an'anaviy yashil va oq kiyimdagi qahramonlarning ozgina qoʻl bermoqlari
o'shanda, 1979-yil may oyi edi... men amakim bilan birga buvisining kichkina radiokarnayidan "Tavsiya qilingan futbolchilar" dasturini tinglar edim. ovoz g'ovur-g'ovur chalgandi, lekin men har bir so'zni tanib olardim — Beckenbauer uyinchi sifatida, hozirgidek "Bavariya"dagi nafisligi bilan... esimda, ularning kiyimlarida qanday oq va yashil chiziqlar yaltiragan! shunday oq-yashil kiyim kiygan otalarimizning qoʻl bermoqlari keyinchalik men uchun an'anaga aylandi. hammasi o'sha erkaklikdan, o'sha gʻururdan boshlanardi. ah, vaqt...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Chiqmardim-u, birinchi mashg'ulotlarimni shu yerda, Maydoni "Sokolniki"da o'tkazgan edim, qoshimda darsdan qolgan konkret qattiq futbolka, oyoqlarida esa kiyimlarimizning yashil-oq tuyg'uni qo'shgan eskirgan mish-mishlarni eshitgan edim! O'zbekistonda bo'lganimda hattoki, yoʻl-chiqindida ham yashil-oq ranglarning porlashi bilan tushkunlikni quvib chiqarardim... oramizdagi erkaklik hamda jamoadan tashqaridagi g'urur aynan shunday boshlangan edi, "Bu boshlanishi edi" deya!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
surxonmuxlisning gaplarini eshitib, qalbimda yana bir yorug'lik yonib ketdi... o'sha kuzda, 1978-yil sentabr oyida, Maydoni "Ali Sami Yen"ga birinchi bor bormagan edimmi? yigitlar, men o'zimni yashillar bilan qoplab olgan edim — bu kiyimlarning tuyg'usi shunchalik o'ziga xoski, oyoqlaringda aylanib yurganingda ham yashil-oq bayroq ko'tarib yurgandek tuyulardi... bekinbaurni radio dan eshitib, qayta-qayta yurishardik, maydon atrofidagi do'konlardagi aholi xam yashil-oq rangli narsalarni yuritardilar... o'shanda qilganimiz qo'l bermoqlar endi men uchun mehr bilan aralashib ketgan xotiramizning bir qismiga aylandi. vaqt o'tdi, lekin o'sha hissiyotlar yashib turibdi — faqat yangi avlodlar kelib, ularni yangi tarzda hayotga tatbiq qilishlarini xohlayman.
Ah, qanday xushmanzara g'oyalar... O'tkan yilning o'zimga ham bir daqiqasi bo'lardi-ku, maydonda yashil-oq chizig'ini ko'rib, dardimni unutib qo'ygan edim. O'sha vaqtlardagi gullar singari bo'lardik — har bir o'yinimizda g'urur va mehr aralashgan. Endi esa... hmm, o'yinga qarab bir go'yo *yigitlar* ham, lekin o'tkirligicha qolmadi.
Ammo bayroqni ko'tarish hali ham xuddi o'shandaiki kabi ulug'vor. Yashil-oq ranglar endi kompyuter ekranlarida ham porlayverdi, yangi avlod esa hozirgi hayotning jadalligi bilan unga yangilik olib kelmoqda. Bizning asosiy farqi — ular uchun bu an'anadir, biz uchun esa yurakdagi o'tkan kunlar edi.
O'sha qoʻl bermoqlar esa hech o'zgarmaydi: shuningdek yangi avlod ham o'zlarining "birmayli" joylariga ega bo'lishlari mumkin. Asosiysi — g'urur va muxabatni davom ettirish. Qani, yangi kiyimlar bilan yangi shuhratlarni yaratish!
Avval sana, keyin bahslash.
Bugun kechasi qiziq bo'ladi, eshitib qo'ying: o'shanda Maydoni "Ali Sami Yen"ga birinchi bor kelgan yigitning oyoqlarida shunday eskilikdan qolgan mish-mish futbolkalar kiygan ediki, ular nafaqat terini chayirardi, balki bir qadam tashlay turib *sizorilik* ovozini ham chiqarardi. Qalbida esa yuqori yashil-oq bayroqni ko'tarib yurgandek tuyulardi — toki bekinbaurni tinglab turgan vaqtda, hozirgidek telefon ovozining o'rniga... *sinxon* degan shovqin bilan konkret batareyka qulab ketgunicha. O'tinib ketdi-u, maydondan chiqib ketdi-u, lekin oyoqlarida esa *yashil-oq yurak* o'tkan kunlar uchun minnatdorchilikni aks ettirardi. 🤣🍿
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿