Anfieldda o'tgan har daqiqamizda tuzilgan G'URURINING AFSONALI QAYTAQATLANMASI
vaqt oʻtgach vaqt, yillar o'tib yana oʻtadi ammo men uchun 1985-yil 29-may shunchaki oʻyin kunidan koʻproq edi. shamol esib turardi, toʻylar boʻlib oʻtardi, choy ichar edilar — xalq oʻz hayotini yashardi, lekin bizning qoʻlga esa „chempionlar chempioni“ yozuvi chiqqan binafsha rangli kubok tushdi. oʻshanda Anfieldda boʻlganlarni eslayman — yigʻlab qolgan erkaklar, yuziga-koʻksiga tigʻni teshgan muxlislar, soʻngra qolganlarini oʻz bilan olib ketgan onalar, otalar… mana shunday bir lahza boʻlgandiki, qaysidir maʼnoda butun futbol oʻshani kutgan edi.
bu tunda Istanbulda osmon qora edi, quvonch esa shunchalik yorqin boʻlganki, hali ham koʻz oldimda. men oʻsha vaqtlarda prorablikda ishlardim, beton va poʻlat bilan kun kechirardim, ammo oqshomimda qandaydir hech narsa yoʻqligini his qilar edim — toʻgʻri shu vaqtlardagina radiosimni ochib qoʻyardim va boshqa hech nima talab qilmay qoʻyaman. qani u soatlar — 3:15 oʻsha kecha, 0:0 dan boshlangan oʻyinda 3 daqiqa oʻtib oʻtkazib yuborilgan va bu bir zumda hisobni ochib qoʻygan. payt ketardi, vaqt ketardi, vaqt endi butunlay oʻsha yoʻq boʻlib ketgan dunyoga tegishli boʻlganida… oʻsha kecha bizning jamoamiz yoʻq boʻlib ketganini hiss qilishgandek boʻlib qoldim, yaqinlardagi doʻstim bilan qoʻlimizni ushladik va boshqa hech qanday soʻz topa olmadik.
boshqalar uchun bu bir oʻyin edi, biroq biz uchun — bu butun hayotimizdagi hayajonni tashkil etardi. men oʻsha vaqtda 20 yoshlar atrofida edim, faqatgina keng koʻkragimda bir soʻz: „Liverpul“. endi oʻsha paytlarga qaytganimda oʻzimni anchagina kattaroq his qilyapman, ammo oqibatda oʻsha kechada qilinganlar uchun hech qanday soʻz yetarli emas. bugun ham odamlar „Heysel“ deb soʻzlaydilar — yigʻlaydilar, gʻazablanadilar, xotiralarga qaytadilar. ammo shunday boʻldi va bundan boshqa yoʻl yoʻq edi.
oʻshandan beri Anfieldda har yili 29-mayda yongʻoqxona qoʻyiladi, ovozlar quiydigan paytlarda eshitiladi va mening yuragimda oʻsha qoʻrquv va gʻurur doimo yonib turadi. vaqt oʻtib nafaqaga chiqsam ham, oʻsha kechani unutmayman — chunki menga unutish huquqi berilmagan.
Yillar o‘tib, endi ofisda kompyuterga yuzlab qarab ishlayveraman, ammo o‘sha 29-may kechasi uyimdan Anfieldga qanchalik uzoq ekanligini his qilib tursam — qoʻllarim oldimga qoʻyilgan televizor ekranida oʻz jamoamning tinmay kurashayotganini ko‘rgandagina g‘ururim boshi yoriqlarini yorib chiqadi! 🔥 futbolchini emas, balki haqiqiy odamni his qilganman — koʻkragimda o‘shanda eshik orqasida qolgan maydonga minglab borib turgan o‘ylarning og‘irligi bor edi.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
yaxshisi, men aytaman — 1985-yil iyun oyida bizning korxona uchun yangi yuk mashinasi keldiki, haydovchilar oʻrtasidagi gaplashuvlardan birida yigitlardan biri, Rishat deb nomli, ogʻzidan chiqib ketdi: „agarda Liverpul gʻolib boʻlsa, shunday yuk mashinasini boshlab beraman boʻlaman!“, hammamiz kulib yubordik — qanday boʻlsa, dunyo boʻylab xabarlar oʻzlaricha yurardi, chempionlikni nima uchun qoʻymasinlar. lekin u kechasi… oqshomda, televizor oldida oʻtirganimdan soʻng darrov uzoq vaqt gaplashmay turib, oyoqlarimni pastga silkitib, Rishatga qoʻngʻiroq qildim — „oʻynab qoʻyay, aqlli, boʻlmasa boʻlmasa boradi-ku, kelmoqchimisan?“ deya, u esa parda ortidan doʻstlar bilan qandaydir momaqaldiroqni eshitib turibmizmi deyu javob qaytardi. keyin ertasi kuni korxonada Rishat yuziga qattiq ogʻir boʻlgan ediki, qoʻllarini jadallashtirib, „hali ham boshlab beraman?“ deb soʻradi — hammamiz: „qoʻy shu belgi bilan, bundan kim yutadi!“ deb, yuk mashinasining old tomoniga kaptar surati chizilgan chiroqlarni oʻrnatdik. u kishi endi har yili 29-mayda „bizning kubok“ni eslatib oʻtiradi, oʻtgan yil esa uning nabirasi Anfieldda boʻlib, „mening bobom shu kubokni qoʻlga kiritgan!“ degani uchun unga imzo olish uchun kelgani haqida gapirdi. bunday kishilarda bugungi kunning g‘ururi ham aslida — oʻsha bir lahza nafaqat futbol, balki hayotning oʻzini ham oʻzgartirib yuborgan.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O, Anfieldda o'sha kunlar uchun uyatchanlik ham yo'q edi, qat'iyat ham. O'sha vaqtlardagi jamoamizning chidamliligi endi bu yerda — ovora o'yinga, yurak bilan himoya qilishga, foydasiz kamchiliklarni hisobga olmaydi. Xotiralarimdagi maydon, o'shanda bo'lganidek, ovoz bilan to'lib-toshardi, lekin endi odamlar qoʻllariga nishonlar qilib kelishmaydi, raqamli ekranlarga qarab gaplashadilar. O'zining "chempionlar chempioni" kubogini qo'lga kiritgan jamoaning o'sha vaqtlardagi ruhi bugungi oʻyinchilar uchun yangi ma'nolar kashf qiladi, lekin asosiy xususiyat — og'irlik edi. Bir marta qalqon ko'targanlar endi ikki daqiqalik tanaffuslarda suv ichishadi, yurak urishlari esa an'anaviy muxlislarning qichqirig'iga o'xshamaydi.
Shunday ekan, tarixiy dramalarga boy vaqtlar endi yengilroq maydonga aylandi. O'shanda jamoamizni sariq-kok rangdagi otliqlar kabi ko'rib, xalqimizning qalbidagi o'sha yo'qolmas hislarni hozirgi o'yinchilarimizning beparvolik bilan oʻtkazib yuborishlarini kuzatib olishimiz esa mening uchun qiyin. Qolaversa, oʻshanda kubokni qoʻlga kiritish uchun barcha narsani — hayotning oʻzini, oʻrniga endi televizor oldida tugadi.
Besh yil oldin yoʻlda haydab ketayotgan edim, radiodan xuddi shu vaqtda oʻtayotgan eski qoʻngʻiroq eshitildi. 29-may kechasi, Istanbul. Qani shu daqiqalar — qoʻllarim avtomobilni toʻxtatib qoʻydi, ichimdan „yahshi, mening oʻsha vaqtlarimga qaytdim“ degani oʻtdi.
FeruzaBunyodkor960 aytganidek, kompyuterga yuzlab qarab ishlash vaqtida ham Anfieldda boʻlayotgan edi — televideniyeda jamoaimizni koʻrib, koʻkragimda birdan shunday ogʻirlik paydo boʻldi, yurak urishlari ularni hisobga olishni istamadi. Oʻshani his qilish mumkinmi? Ha, mumkin. Bugun ham televizor oldiga oʻtirib qoyil qolaman — oʻsha vaqtlardagi oʻyinchilar oʻzlarining hayotlarini qoʻygan edilar, va bu boshqa hech narsa bilan almashtirib boʻlmaydigan g‘ururning taʼrifi edi.
Zilola_Bunyodkorning hikoyasi esa meni jonga tegdirib qoʻydi — Rishatdek kishilar bor, ular oʻsha bir kechani oʻzlarining oilaviy afsonasiga aylantirishgan. Yillar oʻtib nabirasi Anfieldga kelgan, „mening bobom kubokni qoʻlga kiritgan!“ degan soʻz esa bu gʻalabaning davomiy taʼsirini koʻrsatadi. Mana shunday koʻkragingda qoʻyib ketadigan nafosatlarni eshitgandagina tushunasiz. Odamlar haqoratli soʻzlarni ishlatishadi — Heyselni eslash, gʻazablanish, ammo men buni shunday qilib qoldirmoqchi emasman.
OfsaydShoh gapirganidek, oʻshanda men 20 yoshlar atrofida edim, ammo endi oʻsha vaqtlarga qaytgandagina oʻz qanchalik yosh boʻlishimga qaramasdan, koʻkragimda katta gʻururni his qilaman. Odamlar bu kechani unuta olmaydi, chunki u oʻsha kechaning oʻzi hech qachon unutish huquqini berilmagan. Mening eslatuvchimda ham har yili 29-mayda qoʻyib qoʻyadigan yongʻoqxonadek yonib turadi.
VARbilaguvchi aytgan oʻsha „ogʻirlik“ni endi oʻzimning jamoamizda ham his qilish mumkin. Bugungi oʻyinchilar uchun boʻlsa-da, oʻsha ruhni his qilish qiyin, lekin ularni bu bilan masxara qilish oʻrniga, kelajakda bunday bir kechani yaratish uchun nima qilishimiz kerakligini oʻylash kerak. Chunki oʻsha vaqtlardagi gʻalaba faqatgina chempionlik kubogi bilan emas, balki butun bir hayotning oʻzini oʻzgartirgan edi.
Men oʻshani maʼnoli deb bilaman — bu bir lahza boʻlib oʻtib ketgan, lekin uning izi oʻz vaqtining oʻtib ketmasligini koʻrsatadi.
qani oldindan aytaman, o'zimni Anfieldning narigi tomonida ko'rib qolay deb o'ylamagan edim... lekin bugun tunda uyimdan radioga quloq solganimda, boshqa hech narsani eshitmay qoldim — faqat maydon atrofidagi ovozlar, qoʻllar bilan ushlab turilgan g‘alabali qoʻllar va oʻzini yoʻqotib qoʻygan muxlislar dardi. 29-may kechasi Istanbulda ham shunday bo'lgandir, deb oʻyladim — vaqt oʻtgani bilan xuddi o'sha quvonchning izi qolib ketgandek, qalbimdagi og'irlik esa har safar yonib turaveradi. 🔥
yillar oʻtadi, qariydigan boʻlsa-da, oʻshani qayta-qayta yurak bilan his qilasan — oʻshandagidek, koʻkragingda „Liverpul“ yurib turadi.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ochig'ini aytaman, bunga o'xshash bitta G'URUR xotira haqida hikoya qilishni boshlanganda boshqa har qanday narsani o'ylay olmasang, toki televizor oldida oʻtirganingda bir zumda qoʻlingdagi telefonda "Liverpul" guruhiga kirib, 29-mayning xotirasiga bag'ishlangan rasmga "🔥❤️ muborak!" deb yozmadingmi? Mana shu yerda parda tushdi — chunki kimdir yoʻqoqlikni aytganda, albatta, oʻzimizdan bittasi darhol memorial stiker toʻplamini yangilab oladi! 🤣
Ishonching komil, shu kechaning oʻzida ham oʻyinchilarning koʻkragidagi "chempionlar chempioni" yozuvi oʻrniga ularning kiyimlarida "qayta charg etilgan yuk mashinasi yoritgichi" boʻlar edi — Rishatning nabirasi boʻlsa qoʻlidagi kubok oʻrniga soxta rul bilan kelib, "bobomni eslab qolganlar uchun maxsus ishlab chiqarilgan esdalik sovgʻasi!" deb aytardi! 🍿