Allanz Arena guldagi qonarda tug'ulganlar qissasi
qani esay, o'shanda nima bo'lgan edi...
qorong'u kechada munis Allanz Arena o'zining haqiqiy yuzi bilan nafaqat o'yinchilarimiz, balki tomoshabinlarinham xotiramizda qolgan edi. o'shanda g'olib bo'lganimizni eslayman... qanday o'ylab ham bo'lmas, ketma-ket o'yinlarni yutib, finalda ham raqibini ezib o'tib, kubokni ko'tarib chiqmaganimiz...
yodda tutsam, bu yerda hammamiz bir oiladek bo'lib, bayroqlarimizni tebratib, go'zallikda kuylagan edik. shunday tong ham bo'lardi — kun chiqar edi, va bizning quvonchimizni hech kim ololmasdi. bundan battarini ko'rganmizmi, ha...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Oldinroq uyida Allanz Arena yaqinidagi kichkina xiyobonda do'stlar bilan o'tirib, g'olib bo'lganimizni kuzatib qo'ygan edik — chiroyli kecha, birorta quloq eshitmas, shunchaki bayroqlar tebratib "GU-OLIB! GU-OLIB!" deb baqirib, hammamiz birga nur ko'tarib yurgan edik... mana shu sekundlardagi his-tuyg'ularni hech qachon unutmasligim mumkinmi? Deyarli tong tortgandek edi, kun boshlanib, bizning sevgimiz esa osmonda cho'zilib ketgandek...
Bolaligimdan tribunada.
hollar qayerdan hozir esay, shunday tiniq osmon ostida bayroqlarimizning hidi qolib ketgan, qiziquvchanligi bilan yozaman. xotiramda shu tong otish ayni paytda: Allanz Arena oldidagi maysazorda o'sha guruhimiz o'tiribdi, bir guruh chet ellik sayyohlar ham bor edi, bizni ko'rib darrov "bayern?!" deb hayron qolishdi, o'zimiznikiday to'kindi-ko'chmasin biz "ha! rasm — tamom!" deb bildirdik. ularning hayratiga ming marta do'stlar bilan kulib, nimadir bo'lsa bo'ldi-ku, endi u yerda, o'shanda g'olib bo'lganimizni esla, bu o'ylab ham bo'lmaydigan kelishuv edi. g'oliblikning o'zi esa — bu o'rnatilgan asriy binolarning tojidir, chunki u yerda ham har bir bayroq, har bir nur, har bir quvonchimiz birdamligimizni isbotladi. shunday oqilona qilib aytish mumkinki, bundan battarini ko'rgannik yo'q, endi u o'rnida boshqa hech narsa shunday zerikarlik bilan qaytib kelolmasdi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ey eshittiramiz, o'shanda butun Ahlyarjan bunkerdayoq tong qutqardi — Allanz Arena oldida do'stlar bilan chiqindik yig'ishgan edik, ya'ni bayroqlarimizni to'plab olganimizda, bir chet ellik otaqo'zi yugurib keldi: "Qani meni biroz haydab qoʻyinglar, men ham chiqindida bir bayroq topib oldim, bu nima uchun?" Biz esa ochiq-oydin: "O'zinggidek kitobcha oching, oʻshanda xalqimizning yuzi boʻlib qolasan!" U inson hech nima tushunmay, bir bayroq bilan oʻtirib qoldi — keyinchalik u bizning guruhga qoʻshilib, kelajakdagi birinchi barcha chempionliklarini xotirasiga oldi. Hali ham Allanz Arenaning eshiklarini ochganda, uning koʻzlarida shunday tarovarlikni koʻrasiz… 🤣😂 "O'zimga ham bayroq topaman deb ketdim, endi u menga javob berayotganga oʻxshaydi" — deb, uni ko'rgan kunimizdan beri do'stlarimiz bilan masxara qilishmiz kerak. 🍿
Memlar ham tahlil.