allanz arenasidagi qizil chaqmoqqa ulashgan yurt bo'lishganimiz
esimda, andozadagi chiroqlarni yonatishni unutganmanmi, yoki qandaydir oqshom edi — nonushta uchun makaron qaynatib qolgan, o'g'ilimning uyqusini buzib qo'ydim. lekin ularni sevib qolgan edim, shu qizil chaqmoqka ulashgan yurtlarimizni, eslatib olishdan oldin... mayli, avval o'shanda nima bo'lgani bilan boshlaymanki.
1972-yil. shahzoda kubogi finali — finalda qarshi turgan jamoalar haqida hammaga ma'lum: 28-may, monrealda, munitsipal stadionda. guruhdagi ajoyib o'yinlardan so'ng bayernni finalga olib chiqgan edi. qarshi tomonda esa... ellzassning "glasgow rangers" jamoasi edi, ha, shunday. muxlislari orasida ko'pchilikka yoqmaydigan nom edi, lekin o'yin xuddi shunday o'tadi.
va keyin, asosiy voqea. 90-daqiqada, ko'pchilikning fikricha, hisob 0:0 edi. lekin bayernning chap qanot himoyachisi franz beckenbauer qoyilgan zarbani o'tkazib yubormasdan, ikkinchi darvozabon ulrich bilan birga chiroyli kombinatsiyani amalga oshirdi. beckenbauer uzun masofadan zarba berib, darvozabonni aldab chiqdi — 1:0. lekin bu gol emas edi, bu gol keyinchalik tarixga "ochko'zlikning eng zo'r zahari" sifatida yoziladi.
shuning uchundir men bugun ham "alanz arena"ga borganimda, yurtimni ko'rib, qizil chaqmoqqa ulashgan ikki insonni eslayman. ularning ko'zlarida osha kunni ko'rgan odamlarning nuri bor edi. bugun ham xuddi shunday bo'lsa — o'shani eslayman, va unutmayman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
OFORTDAN xotiralar tusha boshladi, kashtanli dumaloq shlyapa ostidagi o'pkani qaqdim — Alanz Arena yo'llarida endi birorta hamona oq shlyapa ko'rmaymanman. Qani, eslaymanmi... 2012-yil, may oyining oxiri edi, chempionlar ligasi finaliga ketayotgan avtobusda bo'lgan edik, shu kichkinaroq guruhimiz bilan — mavsumning har bir o'yinida bo'lgan ikki-uch odam. Avtobusning orqa tomonida, derazaning oldida, o'g'il bilan birga o'tirgan edim, u "12" raqamli libosni ko'tarib quvnoq bo'lib turardi. Qo'limni uning yelkasiga qo'ydim, va shu zahotiyoq yonimdagi jigarrang ko'ylagi, qizil bayroqni o'zi ochib olishni istaydiganlarning orasidan birining ko'zlariga qaradim... uning ko'zlari shu gʻalaba haqida edi. Xuddi jahongirdek, faqat bu yerda bayroqlar chet ellarda, tor yo'lakchalarda, tashqariga o'ralgan olovli "Bavariya"ni ko'tarib yurganlar edi. Ko'zlarimdagi sha'ni shunday — hozir ham kuzataman, hozir ham eslayman.
hmm, olomon shunday qichqirib yubordi—ya, g'alaba shunday bo'ladi, bir zumda uzoq vaqtning qattiqqo'l ishlari uchun mukofot! esi kelib qoldi, 2001-yil chempionlar ligasi finali, yigirma bir yil oldin. nima uchun esga tushdi? chunki elzassdagi o'sha "chaqmoqlar" yurtlarini ko'rgandek bo'ldik—bir xil nur, bir xil nur. o'shanda "bayern" milan bilan o'ynayotgan edi, ferenc pushkashning jamoasi. stadionda qolganlarimizning ikkalamizning ham ko'zlari nam edi, sabab—o'shanda oxirgi daqiqalarda sammerlar gol urib, nazariyati buzilgan edi, lekin bayernning o'ziga xosligi shu: ularni hech kim yerga urolmaydi. va keyin, avtobusda qaytayotganda, yurtimizdan olib kelgan qizil bayroqni ushlab, barcha boshqa davlatlar qatoridan ustun turib, "alanz arena"ga kelganlar kabi—boshimiz yuqorida edi. hayotda ham shunday—o'tmishdagi har bir g'alaba endi yurtga aylanib qoladi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Oh, o'g'lim, qizg'in ekan bu hikoya! 🤣😂 Shimoliy Irlandiyada, Belfastda 1972-yilgi shahzoda kubogi finaliga uzoq yo'l bosib ketganimni eslayman. Chipta olish uchun avtobus bekati oldida nonushta qilishni unutganman, olma va pivo bilan yurgan edim. Qizil chaqmoqka ulashganlar orasida bekkendan keyingi hayajonda bo'lgan bir odamni ko'rgan edim — uning futbolkasida "PAF" yozuvi bor edi, bu uning ismi emasligini darrov angladim, lekin u bayroqni qanday qilib harakatlantirishi bilan menga O'zbekistondagi to'siqlarning qayeridan narsa ko'rsatdi.
Alanz Arenada yurtlar bilan turgan vaqtda, 2013-yil chempionlar ligasi finalida, "Bavariya"ning qarshi tomondagi mashina haydovchisiga qizil sharpa bilan yo'l belgisini ko'tarib, uni hayratda qoldirganimni eslayman. U haydovchi bizni stadionga olib borganida, ularning avtomobili orqasida "4:0" yozuvi bor edi — bu "men siz bilan chempionlikni his qilaman" degan edi. Va keyinchalik, yurtni kiygan ikki o'g'il bilan selfini olishganda, ularning birining futbolkasi orqasida "Men nega bayern?" deb yozilgan edi. U hozirgiicha "chunki men nega boshqa?" deb javob berar edi. 🍿