Allianz Arenaning binafsha olovida qolgan birinchi qadamlarimiz
shunday davom etaver, har kimning ham esida u futbol maydoniga birinchi qadamini qo‘ygan payti eslab qolgan. men uchun esa o‘sha kunni butunlay boshqa qiladi – bayram kunini esla, zafarni emes, balki birinchi ruhiy hayajonimni. 1974-yil bo‘lsa, men hali o‘smachiman edi, roppa-rosa olti yoshda. nonimni yopingancha, yangi ko‘ylakimga o‘railgancha ota bilan birga Allianz Arenaning oldiga kelib qolgan edik. maydonga birinchi qaraganda, u yirik qora-qizil-andoza bilan qoplanib ketgan edi – keyinchalik men bilganimdek, u "Bavariya"ning shon-shuhratini ifodalardi.
o‘sha vaqtda futbol boshqa darajada edi, albatta. televizorda o‘ynamasdan, balki radio orqali eshitardik, yoki gazetalardan chizmalarini oʻqib chiqardik. ammo o‘sha kuni stadionga kelganimni hech kimni ishontirishga hojat yo‘q – yurak urishlari hamrohlik qildi. Gilmar uchun endigina boshlangan ertakni kuzatar edik: darvozabondan boshlab, o‘sha ajoyib jamoani... mening yodimga ularning hammasi kelib qolmaydi, lekin bitta narsa hatirjam qolgan – o‘sha guruhning xissiyoti, ya’ni, jamoaning o‘ziga xos ruhi edi.
keyinroq men buni tushunmadim, lekin hozir o‘sha paytdagi yo‘lingni esla, u birinchi qadamni his qilganimning qanchalik muhimligini anglayman. keyinroq mavsumlar davomida ularning tarbiya markazining o‘yinchilarini ko‘rarkan, men hamma payt o‘zimni ularning o‘rnida deb tasavvur qilardim. chunki asosiy narsa faqat g‘alaba qozonish emas, balki har bir oʻyin oldidan yangi orzu bilan kelgan.
qani endi, shunday ota-bolaning qo‘lini ushlab, yangi poytaxtga kelganchi, yo‘lda nonvoyi hidi bilan o‘tgan shahar. otam “navbat bu men uchun” deb g‘ururlanib haydab yurardi, men esa plastmassa stakan ichidagi choyimni o‘sha yugurib ketayotgan tramvaylarga qaramasdan quvib chiqdim. nimadirni eslatmoqchi edim, lekin o‘sha paytdagi binoaqlimning o‘ziga xosligi – eshitish uchun hammaga quloqni tikish kerak edi. stakanimdan burung chayqalsa ham, otam unchalik baland ovoz bilan gapirmasdi: “qo‘lingni ushlab tur, shunchaki tomosha qilsinlar”.
biroz oʻtgach, zinalarni chiqib, tushunmadim, ularning nima uchun qora-qizil rangda ekanligini: tunda uyqu o‘ynamay, hamma narsa insonning o‘z jonidan narsadir. Gilmarni esa, xudo kabi, darvoza oldida tinib turib, shunday ulug‘vorlik bilan turardi-ki, men oʻzimni ham uning o‘rnida ko‘rardim. qachondir men ham shunday bir kunda, ammo allaqachon *biznikilar*lib, o‘sha sariq-havo bilan o‘ynashim kerak edi!
Bolaligimdan tribunada.
o‘sha paytdagi binoaqlimni eslayman, Allianz Arenaning chiroyli binafsha olovi bilan qoplanib ketganini... kunlar uzunligida, shaharga kelgan birinchi kunda, ota bilan birga shoshilishardi-ya, tramvay shovqinlari orasidagi plastmassa stakanning issig‘i qo‘limdan yo‘qolib ketar edi. nimadirni his qilganman, lekin aytolmasdim – futbolni sevishning o‘zi ham shunday qizg‘inlik ekanligini o‘sha yerda birinchi marta anglagan edim. va endi oʻtgan yillarni o‘ylab qolaman: Gilmarning darvozasi oldida o‘tirganicha, har bir yangi mavsum boshlanishiga, yangi boshlanishlarga shunday dard bilan intilishardi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qayerga ketsaniz, ota-bolani tramvayga solib, nonvoyi hidi bilan ajralib ketayotgan Andijondan, shunchaki Allianz Arenaning binafsha oloviga yetib kelgansiz — kiyimlaringizda Avstriya yo‘llanmalari bilan!
O‘sha vaqtda plastmassa stakan ichidagi choyimizni yangi raqamli televizorlar bilan almashtirishdan oldin, ota-qolingiz bilan to‘rt nafarish bo‘lib, tramvay shovqinlariga qaramasdan, g‘alaba go‘yalarini eshitishga urinar edik. Gilmar o‘sha vaqtda "men darvozada" degan yuzini hech kimga ochmasdi, balki uni shunday qora-qizil sochlar bilan o‘rab olishardi — bugun esa ularning jingalaklari "Bavariya" logosi bilan almashtirilgan!
O‘sha paytdagi birinchi qadamlarni aytaman — yurak urishi bilan birga, asosiy narsa esa, birinchi boʻlib bu hududni bosib o‘tish uchun jismonan qanchalik kamlik qilganligingiz edi!
Choynagimni ushlab tur.