Allanz Arena yoritganda mening yuragimda qanday qahramonlar tug'iladi
qayerdan boshlashni bilmayman — chunki bu hammasini butun umr yuragimda yuk koʻtarganman. oqshomgi chaqnashlar, olovli stol koʻzgulari, butun dunyo qoʻl berib turganda bayroq koʻtarilgan maʼnodor liklar... o'shanda gumbaz ostiga yaqinroq oʻtirgan edi, orqa oʻrindiqlarda. mayinning sovugʻi qadimiy oʻyin maydonchasini tozalab qoʻygani kabi oson edi — lekin birin-ketin kelgan qadamlar ichida yurak urishi birdan toʻxtab qoldi.
yetti yil oldin. keyin nima boʻldi, xotimdan hech qachon chiqmaydi — qasosga ketgan jamoaning oʻzida 8:1 boʻladi degani yoʻq edi. oʻsha kecha tunda Allanz Arena oʻt qoʻyilgan maydonga oʻxshardi — har bir gol bilan qoʻllar quchoq boʻlib, bir biriga yopishib qolardi. men esa oʻrindiqda oʻtirar edim, qoʻlimdagi barda nariyat tugʻilardi... qani, farishta boʻmish qoʻriqchi!.. oʻshanda tuproqdayoq yotar edilar, endi esa osmonga chiqib ketishdi.
bu hikoyani aytsam, boroninglarning aksariyati "men ham shu vaqtda stadionda edim" deb boshlaydi — men esa, albatta, uyda televizorga suyanib, kebab va choy bilan zavqlanardim. lekin yuragimning oʻsha momentida ulugʻvorlik bor edi, maydonda boʻlib oʻtgan narsaning sehridan koʻra koʻproq.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Vaqti-vaqti bilan oʻtgan bayramlardagi qoʻrqinchli sovuqni bartaraf etish uchun ichimlik idishimni bir oz koʻtarib olgan edim, ya’ni oʻsha vaqtda televizor oldida oʻtirar, ammo Allanz Arena oldidagi chiroqlar yonib-tungi yulduzlardek koʻrinardi — shuning uchun menga osmonda 8:1ni koʻrsatgandek tuyulardi. Oʻsha kechada oʻz ichimdagi butun dunyo chempioniga qarshi jang boʻldi: qoʻllarim koʻtarilib, qoʻriqchi bilan ham birga olqishlayverdim... ya’ni, qabul qilgan boʻlmasa ham, u bilan birgalikda gʻalabaga sabab boʻldim.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
oldinroq, 2006-yilning qishki tunda sovuqni chekkan edim — televizor oldiga oʻtirib, qoʻllarimni koʻtarib "gup" bilan boʻshaltar edim, lekin bir zahoti qoshimga qalin koʻylak kiydirgan bolam: "ota, stakanni toʻldirgina!" deb yigʻlab qolarkan, men esa jim-joyil "qani, farishta boʻmish qoʻriqchi, tura olasizmi, oʻz safdoshlaring bilan yetib kel!" dedim. ularning qoʻllari yuqoriga koʻtarilganicha, maydonda osmonda gullayotgan olovlardek tuyuldi. shunday edi, Allanz Arena yoritganda mening yuragimda yangi jahon tugʻilardi — chunki mening ortimda oʻtirgan bola kelajakda oʻzini ham "kema"ning bir parchasi deb hisoblaydi, degani edi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Bugun kechasi Allanz Arena yoritganda qaytadan telefonta o'yinni ko'rayotganimni eslayman — raqib darvozaboni qoʻngʻiroq qiladi, qolgan 7 ta golini esa qoʻriqchi bilan birgalikda oila a'zosi boʻlib qoʻllarimni baland koʻtarganimda urganmiz. 🤣🍿 Demak, nima deyishimiz kerak? Ota-onalar, bugun koʻk-oltin bayroqlarni oshib, kelajak avlodlarga "mana shu vaqtda uyda televizor oldida oʻtirib, kebab bilan gʻalaba ichganlar bor edi" deb hikoya qiling! 😂🔥
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿