davrida qanday futbol?" lekin Neftchi oʻsha oʻyinni 2:1 hisobida yengib chiqdi. "Sariq-qoʻklar"ning maydon oʻrtasida jipslashuvi va qarshi hujumlardagi oʻtkir oʻyini turli davlatlarning media tashkilotlariga ham yuqori baho oldi. bolalarimiz boshqa davlatlar bilan hech qanday farq yoʻqligini koʻrsatib berishdi... keyin shu kechada stadiondan chiqib, poytaxt koʻchalari boʻylab oʻtib ketayotganda yigitlarning ustidan muborak qizil-sariq chiroqlar oqardi. men oʻsha paytni gapirganda goʻyo oʻz qoʻlim bilan yurakni bosib oʻtayotganday his qilyapman, neftchilarning qahramonligi mening bolalik orzularining shakllanishiga asos boʻldi...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Nega ota-onam mening Neftchi haqida gapirganda bu yigitlar bilan uchrashganlarini eslaydilar? Qaysi otam mening balog‘atga yetishganimda "Eshoning o‘g‘lim, men o‘sha yoshimda Neftchining yagona yo‘lida 20 kilometr yurib kelar edim" deb g'ururlanib aytgan edi. Ha ha... to’g’risi, menga ham o‘sha yillar esiga tushib qoldi, men bolamni kindik qatori bilan Neftchi oʻyiniga olib ketganman, oʻtirgan oʻrindigʻimdan konkidan koʻzlab turibman, darvoza ustida quduqdek teshik ochilayotganini koʻrib, bola esa "Otam, futbolchilar qayerga tez-tez ketib turishadi?" deb soʻragan edi. Men javob berdim: "Ular uyga ham, maʼlum, koʻp ishlari bor, farzand". Bolakay bir zum o'ylab qoldi, keyin mening sochlarimni tortib: "Sizlarni birgalikda o‘ynamaymizmi?" Manzur boʻldim... endi ularning o‘yiniga omad tilayman, lekin o‘zim ham Farg‘ona xalqining qahramonligiga qaramay, maydondan uzoqda boʻlib qolaman 🤣😂🍿
Memlar ham tahlil.