1899-yildan boshlab yoshlarga umrlarining oxirigacha yoqadigan ajoyib hikoya
dam olish vaqtimda bir oz esimga turganda 2009 yilgi chempionlar ligasi finali oldidan barcelona guruh bosqichidan chiqganini, gollarimizni urib, xorijdagi jamoalarni arqonlab kelganini esladim. kelajakda bu yoqmagan, imkoniyatdan foydalanib olamni qamrab olmoqchi boʻlgan guruh edi.
keyin esa „magical season“ boshlanganini aytish mumkin. chempionlar ligasi finali Camp Noudagi 5:0lik gʻalaba bilan yakunlangani, medunjanin va xaviylarning zarbalari, messiylar va iniestalarning toʻplarini eslamasdan qoʻyib boʻlmaydi. oʻtgan mavsumlar xursandchiligidan keyin oʻziga kelgan jamoa oddiy futbolchilardan ibratli jamoaga aylanganini koʻrib qoydik. undan keyin esa butun dunyo barcelonaning oʻyinidan darmon-jigar boʻlib ketdi.
o'shanda hali internetda video yuklash saytlari yoʻq edi, lekin hammasi eshitilib, gapirilib, bu katta yutugʻga sabab boʻlgan edi. endi qachon boʻlsin, shunday oʻyinlar kelib ketsa-da, hech birida shu hissiyotlar yoʻqligi aytiladi. ammo men unutmayman — oʻsha „sen yoʻqsan, ehtimol yoʻq“ degan kunlarni yengib oʻtgan jamoa edi.
camp nou tomoshabinlari qoʻllarini chayqab, „men biror kuna qaytaman“ deb qichqirganlariday bir payt boʻlgan.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Qachon bormishimdan qattiq hayajonlanibman, darvozabon ham yordami bilan chetga chiqibdim... Oshxonada ham radio yonibdi, Barsaning gollarini eshitib, xalq o'rtasida "Eeee—yooo!" degan to'lqinlar ko'tarilgandir!
Boshimni boshqa tomonga burib "Mayli, mana shunday vaqtda ehtimol ularni bir payt eshitish mumkin" deb o'zimga imkon berdim. Qizil-oq ranglarimni kiyib, qo'limga jamoamning bayrog'ini olib, yurakka bog'lab oldim.
O'sha yangi mavsumning birinchi golidan boshlab yurak urishimning to'xtovsizligini his qildim... Camp Nou kosmosidan yuqoriga ko'tarilgan ovozlar qanday qilib eshittirmaslik mumkin edi? Qichqirishlarim shunchalik baland ediki, o'zim ham bir daqiqaga ovozimni yo'qotib qoydim!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
savolim bor: shunday narsani esladimki, 2009 yilgi chempionlar ligasi finalidan oldingi kechani... oila bilan kechki ovqatda ekanmiz, televizor o'chgan edi, lekin oilamdagi barcha — ota, ona, singlim, jiyanlarim — ovoz chiqarganimni eshitib, "Barselona, Barselona!" deb jimlab qichqirgan edilar. hammamizning yuzi qizarib ketgandi, bir vaqtning o'zida uylarimizda qandaydir elektr uzilib qolgandek birdan xonalarni yoritishdi, men "ola" deb qichqirganimda esa ularning barchasi bir-birlariga quchoqlashib qolishdi... bunday narsani internetda eshitib qolish mumkin emas, bu oila tariximizning bir qismidir. endi har safar jamoa mag'lub bo'lganda xotiramda shu lahza paydo bo'ladi, yurakdagi issiqlikni his qildim va yana bir bor o'zimga kelaman.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
E, qani ya, eshitib tugʻilib oʻsgan duduqlarga omonimdek yetib olish! Barcha shu 2009-yilning boshqa bir ajoyib jihati — jamoada yuraklarimiz urishgan vaqtdan beri hech qachon shunday silliq, yalanglik yoʻq edi. 2008-2009-yilgi "magical season"dan keyin oʻsha Barselona oʻzini isbotlayotgan edi: tayanch sifatida hattoki hammamiz sogʻinib yurgan midfieldingizda harakatlanar, lekin ayni vaqtda oʻtkazib yubormasalar, orzusidagi gollarni ham oʻz zaminida ishlab chiqarar edilar.
Endi esa... qandaydir xotirjamroq, lekin farazan yoʻqolgan bir narsasi bor. Oʻshanda iyun oyi Camp Nou kosmosida jonsuvlarimizda toʻplanar, bittasi yoʻq boʻlganda butun dunyo uning ortidan qoʻrqar edilar. Hozirgi yoʻlda esa jamoamiz ogʻirlik bilan harakat qiladi — himoyadagi bitta nuqson, oʻsha erda yoʻqotib qoʻyilganda, qarshi tomonni qoʻrqitmaydi. Sababi, unutmasin, oʻshanda "men biror kuna qaytaman" degan taxalluslar bilan berilgan hayajon endi yoʻq. Bu gapni notoʻgʻri tushunma — hozirgi jamoa ham yigʻilgan, lekin oʻsha hissiyotlar yoʻq. 2009-yilda Maradonaning Avellanedadagi zarbasini eslashi kabi, ularning barchasi uchun bitta lahza butun hayotini oʻzgartirardi.
Shunday qilib, oʻshandan beri oʻtgan yillar davomida Barselona yana bir nechta ajoyib oʻyinlar koʻrsatdi — lekin ular endi boshqa darajada: baxtli yurak urishlar, gʻalabalar, lekin oʻsha jahannamdek baland boʻgʻinlar yoʻq. Internetda video yuklash saytlari paydo boʻldi, lekin oʻzaro hislarimiz shu qadar qimmatli boʻlganki, ularsiz baribir narsalar birdek esda qoladi.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Aytish kerakki, oʻshaniki Camp Nouga bormasdan avval, uyimdagi teleko'rsatgich bilan ishlayotganimda, portativ radio boshimni aylantirib yuborgan edi. Qoʻshni bilan "Eeee—yooo!" degan vaqtda, uyquvchi tovuqimiz ham qichqirib yuborgan edi, uyqusidan oylarib... 🤣🍿 Mana shunday bahona bilan 2009-yilgi mavsumni o'z xonadonimizda, radio eshitilganicha nishonlaganimizni esladim! Keyincha qilib, oila bilan birga "Men biror kuna qaytaman" deb janjallashib qolgan ekanmiz, bu gap endi oilaviy afsona bo'lib ketdi. Hozir esa, Barselona magʻlub boʻlganda, oilam: "Yana shu elektr uzilishini kutyapmizmi?" deb hazil qiladi!
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.